Sunday 2 September 2007

നനവ്‌



നനവ്‌ എന്നും അവന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.


നാനാര്‍ത്ഥങ്ങളോടെ


അമ്മയുടെ കണ്ണുകള്‍ എന്നും നനഞ്ഞതും


കൂര നനവിറ്റു വീഴുന്നതും


ആകെയുള്ള രണ്ടുടുപ്പുകള്‍ നനവ് വിട്ടുമാറാത്തതുമായിരുന്നു.


അമ്മ പിടിവെച്ചു തരുന്ന പഴന്ചോറിനും


നനവുണ്ടായിരുന്നു.


അത്താഴപഷ്ണി കിടന്നിരുന്ന വാത്സല്യത്തിന്റെ നനവ്


ഒരു നനഞ്ഞ സന്ധ്യക്കാണ്‌ അമ്മ പോയത്


പിറ്റേന്ന് ചിതയില്‍ കത്തിയാളുമ്പോഴും അമ്മയെ ഒരു മഴചാറ്റല്‍ നനച്ചിരുന്നു.


മഴ നനഞ്ഞ് അവള്‍ ഒരു നാള്‍ മുന്നില്‍ വന്നു


അന്നു മുതലായിരിക്കണം


അവന്‍ നനവിനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.


അവള്‍ തന്ന ഓരോ ഉമ്മയിലും


സ്നേഹത്തിന്റെ നനവുണ്ടായിരുന്നു.


ഒരു ദിവസം അവള്‍ യാത്ര പറഞ്ഞു പോയി.


അതിനു ശേഷം


ഒരു പിന്‍വിളിക്കായി കാതോര്‍ത്തു കിടന്നിരുന്ന ഓരോ രാത്രിയിലും


കവിളിലൂടെ നനവ് അരിച്ചിറങ്ങുമായിരുന്നു.


പിന്നെ ഒട്ടും നനവില്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തില്


‍പൊടിക്കാറ്റും മണലില്‍ പുതഞ്ഞകാലുകളുമായി


മരുയാത്രകള്‍


‍ഇപ്പോള്‍


വീണ്ടുമൊരു ഞാറ്റുവേല,


എന്നോ നഷ്ടമായ നനവുകള്


‍എത്ര നേരം ഈ മണ്ണില്‍


കാല്‍ ചവിട്ടി നിന്നാലാണ്‌


തിരിച്ചു പോകുമ്പോള്‍


ഈ നനവിനെ ഒപ്പിയെടുത്ത്


കടലുകള്‍ക്കപ്പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടു പോകാനാവുക?

Friday 22 June 2007

രണ്ട് മഴക്കവിതകള്‍



വെള്ളത്തില്‍ മഷി വീണ പോലെ
മാനത്ത് സങ്കടം പരക്കുന്നത് കണ്ടു.
ഇന്നേതായാലും പുറത്തിറങ്ങുന്നില്ല
ആകാശം അതിന്റെ സങ്കടം കരഞ്ഞു തീര്‍ക്കട്ടെ.
ഇന്നു മുഴുവന്‍ വരാന്തയിലിരുന്ന്‌
സങ്കടം പെയ്യുന്നതും നോക്കിയിരിക്കണം. ആരോ ജലതരംഗം വായിക്കുന്നത്
കേട്ടാണ്‌ ചെന്നു നോക്കിയത്‌.
നോക്കിയപ്പോള്‍,
ചായ്‌പിലെ ഇറവെള്ളത്തില്‍
വൃത്തം വരച്ച്‌ കളിക്കുകയാണ്‌
ഓട്ടിന്‍പുറത്ത് ബാക്കിയായ
മഴത്തുള്ളികള്‍ .

Monday 18 June 2007

പ്രാര്‍ത്ഥന



കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ..

അവര്‍ എത്ര ഭാഗ്യവാന്‍മാരും ഭാഗ്യവതികളുമാണ്‌ !

ചിത്രശലഭങ്ങളെ കണ്ടുകൊണ്ട്‌ ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നവര്‍!

എന്നും അരൂപികളായ ആത്‌മാക്കളെ

സ്വപ്നം കണ്ടുണര്‍ന്ന്‌

പിന്നെയുറങ്ങാന്‍ കഴിയാത്ത എനിക്ക്,

അവരോട്‌ അസൂയയുണ്ട്‌

അതുകൊണ്ടല്ലേ എന്റെ ദൈവമേ..

ഉറങ്ങുമ്പോഴെങ്കിലും

എന്നെയുമൊരു കുട്ടിയാക്കി മാറ്റിത്തരുവാന്‍

ഞാന്‍ എന്നും നിന്നോട് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നത്‌.

Thursday 7 June 2007

മുറുക്ക്

ഉമ്മ വെറ്റിലമുറുക്ക് നിര്‍ത്തി.
വായില്‍ കാന്‍സര്‍ വരും
എന്നു പേടിച്ചിട്ടൊന്നുമല്ല.
അദ്ദുള്ളാക്ക പീടിക പൂട്ടി
അങ്ങാടിയില്‍
അംബാനി എന്ന ആളാണ്‌
ഇപ്പോള്‍ പലചരക്ക് കച്ചവടം.
അവിടെ,
സേലം വെറ്റിലയും പഴുക്കടക്കയും
പുകലയും ചുണ്ണാമ്പും കിട്ടാനില്ല.
പിന്നെ ഉമ്മ എന്തു ചെയ്യും?
വയസ്സു കാലത്തിനി
ഹാന്‍സ് ശീലിക്കാന്‍ പറ്റുമോ?

Friday 11 May 2007

അവ്വ


                                               "ജീവിതം ഒരു മഹാത്ഭുതമാണ്‌ .
ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത എന്തോ ഒന്നിനെ
അത്‌ നിങ്ങള്‍ക്കായി എപ്പോഴും കരുതി വെച്ചിട്ടുണ്ടാവും"

                                                                                 : ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട്‌ (ചിദംബരസ്മരണ)

ചില ജീവിതങ്ങള്‍ നമ്മെ അതിശയപ്പെടുത്തുന്നവയാണ്‌. ചില ഓര്‍മ്മകളും.
താഴെ കുറിച്ചിടുന്നതും അത്തരത്തിലുള്ള ഒന്നാണ്‌. അതൊരു സ്ത്രീയെക്കുറിച്ചാണ്‌. തന്റെ ജീവിതം
മുഴുവന്‍ അവസാനിക്കാത്ത കൊടുങ്കാറ്റുകള്‍ ചേക്കേറിയിട്ടും ഉലയാതെ പിടിച്ചു നിന്ന ഒരു സ്ത്രീ.




"തിരുനെല്ലിയില്‍ , കഴിഞ്ഞ നാല്‍പ്പത്‌ വര്‍ഷമായി കാട്ടില്‍ തനിച്ചു
താമസിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധയുണ്ടെത്രേ. നീ പോകുന്നതിന്‌ മുമ്പ് നമുക്ക് അത്‌ ഷൂട്ട് ചെയ്താലോ..?
മീനങ്ങാടി കോളേജില്‍ എന്റെകൂടെ പടിച്ചിരുന്ന രാജന്‍ പറഞ്ഞതാണ്‌, അവനിപ്പൊ ഫോറസ്റ്റിലാണ്‌.
വേണ്ട ഹെല്‍പ്പൊക്കെ അവന്‍ ചെയ്തുതരും. വയനാട്ടിലേക്കൊരു ട്രിപ്പ്. നിന്റെയീ വെടക്ക് മൂഡും മാറിക്കിട്ടും...നോക്കിയാലോ?"

കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഫെബ്രുവരിയിലാണ്‌ ജിബു ഇത്‌ പറയുന്നത്.
എനിക്ക് ദുബായിലേക്ക് പോകാനുള്ള വിസിറ്റ് വിസ വന്നിട്ടുണ്ട്. പോകാനിനി അധികം
ദിവസമില്ല.അതിനിടയില്‍ ഒരു യാത്ര... ഞാന്‍ സംശയത്തിലായി. പക്ഷേ വയനാടന്‍ കാടുകളിലെ ഷൂട്ട്,
കാട്ടില്‍ തനിയെ താമസിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധ.. കൌതുകമുണ്ട്. പറഞ്ഞ പോലെ മൂഡും ഒന്ന്‌ ചെയ്‌ന്ചായിക്കിട്ടും. പോകുക തന്നെ.
അങ്ങനെയാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ തിരുനെല്ലിയിലേക്ക് പോയത്‌.

ജിബുവിന്റെ സ്നേഹിതന്‍ രാജന്‍ അപ്പപാറ ഫോറസ്റ്റ് സ്റ്റേഷനില്‍ ഞങ്ങളെ കാത്തിരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. രാജന്‍ ഞങ്ങളുടെ 'കാരക്ടറിനെ' പറ്റി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

"ലക്ഷ്മി അവ്വ എന്നാണ്‌ അവരുടെ പേര് , ഇവിടെ ഗാര്‍ഡായി ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ദാസന്‍ ഷെട്ടി എന്നയാളുടെ ഭാര്യ. അയാള്‍ പത്തുവര്‍ഷം മുമ്പ് മരിച്ചുപോയി. അയാള്‍ക്ക് കാട്ടില്‍ ഒരൊന്നര ഏക്കര്‍ വനം പട്ടയമായി കിട്ടിയിരുന്നു. അയാളും ഭാര്യയും അവിടെയാണ്‌ താമസിച്ചിരുന്നത്‌, ഈ സ്ത്രീ തനിച്ചായിട്ടിപ്പോള്‍ പത്ത് വര്‍ഷമാവുന്നു.നാല്‍പ്പത്‌ എന്ന്‌ എനിക്ക് തെറ്റിയതാണ്‌. ഇടെക്കിടെ ഓഫീസില്‍ വരും അവര്‍ക്ക് ഭൂമിയില്‍ ആകെകൂടിയുള്ള ബന്ധുക്കള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഫോറസ്റ്റുകാരാണെന്നാണ്‌ പറയുക.ഇവിടെനിന്ന്‌ ഒരു ഒന്നര കിലോമീറ്റര്‍ ഉള്‍ക്കാട്ടിലേക്ക്‌ പോവണം അവരുടെ വീട്‌ നില്‍ക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക്‌. കേരളത്തില്‍ കാണപ്പെടുന്ന ഒരുവിധം എല്ലാ വന്യജീവികളും കാണപ്പെടുന്ന വനപ്രദേശമാണ്‌ ഇത്‌.രസകരമായ ഒരു വസ്തുതയെന്താണെന്താല്‍ അവരെ ഇതുവരെ ഒരു വന്യമൃഗങ്ങളും ഇത്രകാലമായി ഉപദ്രവിച്ചിട്ടില്ല. മാത്രമല്ല അവര്‍ ആനകളോടും മാനുകളോടും സംസാരിക്കാറുണ്ടത്രെ! ശരിയാണോ എന്ന്‌ എനിക്കറിയില്ല.എന്തായാലും ഇവര്‍ നിങ്ങളുടെ പ്രോഗ്രാമിന്‌ ഉപകാരപ്പെടുമെന്നു തോന്നുന്നു.കൂടുതല്‍ വിശദമായി പറഞ്ഞു തരാന്‍ കഴിയുക മനോജിനാണ്‌, ഇവിടുത്തെ ഡ്രൈവര്‍. മനോജിനെ സ്വന്തം മകനെപ്പോലെയാണ്‌ അവര്‍ക്ക്. രാജന്‍ പറഞ്ഞു നിറുത്തി.


ലക്ഷ്മി അവ്വയുടെ കഥ ബാക്കി പറഞ്ഞു തന്നത്‌ മനോജാണ്‌,


ഇടുക്കി 'തൊമ്മന്‍കുത്ത്‌' സ്വദേശി. "അവ്വ എന്നാല്‍ അമ്മ എന്നാണ്‌. ഇവിടുത്തെ ആദിവാസികള്‍ അവരെ സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുന്നതാണ്‌. അവര്‍ മലയാളിയല്ല. മൈസൂരിനടുത്ത് എച്ച് ഡീ കോട്ടയിലാണ്‌ ശരിക്കും വീട്‌. ഷെട്ടി ഇങ്ങോട്ട്‌ കല്യാണം കഴിച്ചു കൊണ്ടുവന്നതാണ്‌.ജീവിതത്തില്‍ പലതും സഹിച്ചിട്ടുള്ളവരാണ്‌. ഏതോ പകര്‍ച്ച വ്യാധി അവരെ ചെറുപ്പതിലേ അനാഥയാക്കി. അപ്പ, അമ്മ,സഹോദരങ്ങള്‍ എല്ലാവരെയും ചെറുപ്പത്തിലെ തന്നെ നഷ്ടമായി. അവ്വയെയും മുത്തശ്ശിയെയും മാത്രമാണ്‌ രോഗം ബാക്കി വെച്ചത്‌. പിന്നെ അവ്വയും മുത്തശ്ശിയും ഒരു അകന്ന ബന്ധുവിന്റെ ആശ്രയത്തിലായിരുന്നു.

ഒരുപാട്‌ കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു കുട്ടികാലമെന്ന്‌ അവ്വ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്‌. വളര്‍ന്നപ്പോള്‍അവരുടെ ഒരകന്ന ബന്ധുവിന്‌ കല്യാണം നിശ്‌ചയിച്ചു.അയാള്‍ കല്യാണത്തിനു കുറച്ചു ദിവസം മുമ്പ് മദ്രാസിലേക്ക് പോയതായിരുന്നു. മൃതദേഹമാണ്‌ തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയത്‌. അയാള്‍ക്ക് കോളറയായിരുന്നു. അതു കൂടിയായപ്പോള്‍ ഒരു ശാപജന്‍മത്തിന്റെ പേരും അവ്വക്ക് ചാര്‍ത്തികിട്ടിയിരിക്കണം. പിന്നെയാരും കല്യാണം കഴിക്കാന്‍ വന്നില്ല. ആകെയുണ്ടായിരുന്ന മുത്തശ്ശി മരണകിടക്കയിലുമായി.


.... അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ്‌ ഒരിക്കല്‍ മൈസൂരിലുള്ള ബന്ധുവിനെ കാണാന്‍ പോയ ദാസന്‍ ഷെട്ടിയുടെ കണ്ണില്‍ അവ്വ പെടുന്നത്‌.അയാളവരെ കല്യാണമാലോചിച്ചുചെന്നു. തന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞാല്‍ ലക്ഷ്മിക്ക് ആരാണ്‌ ഉണ്ടാവുക എന്നോര്‍ത്ത് ആധി പിടിച്ച്‌ കിടന്നിരുന്ന മുത്തശ്ശിക്ക് ദാസന്‍ ഷെട്ടി വിവാഹിതനാണെന്നോ ഒരു മധ്യവയസ്കനാണെന്നോ ഉള്ളത്‌ ഒരു പ്രശ്നമായി തോന്നിയില്ല.അവര്‍ക്ക് ലക്ഷ്മിയെ ആരുടെയെങ്കിലും കയ്യില്‍ ഭദ്രമായി ഏല്‍പ്പിച്ചാല്‍ സമാധാനമായി കണ്ണടക്കാമായിരുന്നു.അങ്ങനെയാണ്‌ മുത്തശ്ശിയുടെ നിര്‍ബന്ധപ്രകാരം ഇരുപത്തെട്ടാം വയസ്സില്‍ ദാസന്‍ഷെട്ടിയുടെ രണ്ടാം ഭാര്യയായി ഈ കാട്ടില്‍ വന്നത്‌.

...എനിക്കിവിടെ ഡ്രൈവറായി താല്‍ക്കാലിക നിയമനം കിട്ടിയിട്ടിപ്പോള്‍ മൂന്നു വര്‍ഷമായി.ഓഫീസില്‍ ഇടക്കിടെ വരാറുള്ള അവ്വയെ ശ്രദ്ധിക്കുമായിരുന്നു. അത്ഭുതം തോന്നിയിട്ടുണ്ട് അവര്‍ ഒറ്റക്ക് കാട്ടില്‍ കഴിയുന്നതെങ്ങനെയെന്നോര്‍ത്ത്. അങ്ങനെയാണ്‌ ഒരു ദിവസം കാട്‌ കയറി അവരുടെ വീട്ടില്‍ പോയി.അന്ന്‌ മനസ്സിലായി അവരുടെ അവസ്ഥ.അവര്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് മൂന്നു ദിവസമായിരുന്നു. നമ്മളൊക്കെ മനുഷ്യന്‍മാരല്ലേ? എനിക്ക് എന്റെ അമ്മച്ചിയെയാണ്‌ ഓര്‍മ്മ വന്നത്‌.ഞാന്‍ അപ്പപാറ പോയി കുറച്ച് അരിയും സാധനങ്ങളും വാങ്ങി വന്നു.ഞാനന്നവര്‍ക്ക് ചോറു വെച്ചു കൊടുത്തു.അത്‌ നിര്‍ബന്ധിച്ച് കഴിപ്പിച്ചു. ..അതിനു ശേഷം മിക്കവാറും എല്ലാ ദിവസവും അവിടെ പോകും, ഭക്ഷണ സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങികൊടുക്കു . വലിയ അഭിമാനിയാണ്‌, ആദ്യമൊന്നും കൂട്ടാക്കിയിരുന്നില്ല ഞാന്‍ കൊടുക്കുന്നത്‌ വാങ്ങിക്കാന്‍. പിന്നെ പിന്നെ അവരെന്നെ ഒരു മകനായി അംഗീകരിച്ചു തുടങ്ങി.മനു എന്നാണ്‌ എന്നെ വിളിക്കാറ്.."
രാജനും മനോജിനും അന്ന്‌ ജോലിതിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. അവര്‍ 'താമ' എന്ന ഒരു ആദിവാസിയെ അവ്വയുടെ വീടിലേക്കുള്ള വഴി കാണിച്ചുതരാന്‍ ഏര്‍പ്പാടാക്കി. പോകും വഴിക്ക്‌ ചൂടു മാറാത്ത ആനപിണ്ടികള്‍ കണ്ടു. ആയിടെ അപ്പപാറ അങ്ങാടി വരെ ആനയിറങ്ങിയത്രേ. അവ്വയുടെ വീടിന്‌ കുറച്ചടുത്തുവച്ച്‌ ചുള്ളി പെറുക്കുവാന്‍ പോയ ഒരു കുറുമ സ്ത്രീയെ ആന ചവിട്ടി കൊന്നുവെന്നും താമ പറഞ്ഞു. "അവ്വയെ എന്താണ്‌ ആന ഒന്നും ചെയ്യാത്തത്‌?" ഞങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു. ആനകള്‍ക്ക് അവ്വയെ ഇഷ്ടമാണെന്ന്‌ താമ മറുപടി പറഞ്ഞു.അവ്വ 'ഗണേശന്‍ എന്നു പേരിട്ടിട്ടുള്ള ഒരാനയുണ്ടത്റെ.ആ ആന അവ്വ വിളിച്ചാല്‍ വിളി കേള്‍ക്കുമത്രേ!ആനകള്‍ വെള്ളം കുടിക്കാന്‍ വരുന്ന തടാകത്തിനടുത്താണ്‌ അവ്വയുടെ വീട്‌.ചിലപ്പോള്‍ ആനകള്‍ അവ്വ വെള്ളമെടുക്കുമ്പോള്‍ വരും.അവ്വ വെള്ളെമെടുത്ത് കഴിയും വരെ ആനകള്‍ കാത്ത് നില്‍ക്കുമത്രേ.! താമ കണ്ടിട്ടില്ല. പറയുന്നത്‌ കേട്ടതാണ്‌, വീടെത്തി. മുറ്റത്ത് ഒരു മാന്‍ക്കൂട്ടം. ഞങ്ങളെ കണ്ട പാടെ അവ സ്ഥലം വിട്ടു. വീട്‌ പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു. അവ്വ സാധാരണ എങ്ങോട്ടും പോവാറില്ലെന്ന്‌ പറഞ്ഞിട്ട്?എന്തായാലും കാത്തിരിക്കാന്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഉച്ചക്ക് ഭക്ഷണവുമായി വരാമെന്ന്‌ പറഞ്ഞ് താമ സ്ഥലം വിട്ടു.

നടത്തത്തിന്റെ ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു.ഞങ്ങള്‍ കാട്ടിലെ പുല്ലില്‍ മയങ്ങാന്‍ കിടന്നു. ഉച്ചയായിക്കാണണം ഞങ്ങള്‍ വന്ന വഴിക്കു നിന്ന്‌ അസ്‌പഷ്ടമായ സംസാരവും പാട്ടും കേള്‍ക്കുന്നു. " മുഗുതിയിട്ടാ സരവല്ല ഹേനപ്പാ ഹനുജാ" 'കന്നഡയാണ്‌' രാമായണമാണെന്നു തോന്നുന്നു. പൂച്ചക്കണ്ണുകളുള്ള മെലിഞ്ഞ ഒരു വൃദ്ധ!. അത്‌ അവ്വയായിരുന്നു. കിളികളോടായിരുന്നിരിക്കണം സംസാരിച്ചിരുന്നത്‌. അവ്വ ഞങ്ങളുടെ വരവിനെ കുറിച്ച്‌ താഴെ അപ്പപാറയില്‍ നിന്നേ അറിഞ്ഞിരുന്നു.മാസത്തിലൊരിക്കലുള്ള ഷോപ്പിങ്ങിന്‌ അപ്പപാറ അങ്ങാടിയിലേക്ക്‌ പോയതാണ്‌.അവിടെ നിന്നാണ്‌ അറിഞ്ഞത്‌ "ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന 'ഹുഡുഗര്‍'(കുട്ടികള്‍) ബന്ദത്‌!.കന്നടവും മലയാളവും കലര്‍ന്ന സംസാരം."ഫോട്ടോ പിടിക്കുന്നത്‌ ഏതായലും ഇവത്തു ബേഡ (ഇന്നു വേണ്ട)." "നടന്ന്‌ നടന്ന്‌ തീരെ വയ്യ ". "അമേലെ 'ബരി"(പിന്നീട് വാ ). കാലില്‍ നീര്‍ക്കെട്ടിയത്‌ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാട്ടി തന്നു. എന്തായാലും ഞങ്ങള്‍ വീട്‌ വരെ കൂടെ വരാമെന്ന്‌ പറഞ്ഞ് പിന്ന്നലെക്കൂടി . നടക്കാന്‍ പ്രയാസമുണ്ട്‌. വടി കുത്തിപ്പിടിച്ചിട്ടും നടക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്‌. ഞാനും ഷിജിയും (ക്യാമറാമാന്‍) താങ്ങി. കന്നഡത്തിലുള്ള ശ്ളോകങ്ങള്‍ ചൊല്ലുന്നുണ്ട്‌.അറിയാവുന്ന കന്നഡ ഞാനും പ്രയോഗിച്ചു. അശോകവനത്തിലെ സീതയെ കുറിച്ച്‌, ഇടക്ക്‌ നടത്തം നിര്‍ത്തി ശ്ളോകത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം വിശദീകരിക്കുന്നുമുണ്ട്‌. നിഷ്‌കളങ്കവും മനോഹരവുമായി ചിരിക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. അവ്വയെ ഞങ്ങള്‍ താങ്ങി വീടെത്തിച്ചു.അവ്വയെകൊണ്ട്‌ അന്ന്‌ സംസാരിപ്പിക്കാനുള്ള ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ ശ്രമവും വിഫലമായി.അവ്വ വഴങ്ങിയില്ല. അന്ന്‌ ഞങ്ങള്‍ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി.


പിറ്റേന്ന്‌ ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം മനോജും രാജനും ഡപ്യൂട്ടി റേന്ചര്‍ ദാമോദരന്‍ സാറുമുണ്ടായിരുന്നു. അവ്വ താമസിക്കുന്ന 'കോട്ടപ്പാടി' എന്ന വനമേഘല വന്യമൃഗങ്ങളുടെ ഒരു 'പാസേജ്‌' ആണെന്ന്‌ അവര്‍ പറഞ്ഞു തന്നു."കാട്ടി, കരടി, തുടങ്ങിയ അപകടകാരികളായ ജീവിജാലങ്ങള്‍. .. അവയോട്‌ ഇഴുകി ചേര്‍ന്ന്‌ ഒരു സ്ത്രീ ഇത്രയും കാലം ജീവിക്കുക!.എനിക്കിപ്പോഴും അതൊരു അല്‍ഭുതമാണ്‌." ദാമോദരന്‍ സാര്‍ പറഞ്ഞു. രാജന്‍ ആനകള്‍ കേറി മദിച്ച മുളങ്കാടുകള്‍ കാട്ടിതന്നു.അവ്വയുടെ വീടിന്റെ തൊട്ടടുത്ത്!

മനോജിനെയും സാറന്‍മാരെയും കണ്ടപ്പോള്‍ അവ്വക്ക് സന്തോഷമായി.ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ച്‌ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.(മീനും ഇറച്ചിയും കഴിക്കുന്നവര്‍ അകത്തേക്ക് കയറേണ്ടെന്ന്‌ ആദ്യമേ പറഞ്ഞിരുന്നു.'മനു'വിന്‌ കുഴപ്പമില്ല.ഞാന്‍ എന്റെ പേര് മാറ്റി 'ബാബു' എന്ന പേര്സ്വീകരിച്ചു!)

ഞങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി ആദ്യം മനോജ്‌ 'അഭിമുഖം' തുടങ്ങി. എന്റെ എന്തോ ഒരു ചോദ്യം കേട്ട്‌ ഇടക്കൊന്ന്‌ പ്രകോപിതയായെങ്കിലും പതുക്കെ എന്നോട്‌ സ്‌നേഹം കാണിച്ചു തുടങ്ങി.(ജിബുവിനെ ഓടിച്ചു വിട്ടു!). വളരെ നിസ്സംഗയായി അവ്വ അവരുടെ ജീവിതം പറഞ്ഞു. കുട്ടിക്കാലം , മൈസൂരിലെ ദസറ..ഉഗാദി..പട്ടം പറത്തിയത്‌,ആദ്യമായി ചുവന്ന പട്ടു ദാവണിയുടുത്തത്‌, ബാലകൃഷ്ണ എന്ന കൂട്ടുകാരനെ കുറിച്ച്‌, (അയാളാണ്‌ അവ്വയെ കല്യണം കഴിക്കാനിരുന്നത്‌.) അവരൊന്ന്‌ പുന്ചിരിച്ചു.നനുത്ത ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ ഓര്‍മ അവരില്‍ മിന്നി...അവ്വ ചെറുപ്പത്തില്‍ സുന്ദരിയായിരുന്നു അല്ലേ?ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. മറുപടിയായി മനോഹരമായി ഒന്നു ചിരിച്ച ശേഷം അവ്വ ഒരു കന്നഡ ശ്ളോകം ചൊല്ലി . (" നാരിഗെ ഗുണമേ ശൃംഗാര.." എന്നു തുടങ്ങുന്ന കന്നഡ ശ്ളോകമായിരുന്നെന്നാണ്‌ ഓര്‍മ്മ).അവര്‍ ആ ഒറ്റ നിമിഷം നീലക്കണ്ണുകളുണ്ടായിരുന്ന കൌമാരക്കാരിയായി മാറി!

മുത്തശ്ശി മരണകിടക്കയിലായപ്പോള്‍ അവരുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിന്‌ വഴങ്ങിയാണ്‌ ദാസന്‍ ഷെട്ടി എന്ന മധ്യവയസ്കന്റെ രണ്ടാം ഭാര്യയായത്‌. അല്ലാതെ ഒരു ജീവിതം മോഹിച്ചല്ല. എല്ലാം സഹിക്കാനുള്ള കരുത്ത് തനിക്കുണ്ട്.എന്നിട്ടവര്‍ ദാമ്പത്ത്യജീവിതത്തെ കുറിച്ച്‌ പറഞ്ഞു. ഷെട്ടി അവ്വയെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് വന്ധ്യംകരണശസ്ത്രക്രിയക്ക് വിധേയനായിരുന്നു. അതയാള്‍ മറച്ചു വെച്ചു. അവര്‍ക്ക് അതിന്‌ അയാളോട്‌ പരാതിയില്ല.ഭര്‍ത്താവിനെ അവര്‍ ദൈവമായിതന്നെ കണ്ട്‌ സ്നേഹിച്ചു.തന്റെ യൌവ്വനത്തിലേ കിടപ്പിലായിപോയ അയാളെ അവര്‍ ശുശ്റൂഷിച്ചു.താന്‍ പൂവിടാതെ പടുപെട്ടു പോയ ഒരു കള്ളിമുള്‍ചെടിയായി പോവേണ്ടി വന്നതിന്‌ കാരണക്കാരന്‍ ആ മനുഷ്യനായിട്ടും അവര്‍ക്ക് അയാളോട്‌ ക്ഷമിക്കാനായി. അതാണ്‌ അവ്വ! കുറ്റബോധത്താല്‍ നീറിയാണ്‌ ദാസന്‍ ഷെട്ടി മരിച്ചത്‌. അവരുടെ മടിയില്‍ കിടന്നു തന്നെ.

(ദാമോദരന്‍ സാറിന്‌ ഇപ്പോഴും ഓര്‍മ്മയുണ്ട്‌ .ഷെട്ടി മരിച്ച ദിവസംചൂട്ടും കത്തിച്ചു പിടിച്ച്‌ കാടിറങ്ങി വന്ന അവ്വയെ.) ഷെട്ടി മരിച്ച ശേഷം ഡിപ്പാര്‍ട്ട്‌മെന്റ്‌ പറഞ്ഞതാണ്‌ കാട്ടില്‍ നിന്ന്‌ മാറി താമസീക്കാന്‍. കാടിന്‌ പുറത്ത് വീട്‌ വെച്ചു തരാമെന്നും പറഞ്ഞതാണ്‌.സമ്മതിച്ചില്ല.ഭര്‍ത്താവിന്റെ ഓര്‍മ്മകളുള്ള ഈ കാട്‌ വിട്ട്‌ എങ്ങോട്ടും പോകണ്ട. തനിക്ക്‌ മൃഗങ്ങളും കിളികളുമുണ്ട്‌ മക്കളായി.. അവരോട്‌ സംസാരിക്കാം. പിന്നെ മനോജ് ,ഫോറസ്റ്റിലെ സാറന്‍മാര്‍...അവരൊക്കെയില്ലേബന്ധുക്കളായി?ഒരു ദിവസം ഭഗവാന്‍ വിളിക്കും .അന്നു വരെ ഈ വനവാസം തുടരും.

ഒരു തരിപ്പോടെയാണ്‌ അവരുടെ വാക്കുകള്‍ മുഴുവന്‍ കേട്ടിരുന്നത്‌. കെട്ടുകഥയേക്കാള്‍ അവിശ്വസനീയമായ ജീവിതകഥ. അവ്വ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കുറേ പാട്ടുകള്‍ കൂടി പാടിതന്നു. മനോജ്‌ അകത്തുപോയി കട്ടന്‍ തിളപ്പിച്ചു. വൈകുന്നേരമാവുമ്പോഴേക്ക് ഞങ്ങള്‍ക്കും അവരോട്` ഒരാത്മബന്ധം സ്ഥാപിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നെ അവര്‍ 'മോനൂ' എന്നു വിളിച്ചു. വൈകുന്നേരമായി . ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാടിറങ്ങണം. ഇനി വൈകുന്തോറും അപകടമാണ്‌.ഞങ്ങള്‍ അവരോട്‌ യാത്ര പറഞ്ഞു. പ്രൊഡക്ഷന്റെ ചെലവില്‍ അന്ന്‌ ബാക്കി വന്ന പൈസ ഞാനവരുടെ കയ്യില്‍ വെച്ചുകൊടുത്തു.ആദ്യം വാങ്ങിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല.പിന്നെ വാങ്ങി.അവര്‍ എന്റെ മുടിയില്‍ വിരലോടിച്ചു. എനിക്ക് പെട്ടെന്ന്‌ എന്റെ 'പെറ്റമ്മയെ'(വല്യുമ്മ)ഓര്‍മ്മ വന്നു. പരൂര് ഞാലില്‍ പള്ളി ഖബര്‍സ്ഥാനില്‍ മയിലാന്ചി ചെടികള്‍ക്കു കീഴെ കിടക്കുന്ന അവരാണ്‌ എന്നെ തൊടുന്നത്` എന്ന്‌ തോന്നിപ്പോയി.

തിരിയെ കാടിറങ്ങുമ്പോള്‍ മനോജ് പറഞു. കുറേ നിര്‍ബന്ധിച്ചതാണ്‌ അവ്വയെ, നാട്ടില്‍ അമ്മച്ചിയുടെ അടുത്ത് കൊണ്ടുപോകാന്‍.അമ്മച്ചിക്കും സന്തോഷമായിരുന്നു അവ്വ വരുന്നത്‌.എന്തോ അവ്വ അതിന്‌ സമ്മതിച്ചില്ല. ഞാനയാളെ നോക്കി അത്ഭുതാദരങ്ങളോടെ തന്നെ! മനുഷ്യസ്‌നേഹത്തിന്റെ വറ്റാത്ത ഉറവയെ. ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റില്‍ ദിവസക്കൂലിക്കാരനായ ആ യുവാവാണ്‌ ഒരു ലാഭേച്ഛയും കൂടാതെ സ്‌നേഹം സംരക്ഷണവും നല്‍കുന്നത്‌.ആ ഓഫിസിലെ ജീവനക്കാരുടെ പെരുമാറ്റവും പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും ഒരു സര്‍ക്കാര്‍ മിഷിണറിയെ കുറിച്ചുള്ള എന്റെ എല്ലാ ധാരണയും തെറ്റിക്കുന്നതായിരുന്നു.

കല്‍പ്പറ്റക്ക് തിരിച്ചുള്ള യാത്രയില്‍ ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഷിജി ഇടക്കിടെ സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാന്‍ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചു ഓര്‍ക്കുകയായിരുന്നു. അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന ജീവിതങ്ങളെ, സ്‌നേഹത്തെ, വിധിയോട്‌ ഒരു തരി പോലും പരാതി പറയാതെ ജീവിക്കുന്ന സ്ഥൈര്യത്തിന്റെ ആ സ്ത്രീ രൂപത്തെ, പിന്നെ ഒരു ചെറിയ കാറ്റില്‍ പോലും ഉലഞ്ഞു പോവുന്ന എന്നെ കുറിച്ച്..എനിക്ക് പിന്നെ കരച്ചിലടക്കാനായില്ല.

ഒരാഴ്‌ച്ച കഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ ദുബായിലേക്ക് പോയി.പിന്നെ ഞാന്‍ അവരെ പറ്റി ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. തിരികെ നാട്ടിലെത്തിയിട്ടും.ഇക്കഴിഞ്ഞ ദിവസം വരെ. കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞാനവരെ സ്വപ്നം കണ്ടു. അതോടെഎന്റെ സ്വസ്ഥത നഷ്ടപ്പെട്ടു.പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ മനോജിന്റെ നമ്പറില്‍ വിളിച്ചു നോക്കി.ആ നമ്പര്‍ ഇപ്പോള്‍ നിലവിലില്ല. അവ്വ ഇപ്പോള്‍ എങനെയുണ്ടാവും? അവ്വ കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലം അതിജീവിച്ചിരിക്കുമോ?.എനിക്ക് ആത്മനിന്ദ തോന്നുന്നുണ്ട്‌ അവരെ അന്വേഷിക്കാതിരുന്നതിലല്ല,അവരെ വെറുതെയെങ്കിലും ഒന്ന്‌ ഓര്‍ക്കാന്‍ പോലും കഴിയാഞ്ഞതില്‍,

                                                             മനുവിന്‌ ഒരുമ്മ!



ഞാനും ഷിജിയും അവ്വയുടെ വീടിനടുത്ത്‌ ( ഒരു ടോപ്പ് ആംഗിളാണ്‌ ഉന്നം!)

എനിക്കും കിട്ടി ഒരുമ്മ!


രാജനും മനോജും അവ്വയോടോത്ത്‌.

Monday 30 April 2007

പകരം



തിരിച്ചു വന്നപ്പോള്‍
തെക്കേപ്പുറത്ത് ചെന്നുനോക്കി
അവിടെ ഒരു മുളങ്കൂടുണ്ടായിരുന്നത് കാണുന്നില്ല
പകരം,
ആളുയരത്തില്‍ ഹോളോബ്രിക്സിന്റെ ഒരു മതില്‍
(അയല്‍ക്കാര്‍ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരാതിരിക്കാനാണ്‌!)
വാരിയെല്ലൊടിയുന്ന ശബ്ദം കേള്‍പ്പിച്ച്‌
കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്നിരുന്ന മുളകള്‍ക്ക് പകരം
കാറ്റിലാടുന്ന ബോഗണ്‍വില്ല
മുളകളുടെ നഗ്നതയിലേക്ക് വള്ളി പടര്‍ത്തിയിരുന്ന
കാവത്ത്‌കൊടിയേയും കാണുന്നില്ല
പകരം,
വലിയ ഇലകളുള്ള ഒരു ആന്തൂറിയം
വേറെയും പാര്‍പ്പുകാരുണ്ടായിരുന്നല്ലോ?
വാലിലൂന്നി പിണഞ്ഞുയര്‍ന്ന്‌ നിന്ന്
അവസാനം വശംകെട്ട്‌ നിലത്ത് വീണിരുന്ന
രണ്ട് കരിന്ചേരകള്‍...
ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെ സദാസമയവും
ബഹളം കൂട്ടിയിരുന്ന കുറേ പൂത്താങ്കീരികള്‍...
എവിടെപോയിരിക്കും അവരോക്കെ?
സ്വസ്ഥമായി പ്രണയിക്കാന്‍
വേറൊരിടം കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവുമോ
ആ ചേരകള്‍ക്ക്‌?
പൂത്താങ്കീരികള്‍,
എങ്ങോട്ടെങ്കിലുംവിരുന്നു പോയതാവണം
...ബഹളം വെച്ചതിന്‌ അവരെ
അവിടെ നിന്നും പുറത്താക്കി കാണുമോ?

Wednesday 25 April 2007

വേനലവധി


വേനലവധി

ഒഴിഞ്ഞ ഇടനാഴികള്‍ ...

വീണ്ടും നടന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍

ഹൃദയത്തില്‍ കോറിവരഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ .


" യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു പോവുമ്പോള്‍

തിരിഞ്ഞു നോക്കില്ല ഞാന്‍..

എനിക്കു വയ്യ,

നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിലൂടെ

നിന്നെ വീണ്ടും കാണാന്‍..."


തിളക്കത്തിനു പകരം കണ്ടത് അപരിചിതത്വം..

സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്താന്‍ നിന്നില്ല

തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

ഉണങ്ങി പോയിരുന്ന ഗുല്‍മോഹറും

കാറ്റു പിടിച്ച കരിമ്പിന്‍തോട്ടങ്ങളും പിന്നിട്ട്

വെയില്‍ മെഴുകിയ പാടത്തെത്തി .

കുഴഞ്ഞ കാലുകളോടെ

മഴയുടെ ആരവത്തിന്‌ കാതോര്‍ത്തു.

ഞാവല്‍മരം ഉലച്ച്‌ പൊഴിക്കുന്ന വേനല്‍മഴ ..

കിഴക്കു നിന്ന്‌ മഴയുടെ പടയൊരുക്കം കേട്ടു.

എനിക്കൊരു ഞാവല്‍പ്പഴം വേണം..

മണ്ണില്‍ വീണുടയാത്ത ഒരു ഞാവല്‍പ്പഴം

Thursday 22 March 2007

പൈലി ചേട്ടന്‍: നന്‍മയുടെ ഒരു ഒറ്റമരം





സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി രൂക്ഷമായ ഒരു ദിവസമാണ്‌ സ്റ്റുഡിയോയുടെ
പുറകുവശത്തു കിടന്നിരുന്ന ഹാന്‍കുക്കിന്റെ നാല്‌ ടയറുകള്‍ കണ്ണില്‍പ്പെട്ടത്‌.
പ്രത്യേകിച്ച് ഉപയോഗമൊന്നുമില്ലാതെ കൊതുകു വളര്‍ത്തല്‍ കേന്ദ്രം മാത്രമായിട്ടാണല്ലോ കിടപ്പ്...!പിന്നെയൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല . പെട്ടിയോട്ടോ വിളിച്ച് സാധനം പട്ടാളം മാര്‍ക്കറ്റിലെത്തിച്ചു.
പട്ടാളം മാര്‍ക്കറ്റ് അറിയില്ലേ? തൃശൂരിന്റെ സ്വന്തം ഗുജ്‌രി..!
ടയറുകള്‍ക്ക് നല്ല വില തരുന്നത്‌ പൈലി എന്ന ആളാണെന്ന്‌ ഒരു ഗഡ്ഡി ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പൈലിയുടെ കട തപ്പി കണ്ടുപിടിച്ചു. 32 ആം നമ്പര്‍ കട .
'പട്ടാളം പൈലി '..!
ഒരു ബാലപ്രസിദ്ധീകരണത്തില്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട് .
"എന്ത്‌ട്ടാ ഗഡ്ഡികളേ വേണ്ടേ..?"
തനി തൃശൂര്‍ സ്ളാങ്ങില്‍ ഒരു ആജാനബാഹു ! ആവശ്യം അറിയിച്ചപ്പോള്‍ ആള്‍ക്ക് സമയമില്ല.
ഒരിടത്ത് പോവാനുണ്ട്.
"ചേട്ടാ ഇതൊന്ന്‌ നോക്കിയിട്ട് പോവാം .."
"ഒരു രക്ഷീല്ല മക്കളേ ശുശ്രൂഷ വിട്ടുള്ള ഒരു കളില്ല.. പോയിട്ട് നാളെ ഉച്ചക്ക് വാ.. ഒരു ടാവിനെ ന്ന്‌ പാലക്കാട്ടെക്ക് കൊണ്ടാക്കണം.. അതിന്‌ പൈസ സംഘടിപ്പിക്കണം... ന്ന്‌ ഫുള്‍ ബിസ്യാ..!
ഞങ്ങള്‍ക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. എന്താണ്‌ 'ശുശ്രൂഷ'..? ഞങ്ങള്‍ രണ്ടും മിഴിച്ചു നിന്നു.
"ഇങ്ങളെന്തൂട്ടാള്‍ക്കാരാണ്‌?
പൈലിചേട്ടന്റെ ശുശ്രൂഷേനെ പറ്റി അറില്ലെ..?
..മെഡിക്കകോളേജിലെ രോഗ്യേള്‍ടെ ദൈവാണ്‌ ഈ ഗഡ്ഡി..!"
അടുത്ത കടയിലെ ചേട്ടനാണ്‌. ഞാനും ജിബുവും മുഖത്തോട്‌ മുഖം നോക്കി .
ഞങ്ങളിലെ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകര്‍ ഉണര്‍ന്നു.
"പൈലി ചേട്ടാ എങ്ങോട്ടാണ്‌ യാത്ര? "ഞങ്ങള്‍ പുറകെക്കൂടി
"നുമ്മക്കീ മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‌ ഒരു ചെറിയ ശുശ്രൂഷണ്ടേ.. ആരുല്ലാത്ത മക്കളെ നമ്മളെകൊണ്ടാവുന്ന പോലെ സഹായിക്ക..! അത്ത്രന്നെ..പത്തിരുപത്‌ വര്‍ഷായി അതിങ്ങനെ മുടക്കാണ്ട് കൊണ്ടട്ക്ക്ണ്ട്‌.. "
ഞങ്ങള്‍ക്ക് താല്‍പര്യം കൂടി.
"ഞങ്ങളും വരുന്നു പൈലിചേട്ടന്റെ കൂടെ,
ടയര്‍ നമുക്ക് നാളെ നോക്കാം..."
ഞങ്ങള്‍ പൈലിചേട്ടനോടൊപ്പം എത്തിപ്പെട്ടത് മുളങ്കുന്നത്ത് കാവ്‌ മെഡിക്കല്‍ കോളെജിലാണ്‌. പട്ടാളം മാര്‍ക്കറ്റിലെ ആ സാധാരണ കച്ചവടക്കാരനെയും കാത്ത് ആശുപത്രി സൂപ്രണ്ടടക്കം കുറേപേര്‍ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആശുപത്രിയില്‍ നിന്ന്‌ ഒരു രോഗിയെ ഡിസ്‌ചാര്‍ജ് ചെയ്യുകയാണ്‌ . ബന്ധുക്കളാരുമില്ലാത്ത ഒരു വൃദ്ധന്‍. അയാളെ പാലക്കാടുള്ള ഒരു അഗതി മന്ദിരത്തില്‍ കൊണ്ടാക്കുന്നു. ആ വൃദ്ധന്‍ കാറില്‍ കേറാന്‍ നേരം പൈലിചേട്ടനെ കെട്ടിപിടിച്ച്‌ കരഞ്ഞു.
"ഞാനും കൂടെ പോവ സാറെ.. "
പൈലിചേട്ടനും കാറില്‍ കയറി...
ഞങ്ങള്‍ പൈലി ചേട്ടനെ കുറിച്ച് കൂടുതലറിഞ്ഞു. തറയില്‍ അന്തോണി മകന്‍ പൈലി..
അമ്പത്‌ വര്‍ഷത്തോളമായി പട്ടാളം മാര്‍ക്കറ്റില്‍ കച്ചവടം , ബെന്‍സ് , ലെയ്‌ലണ്ട്, തുടങ്ങിയ വണ്ടികളില്‍ സ്പെഷലൈസേഷന്‍, രാവിലെ ആറു മണീക്ക് തൃശൂര്‍ ചേറൂരിലെ വീട്ടില്‍നിന്നിറങ്ങും.പുത്തന്‍പ്പള്ളിയിലെ ആദ്യ കുര്‍ബ്ബാനക്ക് തന്നെ കൂടും.എന്നിട്ട് പോയി കട തുറന്നിടും പിന്നെ പാണ്ടിസമൂഹം റോഡിലെ നളന്ദ ഹോട്ടലിലേക്കാണ്‌.. കുറഞ്ഞത്‌ മുപ്പത്‌ പേര്‍ക്കുള്ള ഭക്ഷണം വാങ്ങും. നേരെ മോപ്പഡിലും ബസ്സിലുമായി മുളങ്കുന്ന്ത്തുകാവിലേക്ക് ..രോഗികള്‍ക്കുള്ള പ്രാതലാണ്` അത്‌. എല്ലാവര്‍ക്കും ഭക്ഷണം വിതരണംചെയ്യും..ഊട്ടേണ്ടവരെ ഊട്ടും..അതുകഴിഞ്ഞ് രോഗികളെ പ്രാഥമിക കൃത്യങ്ങള്‍ക്ക് സഹായിക്കും, കുളിപ്പിക്കും. ഉച്ചയോടെ അവിടെനിന്ന്‌ കടയിലേക്ക് മടങ്ങും പട്ടാളത്തിലേക്ക്.. പിന്നെ പട്ടാളം പൈലിയായി മാറും.ഇരുപത്‌ വര്‍ഷമായി ഇതാണ്‌ ദിനസരി.
രോഗികളോടുള്ള ഒരു ശുശ്രൂഷകന്റെ ബന്ധത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു
അല്‍പം മുമ്പ് ഞങ്ങള്‍ കണ്ടത്‌.
കച്ചവടത്തില്‍ നിന്ന്‌ കിട്ടുന്ന കാശുകൊണ്ട്‌ വേണം തന്റെ കുടുംബം പോറ്റാനും ആരുമില്ലാത്ത 'മക്കളെ' തീറ്റിപോറ്റാനും! ഇപ്പോഴും വാടകവീട്ടില്‍ താമസിക്കുന്ന, ഒരു പക്കാ കച്ചവടക്കാരനായ ഇയാള്‍ പഴയൊരു ക്വട്ടേഷന്‍ ഗുണ്ട കൂടെയായിരുന്നു എന്നു കൂടി കേട്ടപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഉറപ്പിച്ചു ഇയാള്‍ ഒരു വേറിട്ടകാഴ്ച തന്നെയെന്ന്‌. അയാളെ 'ഡോക്യുമെന്റ്' ചെയ്യേണ്ടത്‌ ഒരു ആവശ്യമാണെന്ന്` തോന്നി. ക്യാമറയും കൊണ്ട്‌ അദ്ധേഹത്തിന്റെ ഒരു ദിവസം ഞങ്ങള്‍ ഒപ്പിയെടുത്തു.
നന്‍മയുടെ ഒറ്റമരം പോലുള്ള ആ മനുഷ്യനെ
ഇന്ന്‌ (വ്യാഴാഴ്ച) രാത്രി പത്തുമണിക്ക് ( ഇന്ത്യന്‍ സമയം) കൈരളിയിലെ വേറിട്ടകാഴ്ചകളില്‍ കാണാം ..
മറക്കരുത്‌ ഇന്ന്‌ രാത്രി പത്തുമണിക്ക്‌..

സംവിധാനം വി കെ ശ്രീരാമന്‍ ,
ആഖ്യാനപാഠം കെ എ മോഹന്‍ദാസ്‌.

  • പൈലി ചേട്ടന്‍
  • : മുകളിലെ ഫോട്ടോയില്‍ കാണുന്നത്‌ സത്യ എന്ന ആന്ധ്രാക്കാരനായ കുട്ടി .. ട്രെയിനില്‍ പോപ്‌കോണ്‍വില്‍ക്കലായിരുന്നു ജോലി. ട്രെയിനില്‍ നിന്ന്‌ വീണ്‌ പരിക്കേറ്റു . കഴിഞ്ഞ മൂന്ന്‌ മാസമായി പൈലി ചേട്ടന്‍ സ്വന്തം മോനെ പോലെ ഈ കുട്ടിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.

Tuesday 27 February 2007

അമിട്ട്

തീചൂട്ട് പകര്‍ന്നു കഴിഞു..
ഇനി,
ഒരു തീനാളം വന്ന്‌ നെറ്റിയിലുമ്മ വെക്കുന്ന
സമയത്തിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പ് മാത്രം.
അലോസരപ്പെടുത്തുന്ന ഈ മരണം
ഇഷ്ടമുണ്ടായിട്ടല്ല
പക്ഷേ..
ഒരുപാട്‌ അസ്വസ്ഥകളെ
ഒന്നിച്ചുള്ളിലൊതുക്കിയവന്‌
വിധിലിഖിതം വേറെയെന്താണ്‌?
തീ കത്തിച്ചാതാരെന്നോ?
അറിയില്ല
ആരായാലും സാരമില്ല
അല്ലെങ്കിലും അവരോട് പരിഭവിച്ചിട്ടെന്താണ്‌
ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഉള്ളില്‍ വീര്‍പ്പുമുട്ടുന്ന
ഈ ഗന്ധകക്കൂട്ടുകളുടെ അസ്വസ്ഥകളെങ്കിലും
ഒന്ന്‌ തീര്‍ന്നുകിട്ടുമല്ലോ

Wednesday 14 February 2007

ഒരു യാത്രയുടെ ഓര്‍മ

നാളെ ഫെബ്രുവരി 14.. വലന്റൈന്‍സ് ഡേ ..


( എന്താണ്‌ ഈ പ്രണയദിനത്തില്‍ ഞാന്‍ എഴുതുക? )


ഇങ്ങനെ തുടങ്ങിയാലോ...?


" നിന്നെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മകളും നിന്റെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ശബ്ദവും


ഞാന്‍ മറന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.


എങ്കിലും ...ഇപ്പോഴും ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോരോ ജാലകങ്ങളിലും


നിന്റെയൊരു ക്ഷണികദര്‍ശനം എനിക്ക് ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. "



മൂന്ന് വര്‍ഷം മുമ്പത്തെ ഒരു വലന്റൈന്‍ ഡേ..


തിരുപ്പതിയിലേക്ക് പോകുകയായിരുന്ന ഒരു പാസന്ചര്‍ ട്രെയിനിലെ വിന്‍ഡോ സീറ്റില്‍ ഞാന്‍...


എന്റെ മടിയില്‍ അരുമയായി തല വെച്ചുറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കിളികുഞ്ഞ്...


അതിന്റെ കയ്യില്‍ ഉറക്കത്തിലും പിടിയയക്കാതെ രണ്ടുമൂന്ന് ചുവന്ന ട്യൂലിപ് പൂക്കള്‍ ..


(...അത് അന്ന്‌ രാവിലെ വളരെ നാടകീയമായി ഞാനവള്‍ക്ക് സമ്മാനിച്ചതായിരുന്നു. ഏതോ സിനിമയിലെ
ഷാറൂഖ്‌ ഖാന്റെ പ്രകടനത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍..)


...അവള്‍ എല്ലാം മറന്നുറങ്ങുകയായിരുന്ന ആ രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ നേരം ഞാനായിരുന്നു ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അഭിമാനിയായ മനുഷ്യന്‍ .....


നഷ്ട സ്മൃതികള്‍ വല്ലാതെ വേട്ടയാടുന്നതു കൊണ്ടാവണം കലണ്ടറിലെ ചില അക്കങ്ങളില്‍ മനസ് അറിയാതെ തടഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നത്. നാളെ വീണ്ടുമൊരു പ്രണയദിനം. നിറയെ പൂപ്പാടങ്ങളുള്ള, കരിമ്പാറക്കെട്ടുകളും പനമരങ്ങളും അതിരിടുന്ന,മഞ്ഞള്‍ മെഴുകിയ തെരുവുകളുള്ള ആ കൊച്ചു പട്ടണത്തില്‍ അവളുണ്ട്...
ഇപ്പോള്‍ ...
ചുരുണ്ട് കിടന്നുറങ്ങുന്നുണ്ടാവും എന്റെ കിളികുഞ്ഞ്....



നാളെവീണ്ടുമൊരു പ്രണയദിനം.

ഞാനിവിടെ ഒറ്റക്കാണ്‌.

ആള്‍ക്കൂട്ടങ്ങളില്‍... ബഹളങ്ങളില്‍ ...മരുയാത്രകളില്‍...

എല്ലായിടത്തും നീ കൂട്ടിനില്ലാതെ തനിച്ച്..

വേവും വേനലും നിറഞ്ഞ നിരാര്‍ദ്രമായ ഈ ലോകത്തേക്കാണ്‌ നിയെന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചത്.


ഇത്‌ നീ ഒരിക്കലും വായിക്കില്ലന്നറിയാം...
എങ്കിലും.. ഇത്രയും നിനക്കായി കുറിക്കാതിരിക്കാന്‍ ആവുന്നില്ല.




നന്ദി

സഹനത്തിന്...

കാരുണ്യത്തിന്‌...

സ്വപ്നങ്ങളില്‍ മാലാഖയായി വന്ന്‌

ഇന്നും ആത്മാവിന്‌ സൌഖ്യം പകരുന്നതിന്‌...


മാപ്പ്...

പിന്‍കഴുത്തിലുമ്മവെച്ച്
ചുട്ടുപൊള്ളിച്ചതിന്‌..
നിന്റെ ഓര്‍മകളില്‍ നിന്ന്‌

എത്ര ചുരണ്ടി കളഞ്ഞിട്ടും

മായാത്ത കറുത്ത വടുവായി

ഇന്നും

ജീവിക്കുന്നതിന്‌.....

Thursday 1 February 2007

ചെടിയും ഇലയും

അറിയാമോ
ചെടിയും ഇലയും
വേറെ വേറെത്തന്നെയെന്ന്‌...?
ഉള്ളിലെപ്പച്ച
മങ്ങി മങ്ങി
മഞ്ഞയായായി തുടങ്ങുമ്പോള്‍
ഒരോ ഇലയും വ്യസനിക്കും;
കൈവിടല്ലേയെന്ന്‌
ചെടിയോട് കേഴും..
ഓജസ്സ് വറ്റി
ആര്‍ക്കും വേണ്ടാതാവുമ്പോഴും
വീഴാതെ അള്ളിപ്പിടിക്കും
ഒരു കാറ്റ് വന്ന്‌
കൊഴിച്ചിടും വരെ.
ചെടിയാവട്ടെ
പോകുന്നവര്‍
പോവട്ടെയെന്നും കരുതി
പുതിയവര്‍ തളിരിട്ടു
വരുന്നതും കാത്തിരിക്കും.

Saturday 20 January 2007

ഫോട്ടോ



 മറന്നു പോയേക്കുമോ
 എന്നു പേടിച്ചിട്ടാവണം 
 എല്ലാവരും
ഓര്‍മ്മകള
ഇടക്കിടക്ക്
പൊടിതട്ടിയെടുക്കുന്നത് .
എടുത്തുനോക്കി,
തുടച്ചുമിനുക്കി,
വിരലോടിച്ച്,
സങ്കടപ്പെട്ട്,
അതേപടി തിരികെ വെക്കുന്നത്..

Thursday 18 January 2007

ചന്ദ്രസേനന്റെ ഒരു ദിവസം..

ചന്ദ്രസേനന്‍,
നാല്‍പ്പത്തിയെട്ടു വയസ്സ്,
നാലു കുട്ടികള്‍,
ജലസേചന വകുപ്പില്‍ സൂപ്രണ്ട്.
എന്നും രാവിലെ കുറ്റുമുക്കമ്മയെ തൊഴുത് ,
ചോറ്റുപൊതിയുമായി
ഒമ്പത് മണിയുടെ മയില്‍വാഹനത്തില്‍ കയറും.
എത്ര തിരക്കുണ്ടെങ്കിലും
ഊളിയിട്ട് മുന്നിലെത്താനറിയാം,
പലതരം ഷാമ്പൂമണങ്ങള്‍ ഇഷ്ടമാണ്‌.
സ്പര്‍ശനങ്ങള്‍,
സാരിത്തലപ്പുകളുടേതായാലും ധന്യനാവും.

ഓഫീസില്‍,

പതിനൊന്നരയുടെ ചായവരും വരെ ഒപ്പുകള്‍..
പിന്നെ ഗ്രാജുവിറ്റി , പി എഫ് ആവലാതികള്‍..
അപ്പോഴേക്കും നേരം ഉച്ചയാവും.
ഉച്ചക്ക് ,
ഭാര്യ കൊടുത്തുവിട്ട
ഉപ്പും പുളിയും പിടിക്കാത്ത കറികള്‍ കൂട്ടി ഊണ്‌ .
അല്‍പ്പം മധുരം ,
ഒരു പകുതി വില്‍സ്, ഇവയും പതിവുണ്ട്.
ശേഷം രാഷ്ട്രീയചര്‍ച്ചകള്‍..
വലത്തോട്ട് ചായുന്ന ഇടതുപക്ഷത്താണ്‌ സ്ഥാനം.
എന്നാലും ജി സുധാകരനെ ഇഷ്ടമല്ല.
ചെറിയ മയക്കം വിട്ടുണരുമ്പോഴേക്ക്
വീണ്ടും ചായ വരും.
വീണ്ടും ഒപ്പുകളിടാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍
ഓഫീസ് സമയം കഴിയും.

ബസ്റ്റോപ്പില്‍,

പ്ളസ് ടു ട്യൂഷന്‍ ക്ളാസ്സ് വിടുന്ന സമയം അറിയാം
കാരണം,
ആ സമയത്താണ്‌ ചേറൂര്‍ക്കുള്ള ബസ്സ്.
ചുവപ്പില്‍ ചെറിയ കറുത്ത കള്ളികളുള്ള
കോണ്‍വെന്റ് യൂണിഫോം ഇഷ്ടമാണ്‌.
കൂടുതലിഷ്ടം അതിന്റെ മുന്‍വശമാണ്‌.
(എത്ര പെട്ടെന്നാണ്‌ പെണ്കുട്ടികള്‍ വളരുന്നത്?)

തിരികെ വീട്ടില്‍,

സന്ധ്യക്ക് മുടങ്ങാതെ ഭാഗവതം വായിക്കും
മുത്തശ്ശി പഠിപ്പിച്ച ശീലമാണ്‌.
ടി വി കാണും..
'അളകനന്ദ'യുണ്ടെങ്കില്‍ വാര്‍ത്ത
അല്ലെങ്കില്‍ 'ചിരിക്കും തളിക'.
(ആരും അടുത്തില്ലെങ്കില്‍ 'മ്യൂട്ടാക്കി' എഫ് ടിവി)
അത്താഴത്തിന്` ചപ്പാത്തി,
കുറുമ,
കൂടെ പാട കളഞ്ഞ പാലും

കിടപ്പറയില്‍,

വിമ്മും അരിമാവും കൂടിക്കുഴഞ്ഞ ഒരു മണം അടുത്ത് വരും.
( ഒന്നു കുളിച്ചിട്ടു വരാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ കേള്‍ക്കില്ല.)
ഓക്കാനം വരും.
തിരിഞ്ഞു കിടക്കും
കിടന്നപാടെ കൂര്‍ക്കം വലിക്കും.

Wednesday 17 January 2007

കൂര്‍മ്മാവതാരം

ഏറ്റവും നല്ല അവതാരമേതെന്ന്‌
ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാല്‍
ഞാന്‍ പറയും കൂര്‍മ്മാവതാരമെന്ന്‌.
എന്താണെന്നല്ലേ..
ആമയാവുമ്പോള്‍
തല ഉള്ളിലേക്ക് വലിക്കാം
ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മറുപടി പറയേണ്ടല്ലോ?
കൂടാതെ,
നല്ല ഉറപ്പുണ്ട് ഈ പുറന്തോടിന്‌ .
കൂര്‍ത്ത വാക്കുകള്‍ക്ക്
അത്ര പെട്ടെന്നൊന്നും എന്നെയിനി
മുറിപ്പെടുത്താന്‍ പറ്റില്ല.
..മാത്രമല്ല
തണുപ്പനായി പോയതു കൊണ്ട്
മിടുക്കന്‍മാര്‍ക്കൊപ്പമിനി
ഓട്ടമത്സരങ്ങളില്‍ ഓടുകയും വേണ്ട.
ഒരു 'പതി' കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
സ്വസ്ഥമായി
ഒരിടത്തിനി ഒളിച്ചിരിക്കാം.

Wednesday 10 January 2007

പാഠഭേദം


എനിക്കൊരു കൂട്ടുകാരിയുണ്ടായിരുന്നു.
ഇണങ്ങിയും പിണങ്ങിയും
ആത്മാവുകള്‍ പരസ്പരം കോര്‍ത്തെടുത്തും
ഞങ്ങള്‍ പ്രണയിച്ചു പോന്നു.
ജീവിതത്തെ പഠിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച് ഞാന്‍
നിരന്തരം പരാജയപ്പെടുന്നതിനിടക്കെന്നോ
അവള്‍ വൈദ്യശാസ്ത്രം പഠിക്കാന്‍ പോയി.
ഞങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ പ്രണയത്തിന്റെ രസതന്ത്രം
തലച്ചോറിലെ ഏതോ ഹോര്‍മോണിന്റെ
വിക്രിയകള്‍ മാത്രമായിരുന്നെന്ന്‌
ബയോകെമിസ്ട്രി ടെക്‌സ്റ്റ് പുസ്തകത്തില്‍ നിന്ന്‌
ഒരു ദിവസം അവള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അപ്പോഴവള്‍ അവളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയിരുന്ന
എന്തൊ ഒന്നിന്റെ ചുറ്റുകള്‍
ഓരോന്നോരോന്നായി അഴിച്ചെടുത്തു.
അതൊരു ബന്ധനമായിരുന്നെന്നും
ഞാന്‍ നിന്നില്‍ നിന്നും
സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുവെന്നും
അവള്‍ എന്നെയറിയിച്ചു.
അതോടെ,
ഞാന്‍ അവള്‍ക്കു മുമ്പിലെ സര്‍ജറിമേശയിലെ
കെഡാവറായി മാറി.
വിറങ്ങലിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്ന എന്റെ ഹൃദയത്തെ
അവളൊരു കത്തി കൊണ്ട് കീറിമുറിച്ചു.
എന്നിട്ടതില്‍ നിന്ന്‌ ,
തന്ന സ്വപ്നങ്ങളെയെല്ലാം അവള്‍ തിരിച്ചെടുത്തു.
പക്ഷേ..
ഓര്‍മ്മകളുടെ സന്ദേശങ്ങളെ വഹിക്കുന്ന
ഞരമ്പുകളെ മുറിച്ചിടാന്‍
അവള്‍ മറന്നു പോയതുകൊണ്ടായിരിക്കണം
എനിക്കിപ്പോഴും അവളെ ഓര്‍മ്മ വരുന്നുണ്ട്.