Sunday, 2 September, 2007

നനവ്‌



നനവ്‌ എന്നും അവന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.


നാനാര്‍ത്ഥങ്ങളോടെ


അമ്മയുടെ കണ്ണുകള്‍ എന്നും നനഞ്ഞതും


കൂര നനവിറ്റു വീഴുന്നതും


ആകെയുള്ള രണ്ടുടുപ്പുകള്‍ നനവ് വിട്ടുമാറാത്തതുമായിരുന്നു.


അമ്മ പിടിവെച്ചു തരുന്ന പഴന്ചോറിനും


നനവുണ്ടായിരുന്നു.


അത്താഴപഷ്ണി കിടന്നിരുന്ന വാത്സല്യത്തിന്റെ നനവ്


ഒരു നനഞ്ഞ സന്ധ്യക്കാണ്‌ അമ്മ പോയത്


പിറ്റേന്ന് ചിതയില്‍ കത്തിയാളുമ്പോഴും അമ്മയെ ഒരു മഴചാറ്റല്‍ നനച്ചിരുന്നു.


മഴ നനഞ്ഞ് അവള്‍ ഒരു നാള്‍ മുന്നില്‍ വന്നു


അന്നു മുതലായിരിക്കണം


അവന്‍ നനവിനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.


അവള്‍ തന്ന ഓരോ ഉമ്മയിലും


സ്നേഹത്തിന്റെ നനവുണ്ടായിരുന്നു.


ഒരു ദിവസം അവള്‍ യാത്ര പറഞ്ഞു പോയി.


അതിനു ശേഷം


ഒരു പിന്‍വിളിക്കായി കാതോര്‍ത്തു കിടന്നിരുന്ന ഓരോ രാത്രിയിലും


കവിളിലൂടെ നനവ് അരിച്ചിറങ്ങുമായിരുന്നു.


പിന്നെ ഒട്ടും നനവില്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തില്


‍പൊടിക്കാറ്റും മണലില്‍ പുതഞ്ഞകാലുകളുമായി


മരുയാത്രകള്‍


‍ഇപ്പോള്‍


വീണ്ടുമൊരു ഞാറ്റുവേല,


എന്നോ നഷ്ടമായ നനവുകള്


‍എത്ര നേരം ഈ മണ്ണില്‍


കാല്‍ ചവിട്ടി നിന്നാലാണ്‌


തിരിച്ചു പോകുമ്പോള്‍


ഈ നനവിനെ ഒപ്പിയെടുത്ത്


കടലുകള്‍ക്കപ്പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടു പോകാനാവുക?