ഒരിടം

എസെമ്മെസ്

2011-02-04T15:25:00.001+05:30

കിളികളൊക്കെ പറന്നു പോയ്
ചില്ലയില്‍ നഖക്ഷതങ്ങള്‍ മാത്രം ബാക്കി !
.................................

ഇതു വരെ നനഞ്ഞ മഴയത്രയും വ്യര്‍ത്ഥമായിരുന്നെന്നറിയുന്നത്
നീയിപ്പോള്‍ എന്നിലേക്ക് പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്‌

.........................

കാര്‍മുകിലുകള്‍ക്കപ്പുറത്തേക്ക് പട്ടം ചെന്നു നോക്കുന്നുണ്ട്
വെയിലൊളിച്ചിരിക്കുന്നത് കാണാന്‍
വലിഞ്ഞു മുറുകുന്നതിന്റെ വേദന വിരലറിയാതിരിക്കാന്‍
നൂല്‌ ആവത് ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്
..................................

നിന്നോളമെന്നുള്ളു ചുട്ടുപൊള്ളിച്ചില്ലൊരു വേനലു-
മെന്നാലുമത്രമേലുള്ളം തണുപ്പിച്ചിട്ടില്ലൊരു മഴയും !
.........................

കഥ കേള്‍ക്കുന്നത് അവള്‍ക്കിഷ്ടമായിരുന്നു
അതു കൊണ്ടു തന്നെ പറയാന്‍ എനിക്കും
പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ്
ജീവിതം ഒരു നുണക്കഥയായി എന്നറിയുമ്പോഴേക്ക്
അത് തീര്‍ന്നിരുന്നു
...................

നിശാശലഭത്തില്‍ നിന്ന് നക്ഷത്രത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം
ഏറ്റവും നന്നായി അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുക
ഇരുവര്‍ക്കുമിടയിലൂടെ വെറുതെ പാറിപ്പോയ മേഘങ്ങള്‍ തന്നെയാവും..

............................................................................

ഇത് ഞാനും സുഹൃത്തായ രെണു എന്ന രെണദിവെയും അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ടെക്സ്റ്റ് മെസ്സേജുകളായി അയച്ച കുറുങ്കവിതകളാണ്‌. ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്നാണ്‌ എല്ലാം എടുത്തെഴുതുന്നത്. കവികളായ വീരാന്‍കുട്ടിയോടും റഫീക്ക് അഹമ്മദിനോടുമുള്ള ഇഷ്ടം മാത്രമാണ്‌ ഈ അനുകരണശ്രമത്തിനു പിന്നില്‍ ! ആദ്യത്തെ മൂന്നെണ്ണം അവനാണ്‌ എഴുതിയത്. അവന്‍ അയച്ച ചില മനോഹരമായ കവിതകളുണ്ടായിരുന്നു, അത് എന്റെ ഫോണില്‍ നിന്ന് നഷ്ടപെട്ടു, ഓര്‍ത്തെഴുതാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട് അവനൊട്ട് സമ്മതിക്കുന്നുമില്ല.

ഒരു മലകയറ്റവും മറ്റു ചില വര്‍ത്തമാനങ്ങളും (ഭാഗം 2 )

2010-10-04T18:31:00.004+05:30

ബാംഗ്ളൂരില്‍ നിന്ന് റോഡ് മാര്‍ഗ്ഗം 375 കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരമുണ്ട് സുബ്രമണ്യയിലേക്ക്. ഹാസന്‍ വഴി എട്ടു മണിക്കൂര്‍ ബസ്സ് യാത്ര. മജെസ്റ്റിക് ബസ്റ്റാന്റില്‍ നിന്നും ഞങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടിയത് ഒരു അള്‍ട്രാ ഡീലക്സ് ബസ്സായിരുന്നു. മുന്‍പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ മണ്ഡലത്തിലൂടെയുള്ളതായിട്ടും സംസ്ഥാന പാതയുടെ അവസ്ഥ ദയനീയമായിരുന്നു. പൊട്ടിപൊളിഞ്ഞ റോഡിലൂടെ ഒരു ദയയുമില്ലാതെ അതിവേഗത്തില്‍ രഥം പറപ്പിച്ച ഡ്രൈവര്‍ ഞങ്ങളെ വെളുപ്പിന്‌ സുബ്രമണ്യയിലെത്തിച്ചു. ബസ്സ് നിറുത്തിയത് ഒരു ക്ഷേത്രനടയിലായിരുന്നു, പ്രശസ്തമായ കുക്കേ സുബ്രമണ്യ ക്ഷേത്രം. ഹലോജന്‍ വിളക്കുകളുടെ പ്രഭാപൂരം. അമ്പലനടയില്‍ വെളുപ്പിനും നല്ല തിരക്കുണ്ട്. അവിടേക്കുള്ള ഭക്തരായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ബസ്സിലധികവും. പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ പാദത്തില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഈ അമ്പലത്തിന്റെ നല്ലകാലം തെളിഞ്ഞത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് സച്ചിന്‍ ടെന്‍ഡുല്‍ക്കര്‍ ഇവിടെ ആരാധനക്ക് വന്നതിനു ശേഷമാണത്രേ!. അതിനു ശേഷം കുക്കേ സുബ്രമണ്യ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് ഭക്തജനപ്രവാഹമായി പോലും. സ്വാഭാവികമായും വരുമാനവും!. അരുണാണ്‌ ഇത്രയും വിവരങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് തന്നത്. അരുണ്‍ ഈ യാത്രക്കായി കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ച്ചയായി നെറ്റില്‍ റിസര്‍ച്ചിലായിരുന്നു.

"Kid... you woke up ? how come man ! "

എഡ്വിനാണ്‌, എഡ്വിന്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ടതിന്‌ കാരണമുണ്ട്. കുത്തിക്കുലുങ്ങിയുള്ള ദുസ്സഹമായ എട്ടുമണിക്കൂര്‍ ബസ്സ്‌യാത്രയിലധികവും അരുണ്‍ കൂര്‍ക്കം വലിച്ചുറക്കമായിരുന്നു. അത്ര കുത്തിക്കുലുക്കത്തിലും അരുണ്‍ സുഖമായുറങ്ങുന്നല്ലോയെന്ന് എഡ്വിന്‍ അസൂയപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരും 'കിഡ്' എന്നാണ്‌ അരുണിനെ വിളിക്കുന്നത്. ഇരുപത്തൊന്ന്‌ വയസ്സേയുള്ളു 'അരുണ്‍ പാല്‍' എന്ന അരുണ്‍പളനിയപ്പന്‌. ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചു പേര്‍ക്കിടയില്‍ മാത്രമല്ല ഞങ്ങളുടെ നൂറ്റിയിരുപതോളം സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കിടയിലും ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞയാള്‍ അരുണാണ്‌. തമിഴ്‌നാട്ടിലെ കാരൈക്കുടിയാണ്‌ സ്വദേശം. ചെട്ടിനാട്‌ കുടുംബാംഗവും കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തരമന്ത്രി പളനിയപ്പന്‍ ചിദംബരത്തിന്റെ ചാര്‍ച്ചക്കാരനുമാണ്‌ കക്ഷി. ചെട്ടിനാടിന്റെ തനിമയേയും രുചി വൈവിധ്യത്തേയും ആയിരം ജനലുകളുള്ള തന്റെ തറവാട്ടു വീടിന്റെ മഹിമയേയുമൊക്കെ കുറിച്ച് വാചാലനാവാറുണ്ടെങ്കിലും അരുണ്‍ തന്റെ തറവാട്ടുകാരെ പോലെ സമ്പന്നനൊന്നുമല്ല. അതുകൊണ്ടാണ്‌ വിഷ്വല്‍ കമ്മ്യൂണിക്കേഷണ്‍ ബിരുദം കഴിഞ്ഞ ഉടനെ അവന്‌ ജോലിക്ക് കയറേണ്ടി വന്നത്. അരുണ്‍ പി. ചിദംബരത്തിനെ കുറിച്ച് വാചാലനാവുമ്പോഴൊക്കെ എഡ്‌വിന്‍ എതിര്‍ക്കും.

" ചിദംബരത്തിനറിയില്ല ബീഹാറില്‍ നിന്നും ജാര്‍ക്കണ്ഢില്‍ നിന്നുമൊക്കെ മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ ഉണ്ടാവുന്നതിന്റെ കാരണങ്ങള്‍, അതറിയാതെ അയാള്‍ ഞങ്ങളുടെ ആളുകളെ തീവ്രവാദികളാക്കി കൊന്നൊടുക്കുകയാണ്‌ "

എഡ്‌വിന്റെ പപ്പ ജാര്‍ക്കണ്ഢുകാരനായ ഗോത്രവര്‍ഗക്കാരനാണ്‌.

"ഗ്രാമത്തിലെ മറ്റു ആദിവാസികളേക്കാള്‍ ബുദ്ധിമാനായതിനേക്കാളേറെ ഭാഗ്യവാനായിരുന്നതിനാലാവണം പപ്പ എങ്ങനെയോ ജാംഷഡ്പൂരിലെത്തിപ്പെട്ടു. ടാറ്റ ജോലി കൊടുത്തു. ഗോവയില്‍നിന്നുള്ള ആംഗ്ളോ ഇന്ത്യക്കാരിയായ മമ്മയെ കണ്ടുമുട്ടി. ഞങ്ങളെയൊക്കെ നല്ല സ്കുളിലയച്ചു പഠിപ്പിച്ചു. ജാംഷഡ്പൂരില്‍ ഞങ്ങള്‍ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയിട്ട് ഇത്രയായി, എന്നിട്ടും പപ്പ ഇപ്പോഴും അസ്വസ്ഥനാണ്‌. വേരുകള്‍ നഷ്ടമാക്കിയതിന്റെ പക പപ്പക്ക് ടാറ്റയോടും സര്‍ക്കാറിനോടും ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്. എന്നെ മദ്രാസ് കൃസ്ത്യന്‍ കോളേജില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ച ആഴ്‌ച്ച പപ്പ എന്നെ പപ്പയുടെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ ചെലവഴിച്ച ആ മൂന്നു ദിവസത്തിലാണ്‌ ഞാന്‍ ഞങ്ങളുടെ ഗോത്രനൃത്തം പഠിച്ചതും മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ എങ്ങനെയാണ്‌ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നു മനസിലാക്കിയതും....പപ്പയെ പോലെ എനിക്കുമുണ്ട് ആ ഒരു ഐഡന്റിറ്റി പ്രോബ്ളം, എനിക്കറിയില്ല ഞാന്‍ ആരാണെന്ന്..! ഗോത്രവര്‍ഗക്കാരനുമല്ല ആംഗ്ലോ ഇന്ത്യനുമല്ല ! എനിക്ക് ചിലപ്പോള്‍ തോന്നാറുള്ളത് ഞാന്‍ നിങ്ങളെ പോലെ ഒരു മല്ലുവാണെന്നാണ്‌. MCC യില്‍ കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വര്‍ഷവും മലയാളികളുടെ കൂടെയാണ്‌ ഞാന്‍ ജീവിച്ചത് . MCC യുടെ പേരു മാറ്റണം എന്ന് ഞങ്ങള്‍ പറയാറുണ്ട് 'മല്ലു കൃസ്ത്യന്‍ കോളേജ്' എന്ന് ! "

ഞങ്ങളുടെ സംഘത്തില്‍ ഞാനും വിപിനുമാണ്‌ മല്ലുകള്‍ . അഞ്ചാമന്‍ ഹരീഷാണ്‌, ചിക്മംഗ്ളൂരുകാരന്‍. ഞങ്ങളുടെ ചാനലില്‍ ടെക്നിക്കല്‍ എഞ്ചിനീയറായി ജോലി ചെയ്യുന്നു. കടുത്ത ദൈവ വിശ്വാസിയാണെങ്കിലും ചെഗുവേരയാണ്‌ കക്ഷിയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ആരാധനാമൂര്‍ത്തി. എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ ചെഗുവേരെയെ കുറിച്ച് കന്നഡയില്‍ ഒരു സിനിമയെടുക്കുക എന്നതാണ്‌ ഹരീഷ് ഗൌഡയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നം.

നേരം പരപരാ വെളുത്തു തുടങ്ങി. അമ്പലനട കൂടുതല്‍ സജീവമായി തുടങ്ങി.നല്ല വൃത്തിയുള്ളതാണ്‌ കുക്കേ ക്ഷേത്ര പരിസരം. ഭക്തര്‍ക്കായി ദേവസ്വം ഡോര്‍മെട്രി സൌകര്യം ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഉറക്കച്ചടവെല്ലാം ഒരു കാക്കകുളിയില്‍ തീര്‍ത്ത് ഞങ്ങള്‍ ട്രെക്കിങ്ങിന്‌ തയ്യാറായി. എലാവരുടെയും ബാഗുകളില്‍ കൊള്ളാവുന്നത്ര വെള്ളക്കുപ്പികളും നിറച്ചു. എന്റെ ബാഗിലാണ്‌ ചോക്കലേറ്റ് ബാറുകളും ജ്യൂസ് പാക്കറ്റുകളും , നല്ല കനമുണ്ടായിരുന്നു ബാഗിന്‌! മുമ്പു വന്നിട്ടുള്ളതു കൊണ്ട് വിപിനാണ്‌ വഴികാട്ടി. ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാ പാതകളും കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത് ക്ഷേത്രത്തിലേക്കാണ്‌. ഞങ്ങള്‍ തെരുവുകളില്‍ ഒന്നിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ഇടുങ്ങിയ തെരുവ് പെട്ടെന്നു തന്നെ ഒരു നാട്ടുപാതയായി. വീടുകള്‍ ഉണര്‍ന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് നാട്ടിലെത്തിയ പോലെയാണ്‌ തോന്നിയത്. ചെമ്മണ്‍ പാതയും ഓട്‌മേഞ്ഞ വീടുകളുടെ നിര്‍മ്മിതിയും അടുക്കളക്കിണറുകളും കവുങ്ങും കുരുമുളകും നിറഞ്ഞ തൊടികളും എന്നെ എന്റെ അയല്‍ നാടുകളായ കാട്ടകമ്പാലിനെയും മൂക്കുതലയെയും ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. വീടുകള്‍ പതുക്കെ കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഇരുവശത്തും ഇടതൂര്‍ന്ന കവുങ്ങിന്‍ തോട്ടങ്ങള്‍ മാത്രം.

മലകയറ്റക്കാര്‍ക്കായി കന്നഡയിലുള്ള സൈന്‍ ബോര്‍ഡുകളുണ്ട്. ദക്ഷിണ കന്നഡ- കുടക് ജില്ലകളിലായാണ്‌ കുമാരപര്‍വത സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഇരു വശത്തു നിന്നും ട്രക്കിങ്ങ് നടത്താം. കൂടുതല്‍ എളുപ്പമായതിനാലാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ ദക്ഷിണ കന്നഡ ഭാഗം തിരെഞ്ഞെടുത്തത്. ഇരുപത്തെട്ടു കിലോമീറ്ററുകളും ഇരുപതിലേറെ മലകളും താണ്ടി വേണം സമുദ്രനിരപ്പില്‍ നിന്ന്‌ നാലായിരത്തിലേറെ അടിയുള്ള ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ രണ്ടാമത്തെ പര്‍വതമായ കുമാര പര്‍വതയിലെത്തിപ്പെടാന്‍ !ഒക്ടോബര്‍ മുതല്‍ മെയ്‌ വരെയുള്ള മാസങ്ങളിലാണ്‌ ട്രെക്കിങ്ങ് സീസണ്‍. വര്‍ഷകാലത്തെ ട്രെക്കിങ്ങ് വഴുക്കലുള്ളതു കൊണ്ട് അപകടകരമാണ്‌. കൂടാതെ അട്ട ശല്യവുമുണ്ടാവും. ഒരു പുരയിടത്തിന്റെ വശത്തു കൂടിയാണ്‌ ഔദ്യോഗിക ട്രെക്കിങ്ങ് മാപ്പ് ആരംഭിക്കുന്നത്. കുത്തനെയുള്ള ഒരു കയറ്റം, അത് വനത്തിലേക്കുള്ളതാണ്‌. ട്രെക്കിങ്ങിന്റെ ആദ്യഘട്ടമാണിത്. അഞ്ചെട്ടു കിലോമീറ്ററുകളോളം വനമ്പ്രദേശം താണ്ടേണ്ടതുണ്ട്. വഴിയില്‍ വീണുകിടക്കുന്ന മരങ്ങളും കൂറ്റന്‍ വേരുകളും കുത്തനെയുള്ള കയറ്റങ്ങളും മുന്നോട്ടുള്ള പ്രയാണം ദുഷ്കരമാക്കും. നമ്മുടെ ശാരീരികക്ഷമത എത്രെയുണ്ടന്ന് ആദ്യത്തെ പത്തുമിനിറ്റില്‍ തന്നെ പിടികിട്ടും. തളര്‍ന്നു പോയ ഞങ്ങള്‍ ഓരോ കിലോമീറ്ററിലും വിശ്രമമെടുത്ത് പതുക്കെയാണ്‌ കയറികൊണ്ടിരുന്നത്. ചോക്കളേറ്റ് ബാറുകളുടെ ഗുണം അപ്പോഴായിരുന്നു ശരിക്ക് പിടികിട്ടിയത്. ഊര്‍ജ്ജനഷ്ടം പരിഹരിക്കാന്‍ കുറച്ചൊന്നുമല്ല ചോക്കളേറ്റ് ബാറുകള്‍ സഹായിച്ചത്. ചോക്കളേറ്റിന്റെയും പാക്കറ്റ് ജ്യൂസിന്റെയും വിതരണം അരുണിന്റെ കര്‍ശനമായ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു.

വിപിന്‍, ഹരീഷ്, ഞാന്‍, അരുണ്‍പാല്‍ , എഡ്വിന്‍

കാടിന്റെ തണല്‍ പറ്റി അധികദൂരം നടക്കേണ്ടി വന്നില്ല, ഞങ്ങള്‍ തരിശിന്റെ തുറസ്സിലേക്ക് എടുത്തെറിയപ്പെട്ടു. കണ്ണെത്താ ദൂരത്തോളം മൊട്ടക്കുന്നുകളായി പിന്നീട്. പരീക്ഷണഘട്ടങ്ങള്‍ തുടങ്ങുന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ശരീരത്തിലെ ജലാംശം അതിവേഗം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന കൊടും വെയില്‍ , വളരെ പരുക്കനായ ഒരു തണല്‍ പോലുമില്ലാത്ത വഴികളും. നേരം ഉച്ചയോടടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എത്ര ദൂരം പിന്നിട്ടുവെന്ന് ഒരു ബോധ്യവുമില്ല . ദൂരെ ഞങ്ങളേക്കാള്‍ മുമ്പ് ട്രെക്കിങ്ങ് ആരംഭിച്ച ചിലരെ കാണാനുണ്ട് എന്നതു മാത്രം ഒരാശ്വാസം.ഞാനും എഡ്വിനും പേശിവലിവ് കാരണം ശരിക്കും ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.വിപിന്‌ മാത്രം വലിയ കോട്ടമൊന്നുമില്ല. ഉച്ചക്ക് ഒരു 'ബ്രേക്കിങ്ങ് പോയിന്റ്' ഉണ്ടെന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു. ആ ഒരു പ്രതീക്ഷ്യാഅയിരുന്നു പിന്നീട് ഞങ്ങള്‍ക്ക്.

മലകള്‍ക്കിടയില്‍ ഞങ്ങളെ അമ്പരപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു കൃഷിയിടം കാണാനായി. അതിന്റെ നടുവില്‍ ഒരു വീടും രണ്ടു മൂന്ന് പശുക്കളുള്ള ഒരു തൊഴുത്തും. അതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ വഴിയമ്പലം , മലകയറ്റക്കാര്‍ക്കിടയില്‍ പ്രശസ്തമായ ഭട്ടര്‍ മന. നാരായണ ഭട്ടും കുടുംബവുമായിരുന്നു അവിടുത്തെ താമസക്കാര്‍. വിടര്‍ന്ന ചിരിയോടെ ഞങ്ങളെ സ്വീകരിച്ച ഭട്ട് ദാഹം മാറ്റാന്‍ സംഭാരമാണ്‌ തന്നത്. ക്ഷീണം മാറ്റാന്‍ ഭട്ടര്‍ മനയുടെ വിശാലമായ ചാണകം മെഴുകിയ വരാന്തയില്‍ കിടന്നു. ഞങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മറുപടിയായി ഭട്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബചരിത്രം പറഞ്ഞു തന്നു. കന്നഡ ബ്രാഹ്മണരാണ്‌ ഭട്ട് കുടുംബം. പരമ്പരയായി അവര്‍ അവിടെയാണ്‌. കൂട്ടുകുടുംബമാണ്‌. പ്രായമായ അമ്മയും അനുജനും അയാളുടെ കുടുംബവും കൂടി അവിടെയുണ്ട്. സത്രകുടുംബമാണത്രേ അവരുടേത്. സത്രധര്‍മ്മം പാലിക്കുക എന്നത് രാജ നിര്‍ദ്ദേശമായിരുന്നത്രേ. കുമാര പര്‍വതത്തിന്റെ മറുഭാഗത്തും അത്തരമൊരു ബ്രാഹ്മണ കുടുംബമുണ്ടത്രേ. രാജാവില്‍ നിന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പൂര്‍വികര്‍ക്ക് തീറെഴുതി കിട്ടിയതാണ്‌ ഈ മലഞ്ചെരിവ് . പൂര്‍വികരും ഇവിടെ തന്നെയാണ്‌ ജീവിച്ച് മരിച്ചത്. അടക്കയും വാഴയുമാണ്‌ കൃഷി. കൃഷിപ്പണിക്ക് സഹായിക്കാന്‍ ആദിവാസികളുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ പക്ഷേ മുഖ്യ വരുമാനം ടൂറിസ്റ്റുകളില്‍ നിന്നാണ്‌. മല കയറുന്നവര്‍ ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ച് വിശ്രമിക്കുന്നത് ഭട്ടര്‍ മനയിലാണ്‌. മലകയറ്റക്കാര്‍ക്ക് കുളിക്കാന്‍ ഭട്ട് നാലഞ്ച് കുളിമുറികളുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. നല്ല തണുത്ത കണ്ണീരു പോലെയുള്ള വെള്ളമാണ്‌ അവിടെത്തെ കിണറ്റിലേത്. കുളി കഴിഞ്ഞാല്‍ രുചികരമായ വെജിറ്റേറിയന്‍ ശാപ്പാട് കഴിക്കാം. അതിനു ശേഷം വേണമെന്നുള്ളവര്‍ക്ക് വിശ്രമിക്കാം. നല്ല ക്ഷീണമുള്ളവര്‍ കുറെ കഴിഞ്ഞേ അവിടെ നിന്ന് യാത്ര പുനരാരംഭിക്കാറുള്ളൂ. അല്‍പ്പ നേരത്തെ വിശ്രമം കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ ഭട്ടര്‍ മനയോടും അവിടെത്തെ അന്തേവാസികളോടും യാത്ര പറഞ്ഞു.

" ഭട്ടര്‍ സത്രധര്‍മ്മം മറന്നു തുടങ്ങി എന്നു തോന്നുന്നു, ആളൊന്നുക്ക് നൂറ്റിയിരുപത് രൂപയാണ്‌ ചാര്‍ജ്ജ് ചെയ്തത്. കഴിഞ്ഞ തവണത്തേതിന്റെ ഇരട്ടി ! " പോകും വഴിക്ക് വിപിന്‍ പിറുപിറുത്തു.

ഭൂപ്രകൃതി വീണ്ടും മാറുന്നു. വീണ്ടും മനോഹരമായ പ്രകൃതി ദൃശ്യങ്ങള്‍. വനം വകുപ്പ് മലമുകളിലെ വ്യൂ പോയിന്റുകളിലൊന്നില്‍ ഭംഗിയുള്ള കുറേ ഇരിപ്പിടങ്ങള്‍ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ മലയിറങ്ങിയാല്‍ ഫോറസ്റ്റ് ചെക്ക്പോസ്റ്റാണ്‌. ആളൊന്നുക്ക് നൂറു രൂപ അവിടെയും കൊടുത്തു. വിപിന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് തുടര്‍ന്നുള്ള യാത്രാ പരിപാടി വിശദീകരിച്ചു. " ഇനി വലിയ മലകളാണ്‌ കടക്കേണ്ടത്. ചെങ്കുത്തായ മലകള്‍. സൂക്ഷിച്ചു കയറിയില്ലെങ്കില്‍ താഴെ വീണ്‌ തവിടു പൊടിയാവും. കുമാരപര്‍വതത്തിന്റെ ഉച്ചിയില്‍ ഒരു കല്‍മണ്ഡപമുണ്ട്. അതാണ്‌ നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം. നമുക്ക് മുമ്പ് പോയ ആരും അത് കയ്യേറിയിട്ടില്ലെങ്കില്‍ നമുക്ക് രാത്രി അവിടെ തങ്ങാം".

ട്രെക്കിങ്ങിന്റെ ഏറ്റവും ദീര്‍ഘവും ക്ളേശകരവുമായ ഒരു ഘട്ടമായിരുന്ന് അത്. മണ്ഡപം ദൂരെ ഒരു മരീചിക പോലെ കാണുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ എത്ര കയറിയിട്ടും അതിന്റെ അടുത്ത് പോലും എത്തുന്നില്ല. ഞങ്ങള്‍ ശരിക്കും തളര്‍ന്നിരുന്നു. അവശനായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന അരുണ്‍ മതിയാക്കി തിരിച്ചു പോകുകയാണെന്നൊക്കെ ഭീഷണി മുഴക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ തണല്‍ പൊയിട്ട് ഒരു പുല്‍നാമ്പു പോലും കാണാനില്ലാതിരുന്ന സമയത്താണ്‌ പാറക്കെട്ടുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു കുറ്റിച്ചെടി കണ്ടത്. ഞങ്ങളതിന്റെ നേരിയ നിഴലിനടിയില്‍ കൂടി. ഇനി മുന്നോട്ടില്ലെന്നും പറഞ്ഞ് ! തളര്‍ന്നവശരായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഞങ്ങളെ മുന്നോട്ട് പോകാനും പ്രചോദിപ്പിക്കാനും വിപിന്‌ പാടുപെടേണ്ടി വന്നു !

'ട്രീ ഓഫ് ലൈഫ്‌' എന്നാണ്‌ എഡ്വിന്‍ ആ ചെടിക്ക് പേരിട്ടത് !

അങ്ങനെ നടത്തമാരംഭിച്ച് ഏതാണ്ട് പത്താം മണിക്കൂറില്‍ ആദ്യം വിപിനും തൊട്ടുപിന്നാലെ എഡ്വിനും മൂന്നാമതായി ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞ് ഞാനും അവസാനം എങ്ങനെയൊക്കെയോ അരുണും ഹരീഷും മണ്ഡപത്തിലെത്തിപ്പെട്ടു ! ഭാഗ്യത്തിന്‌ മണ്ഡപം ആരും കയ്യേറിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. കല്‍മണ്ഡപം ദക്ഷിണ കര്‍ണാടക വാസ്തുവിദ്യയുടെ ഉജ്ജ്വലമായ ഒരു ഉദാഹരണമാണ്‌. പടുകൂറ്റന്‍ കരിങ്കല്‍ പാളികള്‍ കൊണ്ടാണ്‌ മണ്ഡപം പൂര്‍ണമായും പണിതിരിക്കുന്നത്.

പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലായിരുന്നത്രേ അതിന്റെ നിര്‍മ്മിതി. അത് സത്യമാണെകില്‍ അതൊരു ക്ളേശകരമായ ദൌത്യമായിരുന്നിരിക്കണം. ആ കാലത്ത് നാടു ഭരിച്ചിരുന്ന ഏതോ രാജാവിന്റെ അധികാര ചിഹ്നങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നത്രേ അത്. എന്തായാലും രാജപ്രതാപങ്ങള്‍ മണ്ണടിഞ്ഞു പോയിട്ടും കല്‍മണ്ഡപം കാലത്തെ അതിജീവിച്ചു കൊണ്ട് ഇപ്പോഴും നിലകൊള്ളുന്നു എന്നത് സന്തോഷകരം തന്നെ. സന്ധ്യയായി. മണ്ഡപത്തിലൈരുന്ന് ഞങ്ങള്‍ ഒരു ജലഛായ ചിത്രത്തിലെന്ന പോലെ അസ്തമയ സൂര്യനെ കണ്ടു, അത് പിന്നെ മൂടല്‍ മഞ്ഞില്‍ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് വരെയും ആരും ശബ്ദിച്ചു പോലുമില്ല. മൌനം ഭേദിച്ചത് വിപിനായിരുന്നു.

" ദൂരെ താഴ്വരയില്‍ നില്‍ക്കുന്നവനേ ഏറ്റവും വ്യക്തമായും സുന്ദരമായും മലകളെ കാണാന്‍ കഴിയൂ എന്നല്ലേ ജിബ്രാന്‍ പറഞ്ഞത് ? പക്ഷെ മലമുകളിലുള്ളവന്‌ വിശാലമായ ഭൂമി എത്ര ചെറുതാണെന്നറിയാം. അവന്റെ മനസ്സാവും താഴെ നിന്ന് അത്ഭുതം കൊള്ളുന്നവനേക്കാള്‍ നിര്‍മ്മലം "

                          രാത്രി വന്നത് കൊടും തണുപ്പും കൊണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ ചുറ്റുപാടു നിന്ന് പെറുക്കിയ ഉണങ്ങിയ ചുള്ളികള്‍ കൊണ്ട് ക്യാമ്പ് ഫയറുണ്ടാക്കി. അരുണ്‍ ഇഷ്ടം പോലെ നൂഡില്‍ പാക്കുകളും ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യാനുള്ള ചെറിയ പാത്രങ്ങളും കരുതിയുട്ടണ്ടായിരുന്നു. ഭക്ഷണ ശേഷം ഏഡ്വിനും അരുണും പാട്ടുകള്‍ പാടി '..എല്‍വിസ് പ്രെസ്‌ലിയുടെ ബ്ലൂ മൂണ്‍ ... ജോണ്‍ ലെനെന്റെ ഇമാജിന്‍ , പിന്നെ എനിക്കറിയാത്ത എതോ പാട്ടുകള്‍ .
                                                         ***************

Beautiful dawn - lights up the shore for me.
There is nothing else in the world,
I'd rather wake up and see (with you).
Beautiful dawn - I'm just chasing time again.
Thought I would die a lonely man, in endless night.
But now I'm high; running wild among all the stars above.
Sometimes it's hard to believe you remember me.
Beautiful dawn - melt with the stars again.
Do you remember the day when my journey began?
Will you remember the end (of time)?
Beautiful dawn - You're just blowing my mind again.
Thought I was born to endless night, until you shine.
High; running wild among all the stars above.
Sometimes it's hard to believe you remember me.
Will you be my shoulder when I'm grey and older?
Promise me tomorrow starts with you,
Getting high; running wild among all the stars above.
Sometimes it's hard to believe you remember me
                       : John blunt ( Beautiful Dawn)

                  എല്ലാവരും ക്ഷീണം കൊണ്ട് ഉറക്കം പിടിച്ചെങ്കിലും എനിക്കു മാത്രം ഉറക്കം വന്നില്ല. ഞാന്‍ ആകാശവും നോക്കി കിടന്നു. അനേക കോടി മിന്നാമിനുങ്ങുകളെ പോലെ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ മിന്നിതിളങ്ങി ഒരു രാത്രിയായിരുന്നു അത്. അത്രയുമധികം നക്ഷത്രങ്ങളെ ഞാന്‍ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ഒന്നിച്ചു കാണുന്നത്. എനിക്ക് അറിയാതെ പഴയ കൂട്ടുകാരിയെ ഓര്‍മ്മ വന്നു. നക്ഷത്രങ്ങളെ വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു അവള്‍ക്ക്. അവളെ കുറിച്ചോര്‍ത്തതും , പൊടുന്നനെ അസ്സഹനീയമായ ഒരു ശൂന്യത അനുഭവപ്പെട്ടു. ഇനി ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയില്ല. ഞാന്‍ എണീറ്റിരുന്നു.

"എന്തു പറ്റി ?"
എഡ്വിനാണ്‌.
" നക്ഷത്രങ്ങളെ കണ്ടോ ? എനിക്കിതേ കുറിച്ച് ഒരാളോട് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. "
ഞാന്‍ ആകാശതേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി.
" ഞാനും അകാശം നോക്കി കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഏക്‌തക്കിപ്പോള്‍ ഒരു ടെക്‌സ്റ്റ് അയച്ചേ ഉള്ളൂ...
...അല്ല, എന്നിട്ട് ആള്‍ക്ക് വിളിക്കാത്തതെന്ത് ? "
അവന്‍ മൊബൈല്‍ നീട്ടി.
" വേണ്ട. നമ്പര്‍ അറിയില്ല. മാത്രമല്ല, എത്ര മലകള്‍ക്കപ്പുറമാണ്‌ അവളിപ്പോഴെന്ന് എനിക്കറിയില്ല " എഡ്വിന്‍ അതിന്‌ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം ഒരു പാട്ടു പാടി.

Where were you when I was burned and broken
While the days slipped by from my window watching
Where were you when I was hurt and I was helpless
Because the things you say and the things you do surround me
While you were hanging yourself on someone elses words
Dying to believe in what you heard
I was staring straight into the shining sun
Lost in thought and lost in time
While the seeds of live and the seeds of change were planted
Outside the rain fell dark and slow
While I pondered on this dangerous but
I took a heavenly ride through one silence
I knew the moment had arrived
For killing the past and coming back to life......

                                           എഡ്വിന്‍ വീണ്ടും ഉറങ്ങാന്‍ പോയിട്ടും ഞാന്‍ അതേ ഇരിപ്പ് തുടര്‍ന്നു. മലകളില്‍ ശീതക്കാറ്റ് വീശാന്‍ തുടങ്ങി. അത് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നവരുടേ കരിമ്പടങ്ങളെ പറപ്പിക്കുവാന്‍ നോക്കുന്നുണ്ട്. മലകളുടെ ബന്ധനത്തില്‍ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന്‍ കാറ്റ് കുതറുകയാണ്‌. ഓര്‍മ്മകളും അങ്ങനെയാണെന്ന് തോന്നി. സ്വതന്ത്രമാക്കാതെ എന്റെയുള്ളില്‍നിന്നവ പോവില്ല. മുള്‍പടര്‍പ്പുകളിലേക്ക് അറിയാതെ വീഴും പോലെയാണ്‌ ഓര്‍മ്മകള്‍ വരുന്നത്. പിടെഞ്ഞെണീറ്റാലും അതിന്റെ മുറിവുകള്‍ ഉള്ളു നീറ്റും. കൃത്യമായ ഇടവേളകളില്‍ വീശുന്ന കാറ്റും ഓര്‍മ്മകളും കൂടി ആ രാത്രിയെ അതിദീര്‍ഘമായ ഒന്നാക്കി. എങ്കിലും ഒടുവില്‍ എന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമായി. പല ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കുമുള്ള ഉത്തരങ്ങള്‍ സ്വയം നിരൂപിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു. ഞാന്‍ എല്ലാവരും ഉണരുന്നതും നോക്കിയിരുന്നു.

*************************************

നേരം വെളുത്തപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ മലയിറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. ഇറങ്ങല്‍ അനായാസമായിരുന്നു. ഉച്ചയാവുമ്പോഴേക്ക് ഞങ്ങള്‍ മലയിറങ്ങി. യാത്രാക്ഷീണം മാറ്റാന്‍ ഒരു പകല്‍ കൂടി സുബ്രമണ്യയില്‍ തങ്ങാമെന്നായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും അഭിപ്രായം. ഹരീഷും അരുണും ക്ഷേത്രദര്‍ശനത്തിന്‌ പോയി.

കുക്കേ ക്ഷേത്ര ഗോപുരം

ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കിഴക്കേനട

മടക്കയാത്രക്കുള്ള ട്രെയിന്‍ സമയം അന്വേഷിക്കാന്‍ ഞാനും വിപിനും റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലേക്കും ഇറങ്ങി. എഡ്വിന്‍ മുറിയില്‍ തന്നെ വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്റെ അടുത്ത് നല്ല ബീഫ് കിട്ടുന്ന സ്ഥലമുണ്ടെന്നും അവിടെ നിന്ന് ബീഫ് കൊതിയനായ എഡ്വിന്‌ ബീഫ് ഫ്രൈ വാങ്ങിക്കാമെന്നും വിപിന്‍ പറഞ്ഞു. ട്രക്കറിലായിരുന്നു അങ്ങോട്ടേക്ക് ഞങ്ങള്‍ പോയത്. മനോഹരമായ ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു യാത്ര. വഴിക്ക് വെച്ച് കുറെ പേര്‍ വണ്ടി തടഞ്ഞു. പിരിവുകാരാണ്‌. കാവി വേഷധാരികളായ അവര്‍ ഡ്രൈവറോട് കയര്‍ക്കുന്നുണ്ട്. ശ്രീരാമ സേനക്കാരാണെന്ന് വണ്ടിയിലുള്ള ആരോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്തിടെ മാത്രം മംഗലാപുരത്തും ദക്ഷിണ കന്നഡയിലും വ്യാപിച്ച ശ്രീരാമ സേനക്കാരെ ആളുകള്‍ എത്രമാത്രം ഭയക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവരുടെ വാക്കുകളില്‍ നിന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. ബീഫ് കിട്ടുന്ന ഹോട്ടലിലെത്തി.
" കടക്കാരന്‍ മാറി എന്നു തോന്നുന്നു, മുമ്പ് ഒരു മുസ്ലീം വൃദ്ധനായിരുന്നു. എന്തായാലും ചോദിച്ചു നോക്കാം"
വിപിന്‍ പറഞ്ഞു. ബീഫ് ഫ്രൈ കിട്ടുമോ എന്ന് കന്നഡയില്‍ ചോദിച്ചതിന്‌ മറുപടി തെക്കന്‍ ശൈലിയിലുള്ള മലയാളത്തിലായിരുന്നു.
" ഇവിടെ ബീഫ് കിട്ടുമെന്ന് നിങ്ങളോട് ആരാ പറഞ്ഞത് ? നിങ്ങളെവിടെ നിന്ന് വരുന്നു ? "
കയര്‍ത്തു കൊണ്ടാണ്‌ ചോദ്യങ്ങള്‍. ഞങ്ങള്‍ ബാംഗ്ളൂര്‌ നിന്നാണ്‌ വരുന്നത് എന്നും മുമ്പിവിടെ നിന്ന്‌ ബീഫ് കഴിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്‌ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അതൊക്കെ അന്ത കാലം മക്കളേ..അവരെയൊക്കെ ഓടിച്ചിട്ടാ നമ്മളിത് നടത്തുന്നത് എന്നും നിങ്ങളിവിടെ വന്ന് ബീഫ് ചോദിച്ചത്‌ സേനക്കാരൊട്‌ പറയും എന്നായി. വിപിന്‍ അതിനു മറുപടി പറയാനൊരുങ്ങിയപ്പൊള്‍ ഞാന്‍ വിലക്കി. ഞാനതിനിടെ കടയില്‍ തൂക്കിയ പ്രവീണ്‍ തൊഗാഡിയയുടെയും പ്രമോദ് മുത്തലിക്കിന്റെയും പടങ്ങളുള്ള ശ്രീരാമസേനയുടെ പോസ്റ്റര്‍ കണ്ടിരുന്നു.
"അണ്ണന്‍ വയറ്റിപെഴപ്പിന്‌ ശ്രീരാമസേനക്കാരനായതാ അല്ലേ ? "
എന്നും ചോദിച്ച് ഞങ്ങള്‍ ഇറങ്ങി പോന്നു. പുറകില്‍ നിന്ന് അയാള്‍ ഉച്ചത്തില്‍ എന്തോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ലോഡ്‌ജിലേക്ക് മടങ്ങി തിരിച്ച് റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വരും വഴിക്ക് അമ്പലത്തിനടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയില്‍ നിന്നാണ്‌ ഭക്ഷണം കഴിച്ചത്.

രുചി വൈവിധ്യത്തിന്റെ ഒരു കലവറയാണ്‌ ദക്ഷിണ കന്നഡ എന്നു പറയാതെ വയ്യ ! നാലു മണി പലഹാരങ്ങളുടെ അമ്പരപ്പിക്കുന്ന ഒരു വൈവിധ്യമുണ്ട് ഇവിടെ. വഴുതനങ്ങ കൊണ്ടും വാഴ മാണി (കുടപ്പന്‍) കൊണ്ടും മറ്റും രുചികരമായ വിഭങ്ങളുണ്ടാക്കാന്‍ ഇവിടുത്തുകാര്‍ക്കറിയാം. ആ പ്രദേശത്തു മാത്രം കൃഷി ചെയ്യുന്ന വിശേഷപ്പെട്ട ഒരിനം വഴുതന മാത്രമാണത്രേ ഇവിടത്തുകാര്‍ ഉപയോഗിക്കാറുള്ളു! അരിപ്പൊടി കൊണ്ടുണ്ടാക്കുന്ന പുളി രുചിയുള്ള അപ്പമാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ കഴിച്ചത്.തേങ്ങയരച്ചു വെച്ച കറികളുടെ രുചി വടക്കന്‍ മലബാറിലേത് പൊലെ തോന്നി.'സ്നാക്സ്' കഴിക്കാന്‍ കുടുംബമായും ആളുകള്‍ വരുന്നത് കണ്ടു.
രാത്രി ഒമ്പതര മണിക്കുള്ള മംഗലാപുരം - ബാംഗ്ളൂര്‍ പാസഞ്ചറായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ വണ്ടി. റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനലില്‍ ഒരു രസികന്‍ കഥാപാത്രം ഞങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാം ലാല്‍ എന്നാന്‌ പേരു പറഞ്ഞത്. കര്‍സേവകനാണത്രേ കക്ഷി. ധര്‍മ്മ സംസ്ഥാപനാര്‍ത്ഥം ഭാരതമൊട്ടുക്കുമുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ തീര്‍ഥാടനം നടത്തുന്നു. അല്‍പ്പം മാനസികാസ്വസ്ത്യമുണ്ട്. ബാബരി മസ്‌ജിദ് പൊളിച്ചടുക്കാന്‍ കര്‍സേവകനായി പങ്കെടുത്തു എന്നും അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ ബാംഗ്ലൂരിലേക്കാണ്‌ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ മൂപ്പര്‍ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കൂടി. ബാംഗ്ളൂരില്‍ ആയിടെ തുറന്ന 'ഇസ്‌ക്കോണ്‍'എന്ന ഹൈടെക് ക്ഷേത്രം സന്ദര്‍ശിക്കുകയാന്‌ ലക്ഷ്യം. ട്രെയിന്‍ വന്നു. സൂചി കുത്താനിടമില്ലാത്ത തിരക്ക്. ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന ഒരു പാര്‍സല്‍ ബോഗിയില്‍ കയറി കൂടി. കൂടെ തൃശൂലവുമായി രാം ലാലും !

എഡ്വിനും 'കര്‍സേവകനായ' രാം ലാലും

വീണ്ടും ബാംഗ്ളൂരിലേക്ക്.. സഹ്യന്റെ സ്വഛശാന്തതയില്‍ നിന്ന് നഗരത്തിലേക്ക്. ട്രാഫിക്ക് സിഗ്നലുകളില്‍ വേരു പിടിച്ച് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചലറുന്ന വാഹനങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ പാതകളിലേക്ക്...

ടെയില്‍ എന്‍ഡ് :
രണ്ടു വര്‍ഷമാവുന്നു ആ യാത്ര നടത്തിയിട്ട്. രണ്ട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഒരു പാട്‌ മാറ്റങ്ങളുണ്ടായി. ബാംഗ്ളൂരില്‍ പുതിയ ഒരു പാട് ഫ്ളൈ ഓവറുകളുണ്ടായി. പ്രമോദ് മുത്തലിക്കിന്റെ കഷണ്ടി തലയില്‍ ബാംഗ്ളൂരിലെ യുവാക്കള്‍ കരി ഓയില്‍ പൂശി. മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം അയാള്‍ ഒളിക്യാമറയില്‍ കുടുങ്ങി. ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ തന്നെ അയാളോടൊപ്പം ജനങ്ങളും അത് മറന്നു !. അമേരിക്കയില്‍ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം വന്നാല്‍ നമുക്കെന്താ എന്നു ചോദിച്ച ഞങ്ങളെ ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ ചാനല്‍ പൂട്ടി. ഹരീഷ് പഴയ കന്നഡ ചാനലിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു പോയി. ടെക്നിക്കല്‍ അസിസ്റ്റന്റ് എന്ന പഴയ തസ്തികയിലേക്കും വേതനത്തിലേക്കും! നല്ല ഒന്നാന്തരം ഡിസൈനറായ എഡ്വിന്‍ കഫേ കോഫീ ഡേയുടെ ഡിസൈനര്‍ ആയി. അവനെ കൊണ്ട് അവര്‍ ഒരു യന്ത്രത്തെ പോലെ കോഫീ മഗ്ഗുകളും മെനു കാര്‍ഡുകളും ഡിസൈന്‍ ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്! അരുണ്‍ മിടുക്കനായി ഒരു ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനിയില്‍ പണിയെടുക്കുന്നു. അവനിപ്പോള്‍ ടീം ലീഡാണ്‌! എന്നെ ഞെട്ടിച്ചത് വിപിനായിരുന്നു. വിപ്ളവങ്ങള്‍ക്കും യാത്രകള്‍ക്കും അവധി കൊടുത്ത് അവന്‍ ഒരു അമേരിക്കന്‍ കമ്പനിയില്‍ ജോലിക്ക് ചേര്‍ന്ന് രാത്രി മുഴുവന്‍ പണിയെടുക്കുകയും പകല്‍ മുഴുവന്‍ ഉറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു !

മഴ പ്രണയത്തെ തൊടുമ്പോള്‍...

2010-06-13T17:36:00.004+05:30

വേനല്‍ മുഴുവന്‍ സൂര്യനെ ധ്യാനിച്ചതിന്റെ-

ദാഹം തീരാഞ്ഞിട്ടാവണം

മഴ തോര്‍ന്നിട്ടേറെയായിട്ടും

ഒരു വാകമരം ഇപ്പോഴും

പെയ്തു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നത് .

*************

ഈ മഴയത്ത്...

വെറുതെ, നിന്നെയോര്‍ത്തു പോവുന്നു

ദൂരെ, നാം പിന്തുടര്‍ന്ന മഴമേഘങ്ങള്‍

‍കിഴക്കന്‍ മലയുടെ മാറില്‍ ആര്‍ത്തലച്ചു വീണു പോയതും...

ബസ്സിന്റെ നനഞ്ഞ ജാലകവിരി,

അതിലും നനഞ്ഞ നിന്റെ ചുരുള്‍മുടിയിഴകളും...

കുടക്കീഴില്‍ നീയൊട്ടിനിന്ന കര്‍ക്കടകസന്ധ്യ,

തൊട്ടരികില്‍..

പുതുമഴയുടെ ഗന്ധമായ് നിന്‍ പിന്‍കഴുത്തും

ഇടിയൊച്ച കേള്‍ക്കവേ..

വിറയലാല്‍ നീയെന്‍ നെന്ചില്‍ മുഖം പൂഴ്ത്തി-

വിരലാലള്ളിപ്പിടിച്ചു മുറിവേല്‍പ്പിച്ചതും

ഒടുവില്‍ പിരിഞ്ഞു പോകവേ...

മഴചാറ്റലാല്‍ നീ അറിയാതെ പോയൊരെന്‍്‌കണ്ണുനീരും..

വെറുതെ,

വെറുതെയിന്നോര്‍ത്തു പോവുന്നു..

*************

Photo: Renadive with Canon 450D

മോട്ടോര്‍സൈക്കിള്‍ ഡയറീസ്: നാല്‌ പെണ്ണുങ്ങള്‍

2009-10-28T12:30:00.027+05:30

മോട്ടോര്‍ സൈക്കിള്‍ എന്ന വിഖ്യാതമായ സ്പാനിഷ് സിനിമ കാണുന്നതിനു മുമ്പു തന്നെ ഞാനും രെണുവും മോട്ടോര്‍ സൈക്കിള്‍ യാത്രകള്‍ ഒരു ശീലമാക്കിയിരുന്നു. ഫ്രെയിമുകള്‍ തേടിയാണ്‌ യാത്ര. ക്യാമറയും കൊണ്ട് രാവിലെ തന്നെ ഇറങ്ങും.'റൂട്ട്' മുന്‍കൂട്ടി തീരുമാനിക്കാറില്ലെങ്കിലും മിക്കവാറും ഞങ്ങളുടെ യാത്ര വടക്കാഞ്ചേരിയിലേക്കുള്ള വഴിയിലേക്കായിരിക്കും. തണലുള്ള ഇടവഴികള്‍, സ്നേഹമുള്ള ആളുകള്‍ , നാടന്‍ ചായക്കടകളില്‍നിന്ന് ചാളവറുത്തതുംകൂട്ടിയുള്ള നല്ല ഊണ്‌ , ഇതൊക്കെയാണ്‌ 'വടക്കാഞ്ചേരിയിലേക്കുള്ള വഴി' തന്നെ തെരെഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള പ്രധാന ആകര്‍ഷണങ്ങള്‍. ഇപ്രാവശ്യം രെണു ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം ക്യാമറ തന്നയച്ചു. ഞങ്ങളുടെ മുന്‍യാത്രകളെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞ് കേട്ട് ആവേശം കയറിയ ബിക്കിയാണ്‌ ഇത്തവണത്തെ യാത്രക്ക് മുന്‍കൈയ്യെടുത്തത്. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടും കൂടി അങ്ങനെ കുന്നംകുളത്തു നിന്ന് കിഴക്കോട്ട് വെച്ച് പിടിച്ചു. ഉച്ചിയില്‍ വെയിലടിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ആദ്യം കണ്ട ഇടത്തോട്ടുള്ള റോഡിലേക്ക് കയറി. അത് കടങ്ങോട്ടേക്കുള്ള വഴിയായിരുന്നു. അതിവേഗം കൊച്ചുപട്ടണങ്ങളായി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കേരളത്തിലെ മറ്റു ഉള്‍നാടന്‍ ഗ്രാമങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് അഞ്ചോ പത്തോ വര്‍ഷങ്ങള്‍ പുറകിലാണ്‌ കടങ്ങോട്. പഴയ മട്ടിലുള്ള ഒരങ്ങാടിയാണിത്. പുതിയ കാലത്തിന്റേതായി അവിടെ കുറച്ചു രാഷ്ട്രീയപ്പാര്‍ട്ടികളുടെ കൊടികള്‍ മാത്രം. മുഖാമുഖം നില്‍ക്കുന്ന രണ്ട് ക്ലബ്ബുകള്‍, പച്ചക്കറികള്‍ വരെ വില്‍പ്പനക്ക് വെച്ചിട്ടുള്ള ഒരു പലചരക്കുകട, ഒരു ചായക്കട, ഉടമസ്ഥനോണോ കടക്കാണോ കൂടുതല്‍ പ്രായം എന്നുതിട്ടപ്പെടുത്തുവാന്‍ വയ്യാത്ത ഒരു പെട്ടിക്കട, അങ്ങാടിയില്‍നിന്ന് കുറച്ചു നീങ്ങി ഒരു ഗ്രാമീണ വായനശാല. ഇത്രയുമാണ്‌ കടങ്ങോട്ടെ പ്രധാന സ്ഥാപനങ്ങള്‍.

ചക്കി: പാനായിക്കുന്ന് കോളനി

കടങ്ങോട് നീന്ന് കോതചിറയിലേക്ക് പോകുന്ന റോഡില്‍ തിപ്പിലശേരിയില്‍ വെച്ചാണ്‌ ചക്കി വല്യമ്മയെ കണ്ടത്. കടയില്‍നിന്ന് ചില്വാനം വാങ്ങിയുള്ള വരവാണെന്നു തോന്നുന്നു. പാട്ടൊക്കെ പാടിയാണ്‌ നടത്തം. ഞാറ്റുപ്പാട്ടാണ്‌. എണ്‍പത്തൊമ്പത് വയസ്സുണ്ട് ചക്കിക്ക്. പ്രായാധിക്യം കൂനിക്കൂടിയുള്ള ഒരു നടത്തം സമ്മാനിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നതൊഴിച്ചാല്‍ വേറെ ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ല. നാഗലശേരി പഞ്ചായത്തിലെ പാനായിക്കുന്ന്‌ ലക്ഷംവീട് കോളനിയിലാണ്‌ താമസം. പേരക്കുട്ടി മോഹനന്റെ കൂടെ. അയാള്‍ക്ക് പപ്പടപ്പണിയാണ്‌.

" വല്യമ്മേ പ്രായൊക്കെ കൊറച്ചായില്ലേ..? കടയിലേക്കോക്കെ വേറെയാരെയെങ്കിലും പറഞ്ഞയച്ചാല്‍ പോരെ?" ഫോട്ടോയെടുക്കുന്നതിണടക്ക് ബിക്കി അന്വേഷിച്ചു. അവര്‍ക്കാ ചോദ്യം ഇഷ്ടമായില്ലന്നു തോന്നുന്നു,

"എവടെ.. ? ഇയ്ക്കയ്നും മാത്രം വയസ്സായിട്ടില്ല. ഇയ്ക്കാവതുള്ളോട്ത്തോളം ഇതൊക്കെ ഞാന്‍ തന്നെ ചെയ്യും"

ചക്കി വല്യമ്മ നല്ല ആവതോടുകൂടി ദീര്‍ഘനാള്‍ ജീവിക്കട്ടെ എന്നാശംസിച്ച് അവരെ വീടു വരെ കൊണ്ടാക്കിയാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു പോന്നത്.

ആലിയവളപ്പില്‍ സരസ്വതിയമ്മ

കടങ്ങോട്ടുനിന്ന് കോതചിറയിലേക്കുള്ള റോഡ് വിശാലമാണ്‌, ഇരു വശത്തും തണല്‍ വിരിച്ച് നില്‍ക്കുന്ന കൂറ്റന്‍ മാവുകളും പ്ലാവുകളും, കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടുകളില്‍ വള്ളുവനാട്ടിലെ ഗ്രാമീണ കാര്‍ഷിക സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയില്‍ പ്രധാനപങ്കു വഹിച്ചിരുന്ന നാട്ടുപാതകളില്‍ ഒന്നായിരുന്നു ഇത്. പൊന്നാനിക്ക് കിഴക്ക് ക്ഷേത്രങ്ങള്‍, മനകള്‍, മറ്റ് ആഢ്യഭവനങ്ങള്‍ എന്നിവയെ ആശ്രയിച്ച് രൂപംകൊണ്ട ചാലിശ്ശേരി, പെരുമ്പിലാവ്,പെരിങ്ങോട്, തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിലെ അങ്ങാടികള്‍ അക്കാലത്തെ മിച്ചവിഭവങ്ങളുടെ അവലംബത്തില്‍ നിലനിന്നിരുന്ന മികച്ച രീതിയിലുള്ള ഗ്രാമീണ കമ്പോളങ്ങളായിരുന്നുവെന്നും പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഇവ അപ്രസക്തമായിപ്പോവുകയാണുണ്ടായതെന്നും മലയാളത്തിലെ പ്രശസ്ത സഞ്ചാര സാഹിത്യകാരന്‍ ചിന്ത രവീന്ദ്രന്‍ തന്റെ 'എന്റെ കേരളം'എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. കുന്നിന്റെ പള്ളയിലൂടെ കടന്നു പോകുന്ന റോഡിറങ്ങി കഴിഞ്ഞാല്‍ പാടശേഖരങ്ങളായി.വര്‍ഷത്തില്‍ രണ്ടു തവണയാണ്‌ കൃഷിയിറക്കുക. ഇടവിളയായി പച്ചക്കറിക്കറികളെന്തെങ്കിലും. വീണ്ടുമൊരു കുന്നു കയറിയപ്പോള്‍ കാട് പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന ഒരു തൊടിയും അതിന്റെ മധ്യത്തില്‍നില്‍ക്കുന്ന ഒരു വീടും കണ്ടു. ആലിയ വളപ്പില്‍ സരസ്വതിയമ്മയുടെ വീടാണത്. ചിരപരിചിതരെ പോലെയാന്‌ ആ അമ്മ ഞങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചത്.

"തൊടിയൊക്കെ കാടു പിടിച്ചു കിടക്കാണല്ലോ....കിളപ്പിക്കാറൊന്നും ഇല്ലേ?" ഞാനന്വേഷിച്ചു.

"ഞാന്‍ പറമ്പൊന്നും ഇപ്പൊ നോക്കാറില്ല.കവുങ്ങ്‌മെന്ന് അടക്ക കൊഴിഞ്ഞ് വീഴ്ണ്‌ണ്ട്. കുരുമൊളകിന്റെ കൊടിയൊക്കെ ഒണങ്ങിപോയി. തൊടീലാച്ചാ നെറച്ച് പാമ്പും. എടക്കൊക്കെ മിറ്റത്ത്‌ക്കും വരും. ഞാനവറ്റേളെ ഉപദ്രവിക്കാറില്ല, അതോണ്ട് അവറ്റ എന്നെം ഒന്നും ചെയ്യില്ല."

"വേറെ കൃഷിയൊന്നുമില്ലേ?"

"കൊറച്ച് പാടണ്ട്, അത് പാട്ടത്തിന്‌ കൊടുത്തു. ആര്‍ക്ക് വേണ്ടീട്ടാ ഇതൊക്കെ നോക്കി നടത്ത്‌ണേ? മക്കക്കാച്ചാ വേണ്ട. പിന്നെ ഇയ്ക്ക്, ഇയ്ക്ക് ജീവിക്കാന്‍ അവരടച്ഛന്റെ പെന്‍ഷന്‍ പൈസ ധാരാളാ..!"

" ആരെയെങ്കിലും വേലക്ക് നിര്‍ത്തിക്കൂടെ..ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഈ വലിയ വീട്ടില്‍ രാത്രി തുണക്കെങ്കിലും ഓരാളുണ്ടാവില്ലേ?" ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

"ഒരു പെണ്ണ്‌ വരാറുണ്ട് സഹായത്തിന്‌. അതിന്റെ മുമ്പ് പെരക്കുട്ടിണ്ടാര്‍ന്ന്. സൂരജ്, മൂത്ത മോള്‍ടെ മോനാ..കുറ്റിപ്പൊറത്ത് എഞ്ചിനീറിങ്ങിന്‌ അവസാനത്തെ കൊല്ലാ..ഓനിവിടെ അഞ്ചാറുമാസം കടിച്ച് പിടിച്ച് നിന്നു. തീരെ ഇഷ്ടണ്ടായിരുന്നില്ല മൂപ്പര്‍ക്കിവിടെ നിക്കാന്‍..അച്ഛനെ പേടിച്ച് നിന്നിരുന്നതാ. ഇതൊരു കാട്ടുമുക്കാന്നാ പറയാ..! ഓന്റെ മോട്ടര്‍ സൈക്കളൊന്നും ഈ പടിയെറക്കി കൊണ്ടരാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ..അതാ കാര്യം! അവസാനത്തെ കൊല്ലായപ്പൊ കൊറേ പടിക്കാണ്ട് എന്നോക്കെ പറഞ്ഞ് പതുക്കെ വരാണ്ടായി. ഞാനോട്ട് നിര്‍ബന്ധിക്കാനും പോയില്ല. "

സരസ്വതിയമ്മയെ രാഘവന്‍നായര്‍ കൂടല്ലൂരു നിന്ന് കല്യാണം കഴിച്ചു കൊണ്ടുവന്നത് നാല്‍പ്പത്തഞ്ച് വര്‍ഷംമുമ്പായിരുന്നു. മൂന്ന് പെണ്‍മക്കളാണ്‌ അവര്‍ക്ക്. പത്തു വര്‍ഷം മുമ്പ് രാഘവന്‍നായര്‍ മരിച്ചു പോയി.മൂന്നു പെണ്‍മക്കളെയും അതിനിടെ കല്യാണം കഴിച്ചയച്ചിരുന്നു. യഥാക്രമം കുറ്റിപ്പുറത്തേക്കും, എറണാക്കുളത്തേക്കും, കൂറ്റനാട്ടേക്കും. ഭര്‍ത്താവിന്റെ മരണത്തെ തുടര്‍ന്ന് വാര്‍ധക്യത്തിലുണ്ടായ ഒറ്റപ്പെടലിനു ശേഷം അവരെ ഉലച്ചു കളഞ്ഞ ഒന്നായിരുന്നു രണ്ടാമത്തെ മകളായ സുമയുടെ മരണം.

"കേന്‍സറായിരുന്നു. പാവം ഇന്റെ മോള്‌. കൊറേ കെടന്ന് കഷടപ്പെട്ടു. നല്ലോം മൂത്തിട്ടാ രോഗം അറിഞ്ഞത്..രണ്ടാങ്കുട്ട്യോളാ ഓള്‍ക്ക്. എടക്കൊന്ന് കാണണോന്ന് ആഗ്രഹം പറഞ്ഞാ ഒന്ന് മിന്നായം പോലെ അവറ്റേളെ കാട്ടീട്ട് കൊണ്ടോവും.പിന്നെ എളേ മോള്‌ ഇവടെ അട്‌ത്തന്നാ, ഇയ്ക്ക് വയ്യാണ്ടായീച്ചാലൊക്കെ ഓടി വരും. അത്ച്ച്‌ട്ട് ഇയ്ക്ക് എപ്പളും വയ്യാണ്ടെ കെടക്കാന്‍ പറ്റ്വോ?"

നിര്‍ത്താതെ സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിലും അവരുടെ കണ്ണുകള്‍ സജലങ്ങളാവുകയും വാക്കുകള്‍ ഇടറുകയും ചെയ്യുന്നു. എനിക്കെന്തോ വല്ലായ്മ തോന്നി. ബിക്കി പടികളുടെ ഫോട്ടോയെടുക്കാനെന്ന ഭാവേന തിരിഞ്ഞു നടന്നു കളഞ്ഞു.

" അല്ല, ഇവിടെ നേരമ്പോക്കിന്‌, ..ടിവിയൊക്കെ കാണാറുണ്ടോ?"

വിഷയം മാറ്റാന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ വെറുതെ ചോദിച്ചു.

"കാണാറുണ്ടോന്നോ?..സീര്യേല്‌ കാണലാ ഇന്റെ ഒറ്റ പണി !

പകലെത്തേം രാത്രീല്‍ക്കത്തേം എല്ലാ സീര്യേലും കാണും. "

" 'രഹസ്യം' കാണാറുണ്ടോ?"

"നീയ്യ് ഏത് നാട്ടിലാ...'രഹസ്യൊക്കെ കഴിഞ്ഞില്ലേ..! ഇപ്പോ പുത്യേത് തൊടങ്ങി. വിഗ്രഹം !...അയ്യോ ഇങ്ങളോട് സംസാരിച്ച് നിന്നിട്ട് ഇന്റെ കൂട്ടാന്റെം ഊപ്പേരീടേം കാര്യം മറന്നു. ഉപ്പേരി അടുപ്പത്താ..."

അവര്‍ വേവലാതിപ്പെട്ട് അടുക്കളയിലെക്ക് ഓടിപ്പോയി. എന്തുകൊണ്ടോ ചെറുതായി കനംവെച്ച മനസ്സുമായി ബൈക്ക് ഇറക്കി കൊണ്ടുവരാന്‍ പറ്റാത്ത പടികളും ചവിട്ടി കയറി ഞങ്ങളും തിരിച്ചുപോന്നു.

കാളമണ്ണില്‍ കളത്തില്‍ കുഞ്ഞിലക്ഷ്മിയമ്മ

ഞങ്ങള്‍ വടക്കോട്ടാണ്‌ യാത്ര തുടര്‍ന്നത്.ആ വഴി കൂറ്റനാട്ടേക്കും പട്ടാമ്പിയിലേക്കും പോകാവുന്നതാണ്‌. ഈ ഭാഗങ്ങളില്‍ റബ്ബര്‍ എസ്റ്റേറ്റുകള്‍ വ്യാപകമാണ്‌. ഈ ഭാഗങ്ങളിലെ പല ആഢ്യഭവനങ്ങളും ഇപ്പോള്‍ പുലര്‍ന്നു പോരുന്നത് റബ്ബര്‍ കൃഷി കൊണ്ടാണ്‌. അതു പോലെ തന്നെ മെറ്റല്‍ ക്രഷര്‍ യൂണിറ്റുകളും. കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ ആഴ്ചയില്‍ ആറു ദിവസവും ഇവ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതമായി കുന്നിന്റെ മറ്റേ ചെരുവില്‍ വീടുകള്‍ക്ക് വിള്ളലുകളും കണ്ടു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. കൂറ്റനാടു വെച്ച് ഞങ്ങള്‍ ഗുരുവായൂര്‍ പാലക്കാട് പാത മുറിച്ചു കടന്നു. തൃത്താലയായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്ക് പോവേണ്ടിയിരുന്നത്.

ഇടക്ക് കുടുംബശ്രീക്കാര്‍ നടത്തുന്ന ഒരു ഹോട്ടല്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ നിറുത്തി ഊണു കഴിച്ചു.

(പാചകം പെണ്ണുങ്ങളുടേതാണല്ലോ രുചികരമാവുമല്ലോ എന്നു കരുതിയാണ്‌ അവിടം തെരഞ്ഞെടുത്തതെങ്കിലും ആ ധാരണ തെറ്റായിരുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലായി!) തൃത്താലയില്‍ ഭാരതപ്പുഴക്ക് കുറുകെ ഒരു റഗുലേറ്റര്‍ കം ബ്രിഡ്ജുണ്ട്. അതിന്റെ തുറന്നിട്ട ഷട്ടറുകള്‍ക്ക് മുമ്പില്‍ മീന്‍പിടുത്തക്കാരുണ്ട്. കരിമീന്‍, വാള തുടങ്ങിയവയാണ്‌ വേട്ട. കരിമീന്‍ കിലോക്ക് ഇരുനൂറുരൂപക്കാണ്‌ അവര്‍ വില്‍ക്കുന്നത്. ഭാരതപ്പുഴക്ക് സമാന്തരമായി വീണ്ടും യാത്ര തുടരുമ്പോഴാണ്‌ യാദൃശ്ഛികമായി കുഞ്ഞിലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ വീട് കാണുന്നത്, ഗംഭീരമായ ഒരു പടിക്കെട്ടുണ്ട് ആ വീട്ടിലേക്ക്. പഴയ ഒരു നാലുകെട്ടിന്റെ ഒരവശിഷ്ടം. മുന്‍വശത്ത് ഒരു വൃദ്ധനുണ്ട്. ഫോട്ടോയെടുക്കട്ടെ എന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ വിസമ്മതമൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം ഭാര്യയെ വിളിച്ചു.അവരാണ്‌ കുഞ്ഞിലക്ഷ്മിയമ്മ, വീട് അവരുടേതാണ്‌. നാരായണപ്പണിക്കര്‍ അവരുടെ സംബന്ധക്കാരനായി അവിടെ വന്നതാണ്‌. പുരുഷാധിപത്യം (Patriarchal) നടമാടിയിരുന്ന ഒരു കാലമായിട്ടു പോലും കാലം ചെയ്തു പോയ മരുമക്കത്തായം കേരളത്തിലെ നായര്‍സ്ത്രീകള്‍ക്ക് ചില സവിശേഷാധികാഅരങ്ങള്‍ കല്‍പ്പിച്ചു നല്‍കിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടായിരിക്കണം ഇത് എന്റെ വീടല്ല എന്ന് നാരായണപ്പണിക്കര്‍ പറഞ്ഞതും. കുഞ്ഞുലക്ഷ്മിയമ്മയാണ്‌ ഞങ്ങളോട് തറവാടിന്റെ പുരാവൃത്തം പറഞ്ഞത്. ഉഗ്ര പ്രതാപികളായ ഒരു മാടമ്പി നായര്‍ തറവാടായിരുന്നു കാലമണ്ണില്‍കളത്തില്‍. സാമൂതിരിയുടെ പടനായന്‍മാരായിരുന്നത്രേ പൂര്‍വികര്‍. പണ്ട് ഈ വീടിന്റെ പടിപ്പുരക്ക് മുന്നിലൂടെ പോകാന്‍ തലേക്കെട്ടുകാരൊന്നും(മുസ്ലീങ്ങളായിരിക്കണം) ധൈര്യപ്പെടുമായിരുന്നില്ല. കാരണവന്‍മാര്‍ ആരെയും കൂസിയിരുന്നില്ല. നാട്ടിലെ മറ്റൊരു പ്രമാണികളായിരുന്ന കൂടല്ലൂര്‍ മനക്കാരോട് ഉരസിയതിന്റെ ഭാഗമായിട്ടാണ്‌ ഇന്നു കാണുന്ന തറവാട്ടുവീട് നിര്‍മ്മിച്ചതും. അന്ന് വീടുപണിഞ്ഞ് ഓട് മേയാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ മനയിലെ തിരുമേനിമാര്‍ തടഞ്ഞു. അവര്‍ക്കു മാത്രമാണത്രേ ഓടുമേയാനുള്ള അവകാശം. എവിടുത്തെ ന്യായമാണിത് ? അന്നത്തെ കാരണവര്‍ ചേനു നായര്‍ കേസും കൊണ്ട് മദ്രാസ് ഹൈക്കോര്‍ട്ട് വരെ പോയി. അങ്ങനെ 1865 ല്‍ പണിതതാണ്‌ ഈ വീട്. കാലക്രമേണ ശോഷിച്ചു പോയ തറവാട്ടിന്റെ ഒരു ഭാഗം കുഞ്ഞുലക്ഷ്മിയമ്മക്ക് കിട്ടി. അവര്‍ക്ക് മക്കളില്ല . അവിവാഹിതയായ മധ്യവയസ്സിലെത്തിയ അനിയത്തിയും അവരോടൊപ്പമാണ്‌ താമസം.ഇപ്പോഴും ശക്ത്യാരാധികയായി തുടരുന്ന ചേച്ചിയെ അപേക്ഷിച്ച് അനിയത്തി ഒരു മിണ്ടാപ്രാണിയാണ്‌.

ചുവരില്‍ നിറയെ പിതാമഹന്‍മാരുടെയും കാരണവന്‍മാരുടെയും ഫോട്ടോഗ്രാഫുകളാണ്‌.ഗാംഭീര്യം തുളുമ്പുന്ന മുഖങ്ങള്‍. അനപത്യദു:ഖവും നിത്യദാരിദ്ര്യവും ഒട്ടൊക്കെ ഭാവരഹിതരാക്കി തീര്‍ത്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും സരസ്വതിയമ്മയും കുടുംബവും ജീവിതത്തോട് പൊരുതുന്നുണ്ട്. അവര്‍ക്ക് ഒരേക്കറോളം നെല്‍കൃഷിയുണ്ട്. കറുത്തോലി കൃഷിയാണത്. (കരിന്തറ എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്ന ഈ നെല്‍വിത്ത് നല്ല പ്രതിരോധശേഷിയുള്ള ഒന്നാണ്‌. സാധാരണ നെല്‍വിത്തുകളേക്കാള്‍ ഉയരം കാണും. മേടമാസത്തിലാണ്‌ വിതക്കുക. കര്‍ക്കടകത്തിലെ മഴയെയും അതിജീവിക്കുന്ന ഇത് മകരമാസത്തില്‍ വിളവെടുക്കാറാവും.) (കറുത്തോലി പാടം)

തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോള്‍ അവര്‍ പടിക്കെട്ടിന്റെ കഥ കൂടി പറഞ്ഞു തന്നു. പടിക്കെട്ടിന്റെ സ്ഥാനത്ത് വലിയ ഒരു പടിപ്പുരയുണ്ടായിരുന്നത്രേ. 1929ലുണ്ടായ ഭയങ്കരമായ വെള്ളപ്പൊക്കത്തില്‍ അത് ഒലിച്ചു പോയത്രെ. വെള്ളപ്പൊക്കത്തിനു ശേഷം കാരണവര്‍ ചേനുനായര്‍ പക്ഷെ പുതിയ പടിപ്പുര പുതുക്കിപണിയാനൊന്നും മെനക്കെട്ടില്ല. പകരം കാണുന്നതാണ്‌ ഇന്നത്തെ കരിങ്കല്ലു കൊണ്ടുള്ള പടിക്കെട്ട്. പടികളിറങ്ങുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ വേറിട്ടകാഴ്ച്ചകള്‍ക്കു വേണ്ടി മോഹന്‍ദാസേട്ടന്‍ (കെ എ മോഹന്‍ദാസ്) എഴുതിയ പഴയൊരു നരേഷന്‍ വാചകമായിരുന്നു ഓര്‍മ്മ വന്നത്.

"കാലം എല്ലാ സിംഹാസനങ്ങളെയും പുരാവസ്തുക്കളാക്കി മാറ്റും"

ജി. സുശീലാമ്മ : ആനക്കര വടക്കത്ത്

സന്ധ്യയായി തുടങ്ങി, ഞങ്ങള്‍ ആനക്കര വടക്കത്തേക്കുള്ള യാത്രയിലാണ്‌. ഇന്ത്യന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിനും ദേശീയപ്രസ്ഥാനത്തിനും ഒരുപിടി മഹാരഥന്‍മാരെ സമ്മാനിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു തറവാടാണത്. ആ വീട്ടിലൊന്നു പോകാന്‍ വ്യക്തിപരമായ ഒരു ആഗ്രഹവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ബാംഗ്ളൂരില്‍ ഞാന്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ചാനലില്‍ ജോലിക്ക് ചേര്‍ന്ന എനിക്ക് ആദ്യം എഡിറ്റ് ചെയ്യാന്‍ തന്ന പ്രോഗ്രാം 'Myths and Legends 'എന്ന ട്രാവലോഗ് ആയിരുന്നു. രവിയേട്ടന്‍ (ചിന്ത രവീന്ദ്രന്‍) ആയിരുന്നു അതിന്റെ പ്രൊഡ്യൂസര്‍. ആനക്കര വടക്കത്തെ ജി സുശീലാമ്മയെ കേന്ദ്രമാക്കിയായിരുന്നു ആ എപ്പിസോഡ്. നല്ല ഒഴുക്കുള്ള ഇംഗ്ളീഷില്‍ അവര്‍ തന്റെ തറവാടിനെ കുറിച്ചും നാടിനെ കുറിച്ചും അതില്‍ വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. അന്ന്‌ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചതായിരുന്നു എന്നെങ്കിലും അവിടെയൊന്നു പോകണമെന്നും അവരെയൊന്നു കണ്ടു സംസാരിക്കണമെന്നും. ആനക്കരയില്‍ ഒരന്തിചന്തയുണ്ട്. പൊന്നാനിയില്‍ നിന്നും വൈകുന്നേരത്തെ മീന്‍ എത്തുന്നതോടെയാണ്‌ അത് സജീവമാവുക. അങ്ങാടിയില്‍ നിന്ന് അധികം ദൂരമില്ല ആനക്കര വടക്കത്തേക്ക്. ഇപ്പോഴും നന്നായി പരിരക്ഷിച്ചു പോരുന്ന ഒരു നാലുകെട്ടാണിത്. കുട്ടിമാളുവമ്മ, അമ്മു സ്വാമിനാഥന്‍, ക്യാപ്റ്റന്‍ ലക്ഷ്‌മി, ജി. സുശീല, മൃണാളിനി സരാഭായ് തുടങ്ങിയ സ്ത്രീരത്നങ്ങളെ ഭാരതത്തിന്‌ സമ്മാനിച്ച ഈ തറവാട്ടില്‍ സുശീലാമ്മയാണ്‌ ഇപ്പോള്‍ സ്ഥിരമായി താമസിക്കുന്നത്. ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ ഒരു വൃദ്ധ സദനം പോലെ തോന്നി വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോള്‍. സുശീലാമ്മയുടെ ആശ്രിതരും ഉറ്റബന്ധുക്കളുമായി കുറച്ചു വൃദ്ധര്‍ മാത്രമേ ആ വീട്ടിലുള്ളു. സുശീലാമ്മ കൂറ്റനാട് സ്കൂളില്‍നിന്ന് എലമെന്ററി വിദ്യാഭ്യാസം കഴിഞ്ഞ് ഉന്നതപഠനത്തിനായി മദ്രാസിലേക്കു പോവുകയായിരുന്നു. മദ്രാസ് വിമന്‍സ് കൃസ്ത്യന്‍ കോളേജില്‍ ബിരുദത്തിനു പഠിക്കുമ്പോഴേ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തില്‍ സജീവ പങ്കാളിത്തം വഹിച്ച് കോളേജ് അധികാരികളുടെ കണ്ണിലെ കരടായി മാറി. പഠിക്കുന്നതിനിടെ നിരവധി തവണ കോളേജില്‍ നിന്ന് ശിക്ഷാനടപടികള്‍ നേരിട്ടിരുന്നു. ബിരുദം കഴിഞ്ഞ് മദ്രാസിലെ തന്നെ ലേഡി വെല്ലിംഗ്ടണ്‍ കോളേജില്‍ ബി എഡിന്‌ ചേര്‍ന്ന ഉടനെയായിരുന്നു ക്വിറ്റിന്ത്യാ സമരം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടത്. കോണ്‍ഗ്രസ്സ് നേതാവും സ്വാതന്ത്ര്യ സമര സേനാനിയുമായിരുന്ന കേ പി മേനോന്റെ മകള്‍ക്ക് അടങ്ങിയിരിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല. പിതാവിന്റെ നിര്‍ലോഭമായ പിന്തുണയും കൂടിയായപ്പോള്‍ സുശീലാമ്മ ബ്രിട്ടീഷ് രാജിനെതിരെ തെരുവിലിറങ്ങി. രണ്ടുവര്‍ഷത്തെ കഠിനതടവിന്‌ ശിക്ഷിച്ച് വെല്ലൂര്‍ ജയിലിലേക്കയച്ചായിരുന്നു സര്‍ക്കാര്‍ അതിനോട് പ്രതികരിച്ചത്. ജെയിലില്‍ കൊടിയ പീഡനങ്ങളും അവര്‍ക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ശേഷം നാട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയ സുശീലാമ്മ ഒരു സ്ഥാനമാനങ്ങള്‍ക്കും പിടികൊടുത്തില്ല. അധ്യപികയായും സര്‍വോദയ പ്രവര്‍ത്തകയായും സ്ത്രീകളെ ബോധവല്‍ക്കരിച്ചും അവര്‍ ശിഷ്ടകാലം കഴിച്ചുക്കൂട്ടി.ഫ്രാന്‍സിലും അമേരിക്കയിലും സ്ഥിരതാമസക്കാരായ മക്കളോടൊപ്പം താമസിക്കാന്‍ വിസ്സമ്മതിച്ച് നാട്ടില്‍ തന്നെ ശിഷ്ടകാലം ചിലവിടാനാണായിരുന്നു തൊണ്ണൂറു വയസ്സുള്ള ഈ വന്ദ്യവയോധികയുടെ തീരുമാനം. സന്ധ്യാ വിളക്ക് കൊളുത്തേണ്ട നേരമായെന്ന് ആരോ അറിയിച്ചു. വളരെ താല്‍പര്യപൂര്‍വം തുടര്‍ന്നിരുന്ന ആ സംഭാഷണം ഞങ്ങള്‍ക്ക് അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടി വന്നു. വീണ്ടും വരണമെന്ന് പലവട്ടം നിര്‍ബന്ധിച്ചിട്ടാണ്‌ ആ അമ്മ ഞങ്ങളെ യാത്രയാക്കിയത്. പ്രസാദവതിയായ ആ അമ്മയെ കണാനായതും സംസാരിക്കാനായതും ഭാഗ്യമായി കരുതുന്നു. ഒരു ദിവസം മുഴുവന്‍ നീണ്ട അലച്ചിലിന്റെ ക്ഷീണം മുഴുവന്‍ പമ്പകടത്തുന്നതായിരുന്നു ആ അമ്മ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പകര്‍ന്നുതന്ന ഊര്‍ജ്ജം.

വിട്ടു പോയത്:ഇത് എഴുതി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു പ്രദേശിക ചാനലില്‍ നിന്ന് ഒരു വാര്‍ത്ത കേള്‍ക്കാനായി. തൃശൂര്‍ നഗരത്തിന്റെ മാലിന്യങ്ങള്‍ നിക്ഷേപിക്കാനുള്ള അടുത്ത കേന്ദ്രമായി കണ്ടു വെച്ചിരിക്കുന്നത് കടങ്ങോടിനെയാണത്രേ. അങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ കടങ്ങോട് മറ്റൊരു ലാലൂര്‍ ആകുമായിരിക്കും. മാത്രമല്ല നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ അപൂര്‍വമായി അവശേഷിക്കുന്ന ഗ്രാമ്യപകൃതി കൂടെ തുടച്ചു നീക്കുക എന്നതുമായിരിക്കും അതിന്റെ അനന്തരഫലം.

****************************

കടങ്ങോട്ടെ പെട്ടിക്കടക്കാരന്‍ ശങ്കരേട്ടന്‍ :

(ബീഡി, സിഗരറ്റ്, നാരങ്ങമിഠായി, നന്നാരി സര്‍വത്ത് എന്നിവയുടേതാണ്‌ കച്ചവടം. പെട്ടിക്കടക്ക് എത്ര പ്രായമായി എന്ന് ശങ്കരേട്ടന്‌ അറിയില്ല. കുറേക്കാലമായി കച്ചവടം തുടങ്ങിയിട്ട് എന്നു മാത്രം അറിയാം.)

(വെള്ളം കൊറവ്‌ ചായയുമായി ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ ബിക്കി. മികച്ച സ്പൈക്കറും നല്ലൊരു സെയില്‍സ് മാനേജറും കൂടിയായ ബിക്കി പക്ഷേ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ഈയാഴ്ച്ച ദുബായിക്ക് പോകാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതനായിരിക്കുകയാണ്‌.)

കാനനം

2009-09-29T18:22:00.007+05:30

ഇലയനക്കങ്ങള്‍ , ചെറുകിളിയൊച്ചകള്‍

ഓര്‍മപോല്‍ ചിതറുമരുവി മുളങ്കാടുകള്‍ തന്‍ പിരിമുറുക്കങ്ങള്‍

കുറുനരിക്കൂവലുകള്‍ കരിയിലയിലുരയും ഉരഗവേഗങ്ങള്‍

തിരികെ വരുമലര്‍ച്ചകള്‍, ഒറ്റയാന്‍ നിലവിളികള്‍

ശബ്ദമുഖരിതമെന്നാകിലും

പതിയെയമരുമൊരു കാലൊച്ച കാതോര്‍ത്ത്

നിതാന്ത ജാഗ്രത്തിലെന്നുമീ കാടകം

ഫോട്ടോ: രണദിവെ

ഒരു മലകയറ്റവും മറ്റു ചില വര്‍ത്തമാനങ്ങളും (ഭാഗം 1)

2009-04-07T18:06:00.015+05:30

You say the hill's too steep to climb,
Chiding!
You say you'd like to see me try,
Climbing!
You pick the place and I'll choose the time And I'll climb
The hill in my own way
just wait a while, for the right day
And as I rise above the treeline and the clouds
(പിങ്ക് ഫ്ലോയ്ഡിന്റെ 'ഫിയര്‍ലെസ്സ്' എന്ന പാട്ടില്‍ നിന്ന്. )

"Are we there ..yet ? " അരുണ്‍പാലാണ്‌ . പാവം മൂന്നാമത്തെ പ്രാവശ്യമാണ്‌ അരുണ്‍ ഈ ഒരേ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നത്. ഞങ്ങള്‍ ഒരു മലകയറ്റത്തിന്റെ പാതിവഴിയിലാണ്‌. മൂന്നുദിവസത്തെ അവധി കിട്ടിയിരുന്നു. ചാരനിറമുള്ള ഓഫീസ് കെട്ടിടവും അതേ നിറത്തിലെ ആകാശവുമുള്ള ബാംഗ്ളൂരും വിട്ട് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടാന്‍ എല്ലാവരും വെമ്പിനില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ മുന്നൂറ്റമ്പത് കിലോമീറ്ററുകള്‍ അകലെയുള്ള കുമാരപര്‍വതത്തിലേക്ക് ' ട്രെക്കിങ്ങ് ' നടത്താന്‍ തീരുമാനിക്കുന്നത്. പാതിദൂരം പോലും പിന്നിട്ടിട്ടില്ല, കാല്‍വണ്ണയിലെ പേശികള്‍ പ്രതിഷേധിക്കുന്നുണ്ട്.
"അല്ല വിപിന്‍ ,വെറുതെ ഒരു സംശയമാണ്‌..എന്തിനാണ്‌ നമ്മള്‍ മല കയറുന്നത്? "
അണപ്പ് മാറ്റുന്നതിനിടെ ഞാന്‍ വിപിനോട് ചോദിച്ചു.
" വ്യക്തമായ മറുപടി എനിക്കും ഇല്ല, പക്ഷേ കൂടുതല്‍ ഉയരത്തിലേക്ക് പോകും തോറും നമ്മുടെ ചിന്തകളും ഹൈ ആകും . you can feel it. It may be spiritual, romantic or even political ! "

വിപിന്‍ സതീഷാണ്‌ ഈ യാത്രയില്‍ ഞങ്ങളെ നയിക്കുന്നത്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് തിരുവനതപുരം മാര്‍ ഇവാനിയോസ് കോളേജില്‍ വിദ്യാര്‍ഥി സമരത്തിന്റെ മുന്‍നിരയില്‍ നിന്ന്‌ മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചിരുന്ന അതേ മാനസികാവസ്ഥയിലാണ്‌ വിപിന്‍ . നല്ല ഉറപ്പുള്ള മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ അയാള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചു തന്നു.
" Is it heavy ? "
തളര്‍ച്ച വകവെക്കാതെ,ശ്വാസകോശം നിറയെ ശുദ്ധവായു നിറച്ച് ഞങ്ങള്‍ മറുവിളി വിളിച്ചു.
" Its a lie...Its a lie ...Its a lie..."

വിപിന്‍ സതീഷിനെ കുറിച്ച്:
ആറേഴ് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പാണ്‌..മാര്‍ ഇവാനിയോസ് കോളേജ് നില്‍ക്കുന്ന നാലാഞ്ചിറ ബസ് സ്റ്റോപ്പ്. കുട്ടികളെ കയറ്റാതെ ഒരു കെ എസ് ആര്‍ ടി സി ബസ്സ് പാഞ്ഞു പോകുന്നു. പോടുന്നനെ എവിടെ നിന്നോ പൊട്ടി വീണ പോലെ ഒരു ചെറുപ്പകാരന്‍ റോഡിന്റെ മധ്യത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപെട്ടു. അതിവേഗത്തില്‍ വരുന്ന ബസ്സ് ആ യുവാവിനെ തട്ടിതെറിപ്പിച്ചുവെന്നോര്‍ത്ത് സ്തബ്ധരായി പോയ വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ പിന്നെ കണ്ടത് വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ബസ്സ് ബ്രേക്കിടുന്നതാണ്‌. ഇരമ്പി കിതച്ച് നിന്ന ബസ്സിന്‌ ഇഞ്ചുകളോളം മാത്രം അകലത്തില്‍ ആ ചെറുപ്പക്കാരനും. അര മാത്രയുടെ നിശബ്ദതത, പിന്നെ ആഞ്ഞൊരൊടിയായിരുന്നു ബസ്സിന്റെ മുന്‍ഭാഗത്ത്.അപ്പോഴേക്കും മാര്‍ ഇവാനിയോസ് വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ ബസ്സ് വളഞ്ഞിരുന്നു. വെളുത്തു കൊലുന്നനെയുള്ള ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ പേര്‍ വിപിന്‍ സതീഷ് എന്നായിരുന്നു.

"ഞാനന്ന് S F Iയുടെ യൂണിറ്റ് സെക്രട്ടറിയായിരുന്നു. മാര്‍ ഇവാനിയോസ് അന്ന് അക്ഷരാര്‍ത്ഥതില്‍ ചുവപ്പുകോട്ട തന്നെയായിരുന്നു. വസന്തത്തിന്റെ ഇടിമുഴക്കത്തെ കുറിച്ചുള്ള ദിവാസ്വപ്നങ്ങളും ചോരതിളപ്പും എന്നെ മദോന്‍മത്തനാക്കിയിരുന്നു. ക്യാമ്പസിലെ ഏ ബീ വി പി ക്കാരെ വേട്ടയാടലായിരുന്നു എന്റെ മുഖ്യ പരിപാടി. വല്ലാതെ അഗ്രസ്സീവ് ആയിരുന്നു ഞാന്‍. കയ്യില്‍ രാഖി കെട്ടിയ ഏതെങ്കിലും ഒരുത്തനെ കിട്ടിയാല്‍ തല്ലിചതക്കുമായിരുന്നു. യൂ ഡി എഫ് സര്‍ക്കാര്‍ ഭരിക്കുന്ന കാലം. പാര്‍ട്ടിക്ക് എന്നും സെക്രട്ടേറിയറ്റ് നടക്കല്‍ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നങ്ങള്‍ വേണമായിരുന്നു. മിക്ക ദിവസവും രാവിലെ സ്റ്റുഡന്റ്സ് സെന്ററിലേക്ക് ജില്ലാ സെക്രട്ടറി വിളിപ്പിക്കും, കൂടെ നിറുത്തും. എന്നിട്ട് കൈത്തണ്ടയില്‍ മുറുക്കി ഒറ്റപ്പിടിയാണ്‌. അതിന്റെ അര്‍ഥം ഞാന്‍ ഇരുനൂറോളം വിദ്യാര്‍ഥികളെ സംഘടിപ്പിക്കണമെന്നാണ്‌. എനിക്ക് അന്നത്‌ നിസ്സാരമായി സാധിക്കുമായിരുന്നു. സെക്രട്ടേറിയറ്റ് നട പിന്നെ ഉച്ചയോടെ ഒരു യുദ്ധക്കളമാവും !" .

വിപിന്റെ കോളേജിലെ അവസാനവര്‍ഷം. ആ വര്‍ഷമായിരുന്നു അബ്ജോത് വര്‍ഗീസ് എഡിറ്ററായുള്ള (ഇപ്പോള്‍ മനോരമ ന്യൂസ് ആലപ്പുഴ ലേഖകന്‍) കോളെജ്‌ മാഗസിന്‍ 'Mamma Im lost ' ഇറങ്ങിയത്. അതില്‍ അയാളെ കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു. (ചിത്രത്തില്‍ ഞെക്കുക).

"മൂന്നാം വര്‍ഷമാവുമ്പോഴേക്ക് ഞാന്‍ കുടപ്പനക്കുന്നിലെ ആറെസെസ്സുകാരുടെ നോട്ടപ്പുള്ളിയായികഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒറ്റക്ക് ധൈര്യമായി എവിടേക്കും പോകാന്‍ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ. സ്വയരക്ഷക്കു വേണ്ടി ഞാനന്ന് എളിയിലൊരു കത്തി കരുതുമായിരുന്നു. ഇടക്കിടക്ക് ആറെസെസ്സുകാര്‍ വീട്ടില്‍ വന്ന് അമ്മയെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തും. വാടകവീട് പലതവണ മാറേണ്ടിവന്നു. അമ്മ എന്നെകൊണ്ട് ഒരുപാട് പൊറുതിമുട്ടിയിരുന്നു (ഇപ്പോഴും). അതിനിടക്കാണ്‌ ഒരു ദിവസം രാജ്മോഹന്‍ ഒരു ഗിറ്റാറും തൂക്കി ക്യാമ്പസിലേക്ക് വന്നത്, അവനെന്നെ പാട്ടുകള്‍ കേള്‍പ്പിച്ചു. ജോണ്‍ ലെനെനെയും പിങ്ക് ഫ്ലോയ്ഡിനെയും ബോബ് ദിലനെയും ബോബ് മര്‍ലിയേയും കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പ്രവീണ്‍ എനിക്ക് പുസ്തകങ്ങള്‍ തന്നു. സിനിമകള്‍ കാണാന്‍ തുടങ്ങിയതും ആയിടക്കായിരുന്നു. മലയാളം പഠിച്ചിട്ടില്ലാത്ത എനിക്ക് സനൂപ് 'ജെസ്സി'യും ശരത് 'കുറത്തിയും' ചൊല്ലിത്തന്നു. പാട്ടുകളുടെയും സിനിമകളുടെയും രാഷ്ട്രീയം എന്നെ കൊണ്ട് ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിപ്പിച്ചു. എന്റെ ലോകം പതുക്കെ മാറിതുടങ്ങി. പ്രസ്ഥാനവും ഞാനും ചെയ്യുന്നത് ശരിയാണോ എന്ന സംശയം ഉണര്‍ന്നു.
" Who fucked up communism ...? sick heads nothing else.."
എന്നു ജോണ്‍ ലെനെനോടൊപ്പം ഞാനും പറഞ്ഞു.. എനിക്ക് അഗ്രസീവ് ആവാന്‍ കഴിയാതായി തുടങ്ങി. എന്നില്‍ സ്നേഹം ഉറവപൊട്ടി തുടങ്ങി. കലാഭവന്‍ തീയറ്ററില്‍ വച്ചു കണ്ട 'The scent of green papaya' സിനിമയിലെ മുയി എന്ന കുട്ടിയുടേ ചെറിയ അനക്കങ്ങളും പപ്പായക്കറ നിലത്തു വീഴുന്ന കൊച്ചു ശബ്ദവും ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങി. പിന്നെ അതുവരെ ചെയ്തതൊന്നും ചെയ്യാന്‍ എനിക്കാവില്ലായിരുന്നു. ഞാന്‍ കശ്മീരിലേക്ക് ട്രെയിന്‍ കയറി.
" ഒരര്‍ഥത്തില്‍ അതൊരു ഒളിച്ചോട്ടമായിരുന്നു. പക്ഷേ മൈലുകള്‍ താണ്ടി ശ്രീനഗറിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും തോറും എനിക്കൊരു കാര്യം മനസിലായി. ഞാന്‍ വെറുമൊരു ഉറുമ്പു മാത്രമാണെന്ന്. സ്വയം ഒരു ഉറുമ്പായി സങ്കല്‍പ്പിച്ച് അരിച്ചരിച്ച് ഞാന്‍ ഹിമാലയം കയറിയിറങ്ങി. തിരിച്ചു വരരുതെന്ന് മനസ്സിലുറപ്പിച്ചാണ്‌ പോയെതെങ്കിലും മടങ്ങി വന്ന് എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ നേരിടണമെന്നു തോന്നി. മല തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കാരണമൊന്നും കൂടാതെ കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ക്ഷീണിച്ചു വലഞ്ഞ ഒരു രൂപം വീട്ടില്‍ തിരിച്ചുകയറി. അമ്മ ഭക്ഷണം വിളമ്പിതന്നു. ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ അമ്മ ഇത്രമാത്രം ചോദിച്ചു.
" എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു ട്രിപ്പ് ?"
അമ്മക്കറിയാമായിരുന്നിരിക്കണം ഞാന്‍ തിരിച്ചു വരുമെന്ന് !.

"ഞാന്‍ തിരിച്ചുവരാന്‍ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ നോവിച്ചു വിട്ടവര്‍. സനൂപിനോടൊത്ത് വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ മണ്ണന്തലയിലെ ആറെസെസ്സുകാര്‍ വെട്ടി.സ്വയരക്ഷക്കൊന്ന് പ്രതിരോധിക്കാന്‍ പോലും തോന്നിയില്ല. പുറത്ത് ആഴത്തിലുള്ള രണ്ട് വെട്ട്. സനൂപിന്റെ ചെവി തൂങ്ങിയാടി. ആറെസെസ്സിന്റെ ശിക്ഷാ പ്രമുഖ് സാരാനാഥിന്റെ മുമ്പില്‍ വീണുകിടന്ന് ഞാന്‍ കൈകൂപ്പി. ക്രൂരമായ മര്‍ദ്ദനത്തിനു ശേഷം അവര്‍ ഞങ്ങളെ വഴിയിലുപേക്ഷിച്ചു. "

വിപിന്‍ സ്തീഷിന്റേത് ഒറ്റപ്പെട്ട കഥയായിരിക്കില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. കേരളത്തിലെ കാമ്പസുകളില്‍ നിന്ന് ഒരുപാട് വിപിന്‍ സതീഷുമാര്‍ ഇറങ്ങിപോയിട്ടുണ്ടാവും. അബ്ദുന്നാസര്‍ മദനിയേയും ഉമാഉണ്ണിയേയും എല്‍ ഡി എഫ് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കന്‍വെന്‍ഷനുകളില്‍ കാണേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ ഇനിയും വിപിന്‍ സതീഷുമാര്‍ ഉണ്ടാവും. അവരെ കൂടുതല്‍ നിരാശപ്പെടുത്തുന്നത് വീയെസിനേ പോലുള്ളവര്‍ പീ കേ പ്രകാശുമാരുടെ ഭാവനാസൃഷ്ടികള്‍ മാത്രമായിരുന്നു എന്നറിയുമ്പോഴാണ്. രാഷ്ട്രീയ ബോധം ജീവിതത്തില്‍ വളരെ പ്രകടമായി തന്നെ കാണിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം പക്ഷേ അതിവേഗം അരാഷ്ട്രീയവല്ക്കരണത്തിലേക്ക് നീങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌. എം എന്‍ വിജയന്‍ മാഷ് തന്റെ ഒരു ലേഖനത്തില്‍* ഇപ്രകാരം പറയുന്നു.

" ആഗോളതലത്തിലുള്ള വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വ്യവസായവത്കരണവും പുതിയ മുതലാളിത്തത്തിന്റേതായ Compititive സമുദായത്തിന്റെ മത്സരവും. ഈ മത്സരത്തില്‍ ജയിച്ചാലേ മോചനമുള്ളൂ എന്ന് വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ക്കുണ്ടായിട്ടുള്ള സമാന്യമായ തോന്നലും കൂടിച്ചേരുമ്പോഴാണ്‌ വിദ്യാഭ്യാസം അരാഷ്ട്രീയവല്ക്കരിക്കപ്പെടുവാനുള്ള പല കാരണങ്ങളില്‍ ഒന്ന്‌ ഉണ്ടാവുന്നത്. ആഗോളവത്കരനം വിദ്യാഭ്യാസത്തെ പൂര്‍ണ്ണമായും സബ്സിഡി നിര്‍ത്തിയ ഒരു കൃഷി പോലെ പൊതുവ്യാഘ്രങ്ങള്‍ക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുകയാണ്‌ ചെയ്യുന്നത്"

ഇടതുപക്ഷവും വലതുപക്ഷവും തമ്മിലുള്ള അന്തരം ഇല്ലാതാവുമ്പോള്‍ അവിടെ രാഷ്ട്രീയം നിശബ്ദമാവുന്നെന്നും അങ്ങനെയാണ്‌ പുതിയ സമൂഹം അരാഷ്ട്രീയവല്ക്കരിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന് ചാള്‍സ് ബോദ്‌ലെയറും** പറയുന്നു. ആഗോളതൊഴില്‍ സാധ്യതകള്‍ക്കനുസരിച്ച് വിദ്യാഭ്യാസ മണ്ഡലത്തെ പരുവപ്പെടുത്തിയെടുത്ത മുതലാളിത്ത വ്യവസ്ഥിതിയില്‍ എത്രമേല്‍ കുറ്റമാരോപിച്ചാലും കേരളത്തിലേതുള്ള ഒരു വിദ്യാര്‍ഥിസമൂഹത്തിനെ അരാഷ്ട്രീയവല്ക്കരിച്ചു കൊണ്ടിരിരിക്കുന്നതില്‍ 'പാര്‍ടിക്കുള്ള' ഉത്തരവാദിത്തം കുറച്ചൊന്നുമല്ലെന്നു തോന്നുന്നു. എനിക്ക് കൂടുതല്‍ യോജിക്കാന്‍ തോന്നുന്നത് ബോദ്‌ലേയറിനോടാണ്‌ . അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ കാരണം കൊണ്ടായിരിക്കണം സ്വന്തം ഭരണത്തില്‍ എസ് എഫ് ഐ നിഷ്ക്രിയമാവുന്നതും എതിര്‍ഭരണത്തില്‍ അക്രമാസക്തരാകുന്നതും.

" ഇലക്ഷന്‌ നാട്ടില്‍ പോണം. വോട്ട് ചെയ്യണം . ശശി തരൂരൊന്നും തിരോന്തരത്ത് നിന്ന് ജയിക്കാന്‍ പാടില്ല "

ഭാഗ്യം... വിപിന്‍ ഇപ്പോഴും കമ്യൂണിസ്റ്റാണ്‌ ! "

**********

മുറിച്ചു മാറ്റാനാവാഞ്ഞത്

സീന്‍ 5 ഏ
(ഇന്റീരിയര്‍)
അമ്മ ഹാളില്‍ സോഫയിലിരിക്കുന്നു. കയ്യില്‍ തലേദിവസം വിപിന്‍ ചുരുട്ടിക്കൂട്ടിയെറിഞ്ഞ ആപ്ലിക്കെഷന്‍ ഫോമുണ്ട് .പൂമുഖം കഴിഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് വരുന്ന വിപിന്‍ അമ്മയുടെ കയ്യിലെ ഫോം കാണുന്നു. അയാള്‍ക്ക് കോപം വരുന്നു. മുഖത്ത് രക്തപ്പകര്‍ച്ച.
വിപിന്‍: " അമ്മാ..അമ്മ വെറുതെ മെനെക്കേടേണ്ട. എനിക്കാവില്ല കണ്ട ബാങ്കിലൊന്നും പണിയെടുക്കാന്‍, ഞാനെന്തായാലും ഈ ടെസ്റ്റ് എഴുതുന്നില്ല."
അമ്മ നിശബ്ദയായി തന്നെ തുടരുന്നു. അമ്മയുടെ പ്രതികരണം കാത്ത് നില്‍ക്കുന്ന വിപിന്‍, അവസാനം സഹികെട്ട് ..
" അമ്മാ..പ്ലീസ്..അമ്മ കുറച്ച് കൂടി വൈഡാംഗിളില്‍ കാര്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കണം."
അമ്മ എഴുന്നേറ്റ് വിപിന്റെ കൈ കടന്നുപിടിച്ച് ബാല്‍ക്കണിക്ക് നേരെ നടക്കുന്നു, ബാല്‍ക്കണി ചൂണ്ടി കാണിച്ച്..
" ഇത്രമാത്രം വൈഡാംഗിളെ ഈ അമ്മക്കറിയാവൂ മോനേ..അത്ര മാത്രമേ ഏതൊരമ്മക്കും അറിയേണ്ടൂ..."

രണ്ടുപേരുടേയും ഇടയിലൂടെ കടന്ന് ബാല്‍ക്കണിക്ക് പുറത്തെ കെട്ടിടസമുച്ചയങ്ങളില്‍ നിശ്ഛലമാവുന്ന ക്യാമറ.

******************************************
* മാതൃഭൂമി : എം എന്‍ വിജയന്‍ റഫറന്‍സ് പതിപ്പ്
** മാതൃഭൂമി : 87-3

Grand voyage, Le

2009-02-06T19:50:00.013+05:30

Reda: "Why didn't you fly to Mecca? It's a lot simpler".
The Father: "When the waters of the ocean rise to the heavens, they lose their bitterness to become pure again..."
Reda: "What ? "
The Father: "The ocean waters evaporate as they rise to the clouds. And as they evaporate they become fresh. That's why it's better to go on your pilgrimage on foot than on horseback, better on horseback than by car, better by car than by boat, better by boat than by plane..."
( From the scrpit, 'Le grand voyage' )
ഒരു അനുഷ്ടാനം പോലെ കണ്ടുതീര്‍ക്കുന്ന സിനിമകള്‍ക്കിടയില്‍ ചിലത് വല്ലാതെ ഉള്ളില്‍ തട്ടാറുണ്ട്. തീര്‍ത്തും അപരിചിതമായ ഭൂമികകളെയോ ചിന്താധാരകളെയോ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നവ, പരിചയമുള്ള ചുറ്റുപാടുകളെയോ ആത്മാംശങ്ങളെയോ തൊട്ടറിയാവുന്നവ...സിനിമക്ക് ജീവിതതിന്റെ പരിഛേദമാതെ തരമില്ലല്ലോ? . കാഴ്ചകളിലൂടെ കഥപറഞ്ഞ് തരുന്നവര്‍ക്ക് നന്ദി. അടുത്തിടെ 'എന്റെ സിനിമ' എന്ന് ഉള്ളില്‍ തോന്നിപ്പിച്ച ഒരു സിനിമ കണ്ടു. അതിനെ കുറിച്ചുള്ള ഒരു കുറിപ്പാണിത്.

'Le Grand Voyage' 2004ല്‍ ഇറങ്ങിയ ഫ്രഞ്ച് സിനിമയാണ്‌. ഒരു പിതാവും പുത്രനും തങ്ങളുടെ പഴയ കാറില്‍ മക്കയിലേക്ക് നടത്തുന്ന ഹജ്ജ് യാത്രയാണ്‌ ഈ സിനിമയുടെ പ്രതിപാദ്യം. തെക്കന്‍ ഫ്രാന്‍സില്‍ കുടിയേറ്റക്കാരായ ഒരു മൊറോക്കന്‍ കുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങളാണിവര്‍. വൃദ്ധനായ പിതാവിനെ ഹജ്ജിന്‌ അനുഗമിക്കുന്ന റെദ എന്ന ഇളയ മകന്റെ കാഴ്ച്ചപ്പാടിലൂടെയാണ്‌ കഥ വികസിക്കുന്നത്. കൌമാരക്കാരനായ റെദ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഡ്രൈവിങ്ങ് അറിയാത്ത പിതാവിനെ അനുഗമിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതനാവുകയാണ്. കോളേജും തന്റെ ഗേള്‍ഫ്രണ്ടിനേയും വിട്ട് പിതാവിനോടൊത്ത് മൂവായിരം മൈലുകള്‍ സഞ്ചരിക്കാന്‍ അയാള്‍ക്കൊട്ടും താത്പര്യമില്ല. തന്റേതായ രീതിയില്‍ യാത്ര ആസ്വദിക്കാനുറച്ച അയാള്‍ക്ക് യാത്രയുടെ തുടക്കത്തിലേ പിതാവിന്റെ കാര്‍ക്കശ്യം അനുഭവിക്കാനാവുന്നുണ്ട്. അനുസരിപ്പിക്കലിന്റെ ആയുധങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും പ്രയോഗിക്കുന്നുണ്ട് മുഹമദ് മജ്ദിന്റെ പിതാവ് കഥാപാത്രം. അസ്വാരസ്യങ്ങളിലൂടെയും നിശബ്ദതകളിലൂടെയും ഇറ്റലി, സെര്‍ബിയ, തുര്‍ക്കി, സിറിയ, ജോര്‍ദാന്‍ എന്നീ രാജ്യങ്ങളിലൂടെ അവരുടെ യാത്ര കടന്നു പോകുന്നു. വീട്ടില്‍ ഫ്രഞ്ച് സംസാരിക്കുന്ന റെദക്ക് പിതാവിന്റെ ഭാഷയും ഒട്ടൊക്കെ മതവും അന്യമാണ്‌. തലമുറകള്‍ തമ്മിലുള്ള വിടവും അസ്വാരസ്യങ്ങളും യാത്ര പുരോഗമിക്കും തോറും രൂക്ഷമാവുന്നു. അവരുടെ യാത്ര പുരോഗമിക്കും തോറും ഞാനും ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി. പിതാവിന്റെ കഥാപാത്രം എന്റെ ഉപ്പ തന്നെയാണെന്ന്! ( വിരുദ്ധ ഭൂഖണ്ഡങ്ങളില്‍ കഴിയുന്നവരെ പോലെ പലപ്പോഴും പെരുമാറിയിരുന്നു ഞാനും ഉപ്പയും. ഉപ്പ മലയയില്‍ നിന്ന് വന്നാലുടനെ ശ്വാസംമുട്ടുന്ന നിശബ്ദത പേറുന്ന വീടും എനിക്ക് പേടിസ്വപ്നമായിരുന്ന ഉപ്പാടെ ഖുര്‍ആന്‍ പാഠങ്ങളും എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.)
പുണ്യയാത്രയുടെ പാവനത വിശദമാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിലേറെ തലമുറകള്‍ തമ്മിലുള്ള വിടവും ബന്ധങ്ങളുടെ ഇഴയടുപ്പവും കുടിയേറ്റ സമൂഹങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കുന്ന അന്യതാബോധവും ഒക്കെയാണ്‌ സംവിധായകനായ ഇസ്മയില്‍ ഫറൂക്കി പറയുന്നത്. നിക്കൊളസ് സസ്സല്ലയൂടെ റെദയും മുഹമദ് മജ്ദിന്റെ പിതാവും അവിസ്മരണീയമായ പ്രകടനമാണ്‌ കാഴ്ചവെക്കുന്നത്. യഥാര്‍ത്ഥ മുസ്ലീം അല്ലെങ്കില്‍ ഇസ്‌ലാം എന്താണെന്ന് പിതാവിന്റെ കഥാപാത്രത്തിലൂടെ വെളിവാകുന്നുണ്ട്. വിശ്വാസത്തിന്റെ ദാര്‍ഢ്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കഥാപാത്രമാണത്‌. ( എനിക്കു തോന്നുന്നത് പലപ്പോഴും ഇസ്‌ലാം തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടുന്നതും സഹിഷ്ണുത കുറഞ്ഞ മതം എന്ന പഴി കേള്‍ക്കുന്നതും ഈയൊരു ദാര്‍ഢ്യത്തിന്റെ പേരിലാണെന്നു തോന്നുന്നു, ആ ദാര്‍ഢ്യം തന്നെയാണ്‌ അതിന്റെ പ്രധാന സവിശേഷതകളില്‍ ഒന്നും.) കസ്റ്റംസ് ചെക്കിങ്ങിന്റെ ഇടയില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാനൊരുമ്പെടുന്ന പിതാവിനോട് റെദ അത്ഭുതത്തോടെയാണ്‌ " ഇപ്പോള്‍..? അതും ഇവിടെ വെച്ച്? " എന്നു ചോദിക്കുന്നത്. എവിടെ വെച്ചും എനിക്ക് ദൈവത്തൊട് പ്രാര്‍ഥിക്കാമെന്ന് പിതാവ് മറുപടിയും നല്‍കുന്നുണ്ട്. (എന്റെ ഉപ്പയും അങ്ങിനെ തന്നെയാണ്‌, എല്ലാം ദൈവത്തിലര്‍പ്പിക്കുന്ന പ്രകൃതം . ഏതു പ്രതിസന്ധിയിലും ഒരു സമയത്തും ഉപ്പയെ മനസ്സു പതറി കണ്ടിട്ടില്ല. തന്റെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ദൈവത്തോടൊഴിച്ച് ആരോടും പങ്കുവെക്കാറുമില്ല.)
ഒരു അപരിഷ്കൃതനും അടഞ്ഞ മനസ്സുള്ളയാളുമായി പിതാവിനെ കണക്കുകൂട്ടുന്ന റെദ പിതാവിനോട് കലഹിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. സിനിമയില്‍ ഒരിക്കലും കാണിക്കാത്ത കാമുകിയെ യാത്രയുടെ തുടക്കത്തില്‍ പിതാവിന്റെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് റെദ പലവട്ടം വിളിക്കുന്നുണ്ട്. മകന്‌ തന്നോടുള്ള പ്രകോപനങ്ങള്‍ക്ക് കാരണം അവന്റെ പ്രണയമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്ന പിതാവ് മകന്‍ ഉറങ്ങി കിടക്കുമ്പോള്‍ അവന്റെ മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ വഴിയരികലെ ചവറ്റുകുട്ടയിലെറിയുകയും കാമുകിയുടെ ഫോട്ടോ എടുത്ത് ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കുന്നുമുണ്ട്. ഇങ്ങനെയിങ്ങനെ ഇരുവരുടെയും ജീവിതവീക്ഷണങ്ങള്‍ സിനിമയില്‍ പലതവണ പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ആരുടെ പക്ഷമായിരുന്നു ശരി എന്ന കൃത്യമായ ഉത്തരത്തേക്കാള്‍ എനിക്കു പക്ഷേ ആകര്‍ഷകമായി തോന്നിയത് പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാനുള്ള അവരുടെ ശ്രമങ്ങളാണ്‌.
അഞ്ച്‌ വര്‍ഷം മുമ്പ് എന്റെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും ഹജ്ജിന്‌ പോകുന്ന സമയം. നെടുമ്പാശ്ശേരി എയര്‍പോര്‍ട്ടിനടുത്തുള്ള ഹജ്ജ് ക്യാമ്പില്‍ നിന്ന് എല്ലാവരും പ്രിയപ്പെട്ടവരോട് യാത്ര ചോദിക്കുന്നു. ആദ്യമായിട്ടാണ്‌ ഉമ്മയെ അത്രയധികം സമയം പിരിയാന്‍ പോകുന്നത്. ഞാന്‍ ഉമ്മയെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു. അതുകഴിഞ്ഞ് ഉപ്പയും എന്റെ മുമ്പില്‍ യാത്ര ചോദിക്കാന്‍ വന്നു. എന്നെ ആലിംഗനം ചെയ്യാന്‍ വന്ന ഉപ്പയില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ ഒഴിഞ്ഞു മാറി തിരിഞ്ഞു നടന്നു കളഞ്ഞു.( എനിക്കത് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. കാരണം ചെറുപ്പത്തില്‍ ഒരു തലോടല്‍ പലതവണ കൊതിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും അതുവരെ തല്ലാനല്ലാതെ ഉപ്പ എന്നെ സ്പര്‍ശിച്ച ഒരോര്‍മ്മ എനിക്കില്ലായിരുന്നു. ) അതെന്റെയൊരു പ്രതിഷേധമായിരുന്നോ എന്നോ ആയിരുന്നെങ്കില്‍ അതു പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ട വേദി അതായിരുന്നുവോ എന്നൊന്നും അന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. പിന്നീട് അതിനെയോര്‍ത്ത് പലതവണ ഉള്ളുരുകി പശ്ഛാത്തപിച്ചുവെങ്കിലും. ഉപ്പാടെ മനസ്സ് അന്ന് മുറിഞ്ഞു പോയിരിക്കണം. അത് മനസ്സിലായത് അവര്‍ രണ്ടു മാസം കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വന്നപ്പോഴായിരുന്നു. ഉപ്പ എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ച് വാവിട്ട് കരഞ്ഞു.
ഇത് എന്റെ പിതാവിന്റെ മാത്രം കാര്യമായിരിക്കില്ല . ശരിയായി വായിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്ന പുസ്തകങ്ങളെ പോലെ ഒരുപാട് പിതാക്കന്മാരുണ്ടാവാം. ഉള്ളിലെ സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രകടനപരതയിലുള്ള വിശ്വാസക്കുറവായിരിക്കണം മക്കളില്‍ നിന്ന് അവരെ വളരെ ദൂരെയെത്തിക്കുന്നത്. അവരില്‍ തന്നെ പ്രവാസികളായിരിക്കണം കൂടുതല്‍ നിര്‍ഭാഗ്യവാന്‍മാര്‍. അവര്‍ മക്കള്‍ക്ക് പലപ്പോഴും അതിഥികളാണ്‌. ശുഷ്കമായ ഭാഷ അവരെ മക്കളുമായി ദൂരെ നിന്നെങ്കിലും സംവദിക്കുന്നതിനു തടസ്സം നില്‍ക്കുന്നു. എന്റെ ഉപ്പ എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ ഇത്ര 'ഡ്രൈ' ആയിപ്പോയത് എന്നതിന്‌ ഉത്തരം കിട്ടിയത് വളരെ മുതിര്‍ന്ന ശേഷമാണ്‌, പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കനായിരുന്നിട്ടും സഹോദരങ്ങളെയോര്‍ത്ത് പതിനാറാം വയസില്‍ തന്നെ മലയയിലെ ഒരു കുഗ്രാമത്തില്‍ എത്തിപെട്ട, അറുപത്തഞ്ചു വയസ്സു വരെ ചോരനീരാക്കിയ, ഒരു മനുഷ്യന്‍ എങ്ങനെയാണ്‌ ഒരു ദ്വീപായി മാറാതിരിക്കുക?
നമുക്ക് സിനിമയിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു വരാം. ആത്മസംസ്കരണം തേടി പിതാവാണ്‌ തീര്‍ഥാടനം നടത്തുന്നതെങ്കിലും പുത്രനും അത് അനുഭവവേദ്യമാകുന്നുണ്ട്. തന്റെ പിതാവിനെ അയാള്‍ മനസിലാക്കുന്നുണ്ട്. പിതാവിന്‌ തിരിച്ചും , തന്റെ മകന്റെ വ്യക്തിത്വം അവസാനം അദ്ദേഹം അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ഇഹ്‌റാം* വസ്ത്രം മാറിയ ശേഷം, താന്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരുന്ന മകന്റെ കാമുകിയുടെ ഫോട്ടോ അദ്ദേഹം മകന്‌ തിരിച്ചു കൊടുക്കുകയും അവന്റെ സഹായത്തിന്‌ നന്ദി പറയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്..
ആത്മസംസ്കരണത്തിന്റെ അന്തര്‍യാത്രകളെ, പൈതൃകങ്ങളിലേക്കുള്ള തീര്‍ഥയാത്രകളെ, ഇഴയടുപ്പങ്ങളെ, ഈടുവെപ്പുകളെ ഒക്കെയായിരിക്കണം 'Le grand voyage' എന്നെകൊണ്ട് ഓര്‍മിപ്പിച്ചത്..

പിന്‍കുറി: ഉപ്പ മുന്‍വശത്തിരുന്ന് പത്രം അരിച്ചുപെറുക്കുന്നുണ്ടാവും. അവിടെ അങ്ങിനെ ഒരാളിരിപ്പുണ്ട് എന്നുള്ളത് തന്നെയാണ്‌ ആശ്വാസം. ആ പ്രാര്‍ത്ഥനകളുടെ തണല്‍ എന്നെ കാത്തു കൊള്ളുമെന്ന വിശ്വാസം.

* ഹജ്ജിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നതിനു മുമ്പായി തിര്‍ത്ഥാടകന്‍ / തിര്‍ത്ഥാടക ദേഹത്തണിയേണ്ടുന്ന വസ്ത്രം.(വിവരണത്തിന്‌ കടപ്പാട്‌: 'അടയാളങ്ങള്‍' ബ്ലോഗര്‍ക്ക് )

'ഫോട്ടോ ഷൂട്ട്'

2009-01-06T20:33:00.010+05:30

കിളികള്‍ കാലത്തിന്റെ
അനാദിയും അനന്തവുംകൊത്തികൊണ്ടുവന്ന്‌
ഇലയ്ക്കടിയില്‍ കൂടുകൂട്ടും.

ഇല ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച പൂക്കള്‍

കിളികളോടു പറയും:

എന്നെങ്കിലും ഇരുട്ടിന്റെ ചില്ലകളില്‍

മിന്നലായി പൂത്തിറങ്ങണം,

കാലത്തിനു കടക്കാന്‍പാലമാവണം.

ഒരു തുള്ളിക്കടലിന്‌ മുകളിലൂടെ

ഒരാകാശത്തുനിന്ന്‌ മറ്റൊരു മഹാകാശത്തിലേയ്ക്കുള്ള പാലം.

വി.കെ. ശ്രീരാമന്‍

*************************

ഉള്ളിലെവിടെയോ കുറേയധികം നേരം കൊളുത്തിപിടിച്ച് ആ നോട്ടം പൊടുന്നനെ എന്നില്‍ നിന്ന് പിന്‍വലിഞ്ഞുകളഞ്ഞു. തടയാന്‍ എന്റെ പ്രജ്ഞ വിഫലശ്രം നടത്തുന്നതിനിടെ ഞാനുണര്‍ന്നു പോയി. കൃത്യം അതേ സമയത്താണ്` മൊബൈലും റിങ്ങ് ചെയ്യുന്നത്. രെണുവാണ്‌ വിളിക്കുന്നത്, നേരം വെളുക്കുന്നത് കാണാന്‍ വരുന്നുണ്ടോ എന്ന്‌ ചോദിച്ച്.

"ഞാന്‍ അഞ്ചു മിനിറ്റില്‍ റെഡിയാവാം. "

രെണുവിനെ കാത്തിരിക്കുമ്പോഴും ആ നോട്ടത്തെ പറ്റിയായിരുന്നു ആലോചിച്ചത്.

''Desperate'' അവസാനം അങ്ങനെ സ്വയം വിലയിരുത്തി !

*************************

രെണു ക്യാമറയും കൊണ്ടായിരുന്നു വന്നത്, പാടത്ത് കടല്‍കാക്കകള്‍ ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട് അവയുടെ പടമെടുക്കണം. അതാണ്‌ പരിപാടി. നല്ല തണുപ്പുണ്ട്, നേരിയ മൂടല്‍മഞ്ഞും . ഡിസംബറാണ്‌. മലയാളീകരിച്ചു പറഞ്ഞാല്‍ നല്ലപോലെ വൃശ്ചിക കുളിരുണ്ട് ! നേരം വെളുക്കുന്നത് കാണാനാണ്‌ ഇറങ്ങിയതെങ്കിലും നേരമപ്പോഴേക്കും ഏഴു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പാലം കഴിഞ്ഞ ഉടനെയുള്ള നായരുടെ ചായക്കടയില്‍ കയറി. ഒരു വീടിനോട് ചേര്‍ന്ന കടയാണത്. പെങ്ങാമുക്കിന്‌ കിഴക്കോട്ടും വടക്കോട്ടും ഇത്തരത്തിലുള്ള നായര്‍ ഹോട്ടലുകള്‍ ഒരുപാട്‌ കാണാം. ക്ഷയിച്ച തറവാടുകളിലെ പുത്രപ്രജകളായിരിക്കും അധികവും ഈ 'പ്രൊപ്രൈറ്റര്‍മാര്‍' !. ഇവിടുത്തെ നായര്‍ മരിച്ചു പോയി, ഭാര്യയും മകനുമാണിപ്പോള്‍ കട നടത്തുന്നത്.

രണ്ട് 'വെള്ളം കൊറവ്' ചായയും പറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ ക്യാമറക്കുള്ള ആദ്യത്തെ കാഴ്ച്ച കണ്ടത്.

പാലം കടന്നു വരുന്ന ഒരാന. കിഴൂര്‍ പൂരത്തിനുള്ള പോക്കാണെന്നു തോന്നുന്നു.

('ചാത്തനെല്ലൂര്‍ ശിവന്‍കുട്ടി'. ആനയുടെ പേരല്ല, ആനപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന പാപ്പാന്റെ പേരാണ്‌ !)

രെണു സിഗരറ്റ് നീട്ടി,

"റഫീക്ക് അഹ്‌മദിന്റെ കവിത വായിച്ചില്ലേ? "

"ചിലതു നമ്മെ ദ്രവിപ്പിക്കുമെങ്കിലും

അവയൊഴിച്ചെന്തിനായുസ്സു ഭൂമിയില്‍...? "

കിങ്ങ്‌സാണ്‌. വെറുംവയറ്റിലാണ്‌ കൂമ്പ് വാട്ടുന്നത് !

ഞങ്ങള്‍ പാടത്തേക്കിറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ്‌ ചില നിറങ്ങള്‍ കണ്ണില്‍ പെട്ടത്, കോളേജിലേക്ക് പോകുന്ന പെണ്‍കുട്ടികള്‍. രെണു ക്യാമറ അതിനിടെ ബാഗില്‍ തിരികെ വെച്ചിരുന്നു. അത് പുറത്തെടുക്കുമ്പോഴേക്ക് കുട്ടികള്‍ ഞങ്ങളെ കടന്നു പോയി. രെണു എന്നിട്ടും ഒരു ടെലിലെന്‍സ് ഘടിപ്പിക്കുകയാണ്‌.

ഇനിയെന്തിനാണ്‌ ..അവര്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കേണ്ടേ? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

" എന്റെ ക്യാമറക്ക് പെണ്‍കുട്ടികളുടെ സൈക്കോളജി അറിയാം".

ക്യാമറക്കു പിഴച്ചില്ല, ഒരു പത്തു മുപ്പത് മീറ്ററായപ്പോള്‍ ഇടതുവശത്തെ പെണ്‍കുട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. അല്ലെങ്കിലും പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കിപ്പിക്കുന്ന എന്തോ ആണ്‌ അവന്റെ attitude. അതവന്റെ ക്യാമറക്കും പകര്‍ന്നു കിട്ടിയതാവണം ! പാടത്തിന്റെ കീഴക്കെകര മങ്ങാടാണ്‌. നീര്‍ നായ്ക്കളുടെ കാഷ്ഠം ശേഖരിക്കാന്‍ തോട്ടുവരമ്പിലൂടെ നടന്നു പോകുന്ന പൊന്തന്‍മാടയെ സി വി ശ്രീരാമന്‍ വരച്ചു വെച്ചത് ഈ പാടശേഖരങ്ങള്‍ പശ്ചാത്തലമാക്കിയാണ്‌. സിവിയും മാടയും മങ്ങാട് പടവുകാരായിരുന്നു. രണ്ടുപേരും പാടത്തോട് വിടപറഞ്ഞുപോയി. നീര്‍നായ്ക്കളേയും ഈയിടെയായി കാണാനില്ലെന്നാണ്‌ മീന്‍കാരന്‍ ഹസന്‍ കുട്ടിക്കപറയുന്നത്. കുട്ടികാലത്ത് മനസ്സില്‍ അത്ഭുതത്തോടെ പതിഞ്ഞ ഒരു ചിത്രമായിരുന്നു ആരവത്തോടെ കടന്നുപോകുന്ന എരണ്ടക്കൂട്ടങ്ങളുടേത്. മഞ്ഞുകാലത്തെ വൈകുന്നേരങ്ങളിലായിരിക്കും അധികവും അത് കാണുക. ഇരുണ്ട ആകാശത്ത് ഒരു ചാപം വരച്ചുവെച്ച് അതിവേഗം അവ കടന്നു പോകും. എവിടേക്കാണിവ പോകുന്നത്? എവിടെനിന്നാണിവ വരുന്നത്? അന്നത്തെ എന്റെ ഉത്തരം കിട്ടാത്ത അതിശയങ്ങളായിരുന്നു അവ.
ഏതാണ്ട് അമ്പതിലധികം തരത്തിലുള്ള ജലപക്ഷികള്‍ എല്ലാവര്‍ഷവും കേരളത്തിലെ കോള്‍പാടങ്ങളിലെത്തുന്നുണ്ടത്രേ.ചാലക്കുടിപ്പുഴക്ക് വടക്കും ഭാരതപ്പുഴക്ക് തെക്കുമായി അറബിക്കടലിനരികോളം നീണ്ടു കിടക്കുന്ന പതിനായിരത്തിലധികം ഹെക്‌ടറുകളിലായി വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്ന, എന്റെ നാട്ടില്‍ പുഞ്ചപ്പാടമെന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ പാടങ്ങളിലേക്കാണ്‌ മഞ്ഞുകാലം ചെലവിടാന്‍ സൈബീരിയ മുതല്‍ ഹിമാലയം വരെ നിന്ന് ദേശാടനപക്ഷികള്‍ വരുന്നത്. വിരുന്നുകാരുടെ വരവ് വര്‍ഷം തോറും കുറഞ്ഞുവരികയാണെന്നാണ്‌ കണക്കുകള്‍ നിരത്തി പക്ഷിനിരീക്ഷകര്‍ ആകുലപ്പെടുന്നത്. ആഗോളതാപനിലയില്‍ വന്ന വ്യതിയാനവും കോള്‍പാടങ്ങളിലെ പക്ഷിവേട്ടയും ജലമലിനീകരണവും എല്ലാം കാരണങ്ങളായി ചൂണ്ടികാണിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. പക്ഷിശാസ്ത്രജ്ഞര്‍ പറയുന്നതെന്തുമാകട്ടെ, കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങളായി വരുന്ന പക്ഷികളില്‍ അധികവും ഇവിടെ തന്നെ 'സെറ്റിലാ'കാനുള്ള ഒരു പ്രവണത കാണിക്കുന്നുണ്ട് . മങ്ങാടിനും ചെറുവത്താനി പടവിനും ഇടക്കായി പാടത്ത് ഒരൊറ്റപ്പെട്ട ദ്വീപുണ്ട്. 'കാക്കാതുരുത്ത്'. പേരു സൂചിപ്പിക്കുന്ന പോലെ കാക്കകളുടെ താവളമാണ്‌ അഞ്ചേക്കറോളം വരുന്ന മനുഷ്യവാസമില്ലാത്ത ആ ദ്വീപ്. കുറച്ച് വര്‍ഷമായി അവിടെ കാക്കകള്‍ മാത്രമല്ല ഉള്ളത്. മൂങ്ങാംകോഴികള്‍, നീലക്കോഴികള്‍,ഞാറ തുടങ്ങി ഡക്ക്,പെലിക്കന്‍ വര്‍ഗ്ഗങ്ങളില്‍ പെടുന്ന കുറെയധികം ദേശാടനപക്ഷികള്‍ അവിടെ കുടിപാര്‍പ്പുകാരായി കാക്കകള്‍ക്കൊപ്പം കൂടിയിട്ടുണ്ട്. പ്രജനനകാലം കഴിഞ്ഞ് വേനല്‍ കാലം പകുതിയോടടുക്കുമ്പോള്‍ തിരിച്ചുപോകേണ്ട ഈ കിളികള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇവിടെ സ്ഥിരതാമസക്കാരാണ്‌. കാക്കകളും നാടന്‍ കൊക്കുകളും 'മണ്ണിന്റെ മക്കള്‍' വാദം ഉയര്‍ത്തിതുടങ്ങിയോ എന്നറിയില്ല പക്ഷികളുടെ കലമ്പല്‍ കൊണ്ട് ശബ്ദമുഖരിതമാണ്‌ ആ ദ്വീപിപ്പോള്‍. എന്താണ്‌ കാക്കാതിരുത്തിനെ പക്ഷികള്‍ക്ക് ഇത്രമേല്‍ പ്രിയപ്പെട്ടതാക്കിയത് എന്നറിയില്ല. എന്തായാലും പക്ഷികളുടെ ഭാഷ അറിയുന്ന ഒരദൃശ്യദേവസാന്നിദ്ധ്യം അവിടെ ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണ്‌ എനിക്കിഷ്ടം. ദേശാടനക്കിളികളില്‍ എരണ്ടയാണ്‌ നെല്‍കൃഷിക്കാര്‍ക്ക് തലവേദന . എരണ്ടകള്‍ തിരിച്ചു പോകാന്‍ താരതമ്യേന സമയമെടുക്കും . ഞാറ്നട്ട പാടങ്ങളില്‍ എരണ്ടകളുടെ കൂട്ടത്തോടെയുള്ള ആക്രമണം ഏത് സമയവും പ്രതീക്ഷിക്കണം. എന്റെ ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്ന് കുന്നംകുളത്തേക്ക് പോകുന്ന വഴിക്ക് വടുതല അങാടിയില്‍ ഒരു പഴയൊരു മാവുണ്ട്. നാലഞ്ച് വര്‍ഷമായി എരണ്ടകളുടെ 'ഹബ്ബാ'ണ്‌ ആ മാവ്. അവിടെ നിന്ന്‌ എരണ്ടകളുടെ മൂന്നുനാലു തലമുറകളെങ്കിലും പുറത്തിറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവണം. വെയില്‍ മൂത്തുതുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ പാടത്തുനിന്ന് കയറി. കടല്‍ കാക്കകള്‍ പക്ഷേ അപ്പോഴും വേട്ട തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. ഹസന്‍കുട്ടിക്കാടെ വര്‍ഷങ്ങളായുള്ള പക്ഷിനിരീക്ഷണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ അവറ്റ പാടത്തിറങ്ങാന്‍ വെയില്‌ നന്നായി മൂക്കണമത്രേ . പരലുകളാണ്` അവയുടെ ഇഷ്ടവിഭവം. പരലുകളും ജലോപരിതലത്തില്‍ എത്താന്‍ നേരെമെടുക്കുമായിരിക്കും. രെണു ഒരു പൊന്‍മയെ ഫോക്കസ് ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പൊന്‍മ നാടനാണെങ്കിലും ആളത്ര മോശക്കാരനല്ല . ഒരു ബുദ്ധഭിക്ഷുവിന്റെ ശാന്തചിത്തത്തില്‍ നിന്ന് ഒരു ഫൈറ്റര്‍ വിമാനത്തിന്റെ വേഗതയിലേക്കുള്ള പരാവര്‍ത്തനം അത്ര എളുപ്പമല്ലല്ലോ? വേറെയും ഫ്രെയിമുകളുണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. മന്ദഗതിയില്‍ വെയില്‍കായുന്ന ഞാറകള്‍, നീലക്കോഴികള്‍,പാലത്തിനടിയില്‍ കൂടൊരുക്കാന്‍ ചുള്ളി ശേഖരിച്ച് പതിയെ പറന്നുവരുന്ന അമ്പലപ്രാവുകള്‍..

ഇസ്മയില്‍: ജലജീവിതം
പാലത്തിലേക്ക് കയറിയപ്പോഴാണ്‌ അവിടെ വേറൊരു ദേശാടനക്കിളി കൂടി നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടത്. ഇസ്മയിലാണ്‌ അത്. ഇസ്മയില്‍ എന്റെ നാട്ടുകാരനാണ്‌. പാലത്തിനടിയിലെ കള്ളുഷാപ്പില്‍ നിന്നുള്ള വരവാണ്‌. (ദിവസവും രണ്ടുമൂന്നു കിലോമീറ്റര്‍ നടന്നാണ്‌ അയാള്‍ പാടത്തിനടുത്തുള്ള ഷാപ്പിലെത്തിപ്പെടുന്നത്. അതു കൊണ്ടാണ്‌ ദേശാടനക്കിളി എന്നെഴുതിയത്.) ചുമട്ടു തൊഴിലാളിയായിരുന്നു ഇസ്മയില്‍. ഇപ്പോള്‍ തന്റെ ലൈസന്‍സ് മകന്‌ കൈമാറി സ്വതന്ത്രനായി. അരാജകത്വം എന്ന വാക്കിന്റെ അര്‍ത്ഥം ഇസ്മയിലനറിയാന്‍ വഴിയില്ല. അയാള്‍ ഒരു അരാജകവാദിയാണോ എന്നറിയില്ല , എന്നിരുന്നാലും എപ്പോഴും സ്വതന്ത്രനായ പക്ഷിയായിരുന്നു അയാള്‍. അവനവന്റെ ആനന്ദം കണ്ടെത്താനുള്ള വഴിയില്‍ ഒരു സിസ്റ്റത്തിനും അയാള്‍ പിടികൊടുത്തില്ല. നിരന്തരമായ മദ്യപാനം അയാളുടെ ശരീരത്തെ ശോഷിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും എനിക്കുതോന്നുന്നത് അയാളായിരിക്കും ഇപ്പോഴും എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷവാന്‍മാരില്‍ ഒരാള്‍ എന്നാണ്‌.

കുന്നംകുളം അബ്കാരി റേഞ്ചില്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്ന പുഴക്കല്‍ ഷാപ്പില്‍ രാവിലെത്തെ ക്വാറം തികയാന്‍ ഇസ്മയിലിനെ കൂടാതെ ചുവന്ന കുപ്പായക്കാരന്‍ കുപ്പ, ഈ എസ് കെ , നായാടി വാസവന്‍, എന്നിവരും കൂടി വേണം. കുപ്പയാണ്‌ കൂട്ടത്തില്‍ ഏറ്റവും സീനിയര്‍. ചുവന്ന ഷര്‍ട്ട് മാത്രമേ ധരിക്കൂ. അത് കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍ ഭഗവതിയുടെ ഉറ്റ ഭക്തനായതു കൊണ്ടാണ്‌. മഞ്ഞപ്പിത്തത്തിന്‌ നല്ലൊരു ഒറ്റമൂലി പാരമ്പര്യമായി കുപ്പക്ക് പകര്‍ന്നു കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ആ വഴിക്കാണ്‌ കുപ്പക്ക് നാട്ടില്‍ പ്രശസ്തി. കുപ്പയെ മൂന്നു നാലു വര്‍ഷം മുമ്പ് വേറിട്ടകാഴ്ച്ചകള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഞങ്ങള്‍ ഷൂട്ട് ചെയ്തിരുന്നു. അതിലെ ഒരു സെഗ്‌മെന്റ് ഈ ഷാപ്പില്‍ വെച്ചായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ്‌ ഈ ടിമിനെ കൂടുതല്‍ അറിയുന്നത്. എട്ടാന്തറയില്‍ ശങ്കരന്‍ കുഞ്ഞുമോന്‍ എന്ന 'ഈ എസ് കെ' പണ്ട് സംവിധായകന്‍ പവിത്രന്റെ ഡ്രൈവറായിരുന്നു എന്നവകാശപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഘ്രാണശക്തികൊണ്ട് ആമയെ കണ്ടെത്തുവാന്‍ കഴിവുള്ള വാസവന്‍ കുറച്ചകലെയുള്ള നായാടിക്കോളനിയിലാണ്‌ താമസം. അയാളെ പക്ഷേ അവിടെ കണ്ടുകിട്ടുക എളുപ്പമൊന്നുമല്ല. അയാള്‍ എപ്പോഴും പൊന്തക്കാടുകളില്‍ ആമകളെ തെരെയുകയോ ഇല്ലങ്കട്ടി പോലുള്ള ഔഷധചെടികള്‍ പറിച്ചെടുക്കുകയോ ആവും.

ഇസ്മയിലിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് വരുമ്പോഴാണ്‌ ഈ കാഴ്ച്ച കണ്ടത്. വെട്ടിനിരത്തലാണ്‌. അന്തരിച്ച കോണ്‍ഗ്രസ്സ് MLA കെ സി നാരായണന്‍ നമ്പൂതിരിയുടെ (വടക്കാഞ്ചേരി നിയോജക മണ്ഡലം) മനപറമ്പിലെ കവുങ്ങിന്‍ തോട്ടം.വീടു വെക്കാനാണെന്നു തോന്നു. 'പ്രകൃതിവാദം വികസനവിരുദ്ധം 'എന്ന സഖാവ് പിണറായിയുടെ പ്രസ്താവന മനക്കലെ ഇപ്പോഴും കോണ്‍ഗ്രസ്സുകാര്‍ തന്നെയായ തിരുമേനിമാര്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞ മട്ടുണ്ട്!
സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് , പത്തിലെത്തിയപ്പഴോ മറ്റോ ആദ്യമായി ക്ലാസ് കട്ട് ചെയ്തു. പെട്ടെന്നാരും തിരിച്ചറിയാനിടയില്ലാത്ത ഒരു സ്ഥലം തേടി നടന്ന ഞങ്ങള്‍ കൂട്ടുകാര്‍ എത്തിപ്പെട്ടത് ആ മനപറമ്പിലായിരുന്നു. നട്ടുച്ചക്കും ഇരുട്ടുവീഴ്ത്തുന്ന നിബിഡമായ കവുങ്ങിന്‍ പറമ്പ്, അതിനോട് ചേര്‍ന്ന് യക്ഷികളെ തളച്ചിട്ടുള്ള കാഞ്ഞിരവും കൂടാതെ പേരറിയാത്ത നിരവധി ഭീമന്‍ മരങ്ങളും പാമ്പിന്‍ കാവും ഉള്ള മനപറമ്പും.കവുങ്ങിന്‍ തോട്ടത്തിലൂടെ നടന്ന ഞങ്ങള്‍ക്ക് മീതെ, അടക്കാമരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഒരു ഭീമന്‍ കടവാതില്‍ ചിറകടിച്ചു പറന്നുപോയി. അന്ന് പേടിച്ചു വിറച്ചുപോയെങ്കിലും അത്ര ഭയാനക സൌന്ദര്യം നിറഞ്ഞ ഒരു ഫ്രെയിം പിന്നീടെനിക്കിതുവരെ നേരില്‍ കാണാനായിട്ടില്ല.

ഇത് ശ്രീലക്ഷ്മിയും ആതിരയും. പെങ്ങാമുക്ക് സ്കൂളിലെ യു പി വിദ്യാര്‍ഥികള്‍. രണ്ടു പേരും അവരവര്‍ക്ക് കിട്ടിയിട്ടുള്ള ക്രിസ്മസ്, പുതുവത്സര കാര്‍ഡുകള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാണിച്ച് തന്നു. കൂട്ടുകാര്‍ക്ക് ന്യൂ ഇയറിന്‌ സമ്മാനിക്കാന്‍ ആതിര സ്വന്തമായി കാര്‍ഡ് നിര്‍മിക്കുകയാണ്‌. ആര്‍ച്ചീസിനെ പറ്റിയൊന്നും ആ കുട്ടി കേട്ടിട്ടു പോലുമുണ്ടായിരിക്കില്ല. അവള്‍ നിര്‍മിക്കുന്ന കാര്‍ഡില്‍ നക്ഷത്രങ്ങളുടേയും മലഞ്ചെരുവില്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു വീടിന്റെയും ചിത്രങ്ങളുണ്ട്. അത് ആതിര സ്വന്തമായി വരച്ചതാണ്‌. !
അതായിരുന്നു ഇക്കഴിഞ്ഞ വെക്കേഷനിലെ ഏറ്റവും നല്ല ദിവസം . അടഞ്ഞു പോയിരുന്ന എന്റെ മന്സ്സിനെ തുറപ്പിക്കാന്‍ ഇത്രയും കാഴ്ച്ചകള്‍ ധാരാളമായിരുന്നു. രെണുവിന്‌ നന്ദി

വിവാ ക്യൂബ....

2008-11-18T11:53:00.007+05:30

" Playing rock n'roll, listen to the beat.. this is a war... and there's no end in sight "

:Habana Blues
കഴിഞ്ഞ മാസമാണ്‌ റോക്ക് ഓണ്‍ എന്ന ഹിന്ദി സിനിമ കണ്ടത്. സുഹൃത്തും സഹപ്രവര്‍ത്തകനുമായ വിപിനും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ത്യന്‍ സിനിമയുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് ബോളിവുഡ് സിനിമക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാറ്റത്തിന്റെ തുടര്‍ച്ചയായിട്ടാണ്‌ എനിക്കാ സിനിമ അനുഭവപ്പെട്ടത് .അടുത്തിടെ പതിവു ഹിന്ദി മസാലപ്പടങ്ങളില്‍ നിന്ന് വേറിട്ട കുറച്ച് സിനിമകള്‍ കാണാനിടയായിരുന്നു.ആമിര്‍, മുംബേ മേരി ജാന്‍, എന്നിവ . മള്‍ട്ടിപ്ളക്സ് പ്രേക്ഷകരെ ഉന്നം വെച്ചുള്ളവയായിരുന്നുവെങ്കിലും കൊള്ളാവുന്ന സിനിമകളായിരുന്നു അവ. ഫര്‍ഹാന്‍ അക്തര്‍ എന്ന പ്രതിഭയുള്ള സംവിധായകന്‍ എങ്ങനെ അഭിനയിക്കുന്നു എന്നറിയാനുള്ള ആകാംഷയായിരുന്നു റോക്ക് ഓണ്‍ കാണാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. മോശമില്ലാത്ത സിനിമയായിരുന്നു അത്. .ആദിത്യ, ജോ, റോബ്, കേഡി എന്നീ സുഹൃത്തുക്കളുടെയും അവരുടെ സംഗീതത്തിന്റെയും കഥയാണ്‌ റോക്ക് ഓണ്‍. യഥാക്രമം ഫര്‍ഹാന്‍ അക്തര്‍, അര്‍ജുന്‍ രാംപാല്‍, ആംഗ്ലോ ഇന്ത്യന്‍ സംഗീതഞ്ജനായ ലൂക്ക് കെന്നി , വീഡിയോ ജോക്കി പുരബ് കോഹ്‌ലി എന്നിവരാണ്‌ കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ആദിത്യ ഷ്‌റോഫ് (ഫര്‍ഹാന്‍ അക്തര്‍) ഒരു ധനകാര്യ സ്ഥാപനത്തില്‍ എക്സിക്യൂട്ടിവ് ആയി ജോലി നോക്കുന്നു. സാക്ഷി (പ്രചി ദേശായ്) ആണ്‌ ഭാര്യ. തന്റെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ പരുക്കന്‍ സ്വഭാവത്തില്‍ ദുഖിതയായ സാക്ഷി യാദൃശ്ഛികമായി ഭര്‍ത്താവിന്റെ പഴയ സുഹൃത്തിനെ കണ്ടു മുട്ടുന്നു. കേഡി (കില്ലര്‍ ഡ്രമ്മര്‍) എന്ന ഈ സുഹൃത്തില്‍ നിന്നാണ്‌ തന്റെ ഭര്‍ത്താവ് പത്തു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് ഒരു റോക്ക് ബാന്‍ഡിന്റെ പ്രധാന ഗായകനായിരുന്നു എന്ന് സാക്ഷി മനസ്സിലാക്കുന്നത്. തന്റെ ഭര്‍ത്താവിന്റെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും പുനസമാഗമത്തിനായി സാക്ഷി ശ്രമിക്കുന്നു.

അഭിഷേക് കപൂര്‍ ആണ്‌ റോക്കോണിന്റെ സംവിധായകന്‍. തന്റെ ആദ്യചിത്രത്തില്‍ നിന്ന് (ആര്യന്‍) വ്യത്യസ്ഥമായി ഇത്തവണ അഭിഷേക് നന്നായി ഗൃഹപാഠം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കഥ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന രീതി കൊള്ളാം. കാസ്റ്റിങ്ങ് ആണ്‌ സംവിധായകന്റെ കൊയ്യൊപ്പ് പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വേറൊരു മേഖല. ജേസണ്‍ വെസ്റ്റ് എന്ന ഹോളിവുഡ് ക്യാമറമാന്റെ ഫ്രെയിമുകളും ദീപ ഭാട്ട്യയുടെ എഡിറ്റിങ്ങും മനോഹരം. ഷങ്കര്‍ എഹ്സാന്‍ ലോയ്‌മാരുടെ സംഗീതവും നന്നായിട്ടുണ്ട്. എടുത്തുപറയേണ്ട വേറൊരു കാര്യം നാല്‌ പാട്ടുകള്‍ പാടിയത് നായകനായ ഫര്‍ഹാന്‍ അക്തര്‍ ആണെന്നുള്ളതാണ്‌. അഭിനേതാക്കളും തങ്ങളുടെ റോള്‍ ഭംഗിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതില്‍തന്നെ പ്രത്യേകം പരാമര്‍ശിക്കേണ്ടത് അര്‍ജുന്‍ രാംപാലിന്റെ ഭാര്യയായി അഭിനയിച്ച ഷഹാന ഗോസ്വാമിയെയാണ്‌. സിനിമ അവസാനത്തോടടുക്കുമ്പോള്‍ തനി ഹിന്ദി സിനിമയുടെ സ്വഭാവം കാണിക്കുന്നു (ഉദാ: റോബിന്റെ മരണം) എന്നതൊഴിച്ചാല്‍ വേറെ കുറ്റമൊന്നും ചൂണ്ടികാണിക്കാനില്ല. ഭാരതീയ സംഗീതസംസ്കാരത്തില്‍ അധികമൊന്നും വേരോടിയിട്ടില്ലാത്ത റോക്ക് സംഗീതത്തെ കുറിച്ച് വിശ്വസനീയമായ രീതിയില്‍ ഒരു സിനിമ നിര്‍മ്മിച്ചു എന്നതു തന്നെയാണ്‌ സംവിധായകന്റെ വിജയം.
സിനിമ കണ്ട് തിരിച്ചു പോകുമ്പോഴാണ്‌ വിപിന്‍ ഈ സിനിമക്ക് വേറൊരു സിനിമയുമായുള്ള സാദൃശ്യത്തെ പറ്റി സൂചിപ്പിച്ചത്. വിപിന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ അത് കേവലം യാദൃശ്ച്ഛികമായിരുന്നില്ല. "അഡാപ്റ്റേഷന്‍ എന്നു പറയാമെന്നു തോന്നുന്നു. ഹബാന ബ്ലൂസ് എന്ന ക്യൂബന്‍ പടം , ഞാനത് തിരുവനന്തപുരം ഫെസ്റ്റിവലിന്‌ കണ്ടിരുന്നു. തീം അതില്‍ നിന്ന്‌ അടിച്ചുമാറ്റിയതാണെന്നു വ്യക്തം ! " അങ്ങനെയാണ്‌ ഞാന്‍ ഹബാന ബ്ലൂസ് കണ്ടത്. അതു കണ്ടപ്പോള്‍ റോക്ക് ഓണ്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ നിന്നേ മാഞ്ഞു പോയി. അത്രമേല്‍ ആ സിനിമ എന്നെ കീഴടക്കി കളഞ്ഞു. കാരണം അതില്‍ സംഗീതമുണ്ടായിരുന്നു, ജീവിതമുണ്ടായിരുന്നു കൂടാതെ പോരാട്ടവും ! ഈ കുറിപ്പ് ആ സിനിമയെ കുറിച്ചാണ്‌ , ഒരു നിരൂപണമല്ല ഉദ്ദേശം മറിച്ച് ഒരു നല്ല സിനിമയെ പരിചയപ്പെടുത്തുക എന്നതുമാത്രം .
സിഗാറും കാമവും വിപ്ലവവും മണക്കുന്ന ക്യൂബന്‍ തെരുവുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു അമ്പത്തിരണ്ട് മോഡല്‍ ഷെവര്‍ലെ ഡീലക്സ് കാറിന്റെ ദൃശ്യങ്ങളില്‍ നിന്നാണ്‌ സിനിമ തുടങ്ങുന്നത്. റൂയിയും ടിറ്റോയുമാണ്‌ ആ കാറില്‍. സംഗീതമാണ്‌ ഈ സുഹൃത്തുക്കളെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഘടകം.നല്ല സംഗീതം ചെയ്യണമെന്നും അങ്ങനെ ലോകമെമ്പാടും അറിയപ്പെടണമെന്നും അവര്‍ക്ക് മോഹമുണ്ട്. ക്യൂബയിലെ ദാരിദ്ര്യമാണ്‌ അവരുടെ മോഹങ്ങള്‍ക്ക് തടസ്സമാകുന്നത്. ഒരു മുളാറ്റയായ നായകന്‍ റൂയ്(ആല്‍ബെര്‍ട്ടോ യോയെല്‍) വിവാഹിതനും രണ്ടു കുട്ടികളുടെ പിതാവുമാണ്‌. സംഗീതത്തിനു വേണ്ടി ജീവിതം സമര്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ദരിദ്രനായ റൂയിയുടെ കുടുംബം പുലര്‍ന്നു പോകുന്നത് ഭാര്യ കാരിഡാഡ് (യെലീന സൈര) അധ്വാനിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്‌. ഭര്‍ത്താവിന്റെ സംഗീതം ഇഷ്ടമാണെങ്കിലും അയാളുടെ നിരുത്തരവാദപരമായ സമീപനത്തില്‍ മനംനൊന്ത് അയാളില്‍ നിന്ന് പിരിയാന്‍ തീരുമാനിക്കുന്നു.സിനിമയുടെ കഥാപശ്ചാത്തലം ഇതാണ്‌.
ശക്തമായ തിരക്കഥയാണ്‌ ഹബാന ബ്ലൂസിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത. റൂയി ടിറ്റോമാരുടെ ബാന്‍ഡിന്റെ റെക്കോര്‍ഡിങ്ങ് മുഴുവനാകും മുമ്പ് വൈദ്യുതി നിലക്കുന്ന ഒരു ദൃശ്യം സിനിമയുടെ തുടക്കത്തിലേ കാണിക്കുന്നുണ്ട്. ക്യൂബയുടെ യഥാര്‍ത്ഥ അവസ്ഥ , ദാരിദ്ര്യം ഇതല്ലാം കാണിക്കുവാന്‍ പറ്റിയ വേറൊരു സീന്‍ പിന്നെ നമുക്ക് സങ്കല്‍പ്പിക്കാനാവില്ല തന്നെ.
ഈ സിനിമക്ക് ഒന്നിലധികം പ്രകേതങ്ങള്‍ (aspects) അവകാശപ്പെടാം. പ്രണയം, വേര്‍പാട്, സൌഹൃദം, സംഗീതം..അങ്ങനെയങ്ങനെ. എന്നിരുന്നാലും ഈ സിനിമ മുന്നോട്ട് വെക്കുന്ന രാഷ്‌ട്രീയമാണ്‌ ഏറ്റവും ആകര്‍ഷകവും മുഖ്യവും. സ്വയംപ്രകാശനത്തിന്‌ വേദികളില്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടുകയായിരുന്ന ഈ സുഹൃത്തുക്കള്‍ യാദൃശ്ഛികമായി ഒരു സ്പാനിഷ് റെക്കോര്‍ഡിങ്ങ് കമ്പനിയുടെ പ്രതിനിധികളുടെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെടുന്നു. ക്യൂബന്‍ തെരുവുകളില്‍ നിന്ന് തങ്ങള്‍ക്ക് ലഭിച്ച പ്രതിഭകളെ ആ സ്പാനിഷ് കമ്പനി ആവേശ പൂര്‍വം സ്വീകരിക്കുന്നു. അവര്‍ റുയിയേയും കൂട്ടുകാരേയും യൂറോപ്പിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നു. ഇതിനിടെ റെക്കോര്‍ഡിങ്ങ് കമ്പനി പ്രതിനിധികളിലൊരാളായ മാര്‍തയുമായി റുയി പ്രണയത്തിലാകുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ യാത്രക്കൊരുങ്ങും മുമ്പ് റുയ് കമ്പനിയുടെ താല്‍പര്യങ്ങള്‍ തന്റെ നാടിനും തന്റെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങള്‍ക്കും എതിരാണെന്ന് മന്സ്സിലാക്കുന്നു. അവിടെ റുയ് പിന്തിരിയുന്നു. കൂട്ടുകാരനായ ടിറ്റോ പോലും അയാള്‍ക്കെതിരാവുന്നുണ്ട്. കാരിഡാഡ് കുട്ടികളെയും കൂട്ടി വാഗ്ദത്തഭൂമിയായ അമേരിക്കയിലേക്ക് കുടിയേറാന്‍ തീരുമാനിക്കുന്നു. കുട്ടികളേയും കാരിഡാഡിനേയും പിരിയാന്‍ വയ്യെങ്കിലും അയാള്‍ക്ക് ഹവാനയിലെ തെരുവുകള്‍ വിട്ട് എങ്ങും പോകാന്‍ വയ്യ. അയാള്‍ ഒറ്റക്കാവുന്നു. മുതലാളിത്തത്തിന്റെയും ആഗോളവത്കരണത്തിന്റെയും എതിര്‍വശത്താണ്‌ ഈ സിനിമ നിലകൊള്ളുന്നത്. കല എന്നാല്‍ വിലക്ക് വാങ്ങാന്‍ കിട്ടുന്ന ഒന്നല്ല എന്ന് സിനിമ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുണ്ട്. സംവിധായകനായ ബെനീറ്റൊ സംബ്രാനോയുടെ കഥപറച്ചിലും അഭിനേതാക്കളുടെ പ്രകടനവും ഹബാന ബ്ലൂസിനെ ഒരനുഭവമാക്കുന്നു. അഭിനേതാക്കളില്‍ കാരിഡാഡിനെ അവതരിപ്പിച്ച യെലിന സൈരയാണ്‌ എന്നെ കൂടുതല്‍ ആകര്‍ഷിച്ചത്. ഒരു നിസ്സഹായായ വീട്ടമ്മയായും കടുത്ത തീരുമാനമെടുക്കേണ്ടി വരുന്ന പ്രണയിനിയായും അവസാനം ധൈര്യവും ആശ്വാസവും പകരുന്ന സ്ത്രീഭാവമായും അവര്‍ ജീവിച്ചു എന്നു പറയുന്നതാവും ശരി. ഈ കഥാപാത്രത്തെ അതേ പടി പകര്‍ത്തിവച്ചിട്ടുണ്ട് റോക്ക് ഓണില്‍, ഷഹാന ഗോസ്വാമി അവതരിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രമായി.ഈ ഒരു സാദൃശ്യവും ക്ലൈമാക്സടക്കമുള്ള ചില സീനുകളുടെ സാമ്യതയും ഒഴിച്ചാല്‍ കേവലം പ്രചോദനം മാത്രമാകും ഹബാന ബ്ലൂസും റോക്ക് ഓണും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം. മാത്രമല്ല രണ്ടു സിനിമകളും നിലകൊള്ളുന്നത് വിരുദ്ധ ചേരികളിലുമാണ്‌. റോക്ക് ഓണില്‍ ഫര്‍ഹാന്‍ അക്തര്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രം ഓഫീസിലേക്ക് വരുമ്പോള്‍ ഓഫിസിലെ സെക്യുരിറ്റി ഗാര്‍ഡ് അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അയാള്‍ അത് ഗൌനിക്കുന്നേയില്ല. ഗാര്‍ഡ് ഇളിഭ്യനാകുന്നു. അത് കണ്ട് തിയേറ്ററിലെ പല ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും ചിരി ഉയര്‍ന്നു.ആ ചിരികളില്‍ ഉയര്‍ന്നു കേട്ട പുച്ഛരസം തന്നെയാണ്‌ നമ്മള്‍ ഭൂരിഭാഗം വരുന്ന ഇന്ത്യാക്കാരുടെ രാഷ്ട്രീയം. ഹബാന ബ്ലൂസിലൂടെ റുയി എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നത് ജീവിതം എന്നത് നിരന്തരമായ ഒരു സമരം തന്നെയാണ്‌ എന്നായിരുന്നു. സിനിമയുടെ രാഷ്ട്രീയം, അത് പൂര്‍ണമാകുന്നത് പ്രേക്ഷകരിലാണെന്ന് ബെനിറ്റൊ സംബ്രാനോ എന്ന സംവിധായകനും. എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ നമ്മുടെ ഭാഷയില്‍ നല്ല സിനിമകള്‍ വരാത്തത് ? ഞാന്‍ സ്വയം ചോദിച്ചു. മറുപടിയും സ്വയം കണ്ടുപിടിച്ചു..തീക്ഷണമായ അനുഭവങ്ങളുള്ള സമൂഹത്തിലേ നല്ല സിനിമ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ. നമ്മുടേത് അതിവേഗം അരാഷ്ട്രീയവത്കരിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമൂഹമാണ്‌. ഞാന്‍ സ്വയം ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

പിന്‍കുറി: ഏതാണ്ട് ഇതേ വിഷയം കൈകാര്യം ചെയ്ത ഒരു സിനിമ കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം മലയാളത്തിലും വന്നിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ പദ്മരാജന്‌ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ സംവിധായകനോട് ഒന്നേ പറയാനുള്ളു...
" കാതറേ....കൂതറയാവരുത് !"

പാതാളത്തില്‍ നിന്നുള്ള ശത്രുക്കള്‍

2008-08-30T11:39:00.005+05:30

"Being frightened is an experience you can't buy."-
--- Anthony Price -

രജനി. എസ്. ആനന്ദ് മരിക്കാന്‍ കാരണം ഒരു എസ് എഫ് ഐ നേതാവാണെന്ന യുവമോര്‍ച്ച നേതാവ് സുരേന്ദ്രന്റെ പ്രസ്താവനയാണ്‌. വീണ്ടും അയാളെ ഓര്‍മിക്കാനിടയാക്കിയത്. അയാളെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ 'കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പരമന്‍' എന്ന പരമേശ്വരന്‍ നായര്‍.

മൂന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് രജനിയുടെ മരണത്തിനെ കുറിച്ച് അന്ന് പത്രങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന വിവാദങ്ങളില്‍നിന്നെല്ലാം വ്യത്യസ്ഥമായിരുന്ന ഒരഭിപ്രായമായിരുന്നു പരമേട്ടന്റേത്. അതിപ്രകാരമായിരുന്നു.

" കുട്ടി മരിക്കാന്‍ കാരണം കോളേജുകാര്‍ തന്നെ. കാരണെന്താച്ചാ..ആരും ശ്രദ്ധിക്കാഞ്ഞ ഒരു കാര്യണ്ട്,

ആ കുട്ടീടെ ക്ലാസ്സ് മൂന്നാം നെലേലായിരുന്നു. ക്ലാസ്സ് നടക്കുമ്പൊ കുട്ടിക്കെന്തോ പങ്കപ്പാട് തോന്നി. പെങ്കുട്ട്യോളെല്ലേ..? അവരെ മനസ്സ് അങ്ങനത്തതല്ലേ..ചാടി. അത്രന്നെ..! അതോണ്ടാ ഞാമ്പറഞ്ഞെ, പെങ്കുട്ട്യോള്‍ടെ ക്ലാസ്സ് മൂന്നാനെലേല്‌ കൊണ്ടോയി വെച്ച കോളേജ് തന്ന്യാ കുറ്റക്കാര്.

കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പരമന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ ഉയരങ്ങളില്‍ നിന്ന് താഴേക്ക് ചാടുവാനുള്ള ത്വര എല്ലാ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കും ജന്‍മസഹജമായി കിട്ടിയിട്ടുള്ളതാണ്!

'വേറിട്ടകാഴ്ച്ചകള്‍ക്ക്' വേണ്ടി സഹസംവിധായകനായി ജോലിചെയ്യുന്ന കാലം. ഞാനും എന്റെ കൂട്ടുകാരനും സഹപ്രവര്‍ത്തകനുമായിരുന്ന ജിബുവും കൂടെ നടത്താറുണ്ടായിരുന്ന 'റിസര്‍ച്ച്' എന്ന അലച്ചിലുകള്‍ക്കിടയിലാണ്‌ പരമേട്ടനെ കണ്ടത്.ഷൊര്‍ണൂര്‍ ബസ് സ്റ്റാന്റില്‍ അലഞ്ഞു നടക്കുന്ന കന്നുകാലികളെ ആട്ടി തെളിക്കുകയായിരുന്നു അയാള്‍. അതൊരു വേറിട്ടതരം ജീവിതമാണെന്ന് ആദ്യത്തെ ആ കാഴ്‌ച്ചയിലേ തോന്നിയിരുന്നു.

ഷൊര്‍ണൂരിലെ പച്ചക്കറി മാര്‍ക്കറ്റില്‍ സഹായിയായി ജോലി നോക്കൂകയാണ്‌ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പരമന്‍ എന്ന് നാട്ടുകാര്‍ക്കിടയില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന വേമ്പലത്തും പാടത്ത് അടിയാട്രി വീട്ടില്‍ പരമന്‍. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പരമന്‍ എന്ന പേര്‍ നാട്ടുകാര്‍ അയാള്‍ക്ക് ചാര്‍ത്തി കൊടുത്തതാണ്‌. അയാള്‍ അത് ആസ്വദിക്കുന്നുമുണ്ട്. സ്വയം വിശേഷണങ്ങളിലും തന്റെ ഔദ്യോഗികരേഖകളിലുമെല്ലാം അയാള്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പരമനെന്ന സി.പരമനാണ്‌.

കഷ്ടിച്ച് അന്ചടിയോളം ഉയരം. ഏതോ ബഷീറിയന്‍ കഥാപാത്രത്തിന്റെ മാനറിസങ്ങളോര്‍മിപ്പിക്കുന്ന രൂപം. നാട്ടുകാരുടെ സമരഭടനാണ്‌ പരമന്‍. എല്ലാ സാമൂഹികപ്രശ്നങ്ങളിലും അയാള്‍ സജീവമായി ഇടപെടും. രാവിലെ പത്തു മണി വരെയേ ചന്തയില്‍ അയാള്‍ക്ക് ജോലിയുള്ളൂ. അതു കഴിഞ്ഞാല്‍ പത്രവായനയാണ്‌. അഞ്ചു പത്രങ്ങള്‍ സ്ഥിരമായി അരിച്ചുപെറുക്കും. ഇഷ്ടപത്രം ചന്ദ്രികയും ഇഷ്ടമിലാത്ത പത്രം മനോരമയുമാണ്‌. അതു കഴിഞ്ഞാല്‍ തന്റെ മുഖ്യ പ്രവര്‍ത്തനമേഖലയിലെക്ക് ഇറങ്ങുകയായി. പോലീസ് സ്റ്റേഷനും പത്രമോഫീസുകളുമാണവ. പരാതികളുണ്ടാവും കയ്യില്‍. മിക്കവാറും ഒരേ സ്വഭാവമുള്ള പരാതികളായതു കൊണ്ട്‌ ആരും അതത്ര ഗൌനിക്കാറില്ല. അന്ന്‌ സമര്‍പ്പിക്കാനുദ്ദേശിക്കുന്ന സ്വന്തം കൈപ്പടയില്‍ എഴുതിയ ഒരു പരാതി പരമന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാട്ടിതന്നു.അന്ചോ ആറോ പേജുകളിലുള്ള വിശദമായ പരാതി തുടങ്ങുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്‌..

"18 കൊല്ലകാലമായി നമ്മുടെ ജന്‍മനാടായ ഇന്ത്യാരാജ്യത്തേയും മുഖ്യമായി കെരളത്തേയും ഇരുട്ടിലാക്കി ശവക്കോട്ടയാക്കി മാറ്റിയ ക്രിമിനല്‍ദേശ ചണ്ടാലന്‍മാരുടെ ഈ എഴുതുന്നതായ വാചകത്തില്‍ ഉള്‍കൊള്ളിക്കുന്നു.താഴെ പറയുന്ന ടിയാന്‍മാരുടെ ദുഷ്ടപ്രവര്‍ത്തികള്‍ അറിയുന്ന ഒരേ ഒരാള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഷൊറണൂര്‍ റയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിനടുത്തുള്ള സി ഐ ടി യു ഓഫീസിന്റെ കോണിച്ചോട്ടില്‍ താമസിക്കുന്ന കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പരമന്‍ എന്ന ഞാനാകുന്നു. അതു കൊണ്ട് അവര്‍ എന്റെ കുടുംബത്തെ നശിപ്പിച്ച് താറുമാറാക്കി.ഇപ്പോള്‍ എന്റെ ജീവന്‌ ഭീഷണീയും ഉണ്ട്.....
കഴിഞ്ഞ കുറെ വര്‍ഷങ്ങളായി പരമന്‍ അധികാരികള്‍ക്ക് മുമ്പില്‍ നിരന്തരമായി സമര്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പരാതിയാണിത്. അതിന്റെ രത്നചുരുക്കം അയാളുടെ ജീവിതം തന്നെയാണ്‌. രാജ്യത്തെ നശിപ്പിക്കുന്ന പതിനന്ചംഗ സംഘമടങ്ങിയ വിധ്വംസക ശക്തികള്‍ അയാളുടെ ഭാര്യയെ കൊന്നു കളഞ്ഞതും അയാളുടെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചതും വിവരിക്കുന്ന രേഖകളാണവ. ഈ ശക്തികളുടെ കേന്ദ്രം ഭൂമിക്കടിയില്‍ ആണെന്നാണ്‌ പരമന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നത്.അവിടെ നിന്ന്‌ അവര്‍ കംപ്യൂട്ടറുകളുപയോഗിച്ചാണ്‌ രാജ്യത്തെ തകര്‍ക്കുന്നത്.നാട്ടില്‍ നടമാടുന്ന കൊല,കൊള്ളി വെപ്പുകള്‍ തുടങ്ങി എല്ലാ അരക്ഷിതാവസ്ഥകള്‍ക്കും കാരണം അവര്‍ തന്നെ. പ്രതികളില്‍ ചിലര്‍ തമിഴ്നാട്ടുകാരായതിനാല്‍ തമിഴ്നാട് മുഖ്യമന്ത്രി ജയലളിതക്കും പരാതി അയച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവരുടെ ഗൂഢനീക്കങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞു പൊയി എന്നതാണ്‌ താനും തന്റെ ഭാര്യയും ചെയ്ത കുറ്റം! അതിനെ എതിര്‍ത്തു. അതിന്റെ പ്രതികാരം ഭീകരമായിരുന്നു. താന്‍ വീട്ടിലില്ലാതിരുന്ന സമയത്ത് ഭാര്യയെ മര്‍ദ്ദിച്ചു.

.......... മര്‍ദ്ദനം സഹിക്കവയ്യാതെ ആ പാവം വീടു വിട്ടോടി പോയി. പക്ഷേ പതിഞ്ചംഗ സംഘം അവരെ പിന്തുടരുകയും എറണാകുളം റയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ വച്ച് പിടികൂടി കൊന്നുകളയുകയും ചെയ്തു.ശരീരം കഷ്ണങ്ങളാക്കി ഒരു അട്ടപെട്ടിയിലിട്ട് ഒരു ഗുഡ്സ് ട്രെയിനില്‍ ഷൊര്‍ണൂര്‍ റയില്‍വേസ്റ്റേഷനിലേക്കയച്ചു. ഇന്ത്യാ മഹാരാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലാദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ഇത്തരമൊരു ദാരുണ സംഭവം.ഈ സംഭവം റയില്‍വേ പോലീസും ഉദ്യോഗസ്ഥരും മറച്ചുവച്ചു. അതിന്റെ ഭാഗമായിട്ടണ്‌ പെരുമണ്‍ ദുരന്തവും മറ്റും അവര്‍ ഉണ്ടാക്കിയത്. ( ജനശ്രദ്ധ തിരിച്ചു വിടാന്‍ )

പരമുവിന്റെ ജീവിതത്തെ തകര്‍ത്തുകളഞ്ഞ്‌ അയാളുടെ ഭീഷനി ഇല്ലാതാക്കിയ ശേഷം അവരിപ്പോള്‍ അവരുടെ പദ്ധതികള്‍ ഓരോന്നായി നടപ്പിലാക്കി വരികയാണ്‌. .......

"അതെങ്ങനെ?"

വായിക്കുന്നതിനിടക്ക് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

"ഇപ്പോ ഉദാഹരണത്തിന്‌ പെട്രോളിന്റെ വില കുതിച്ച് കേറ്വല്ലേ..?കാരണമെന്താ..? ഇവറ്റ തന്നെ. ഇവര്‍ ഭൂമിക്കടിയില്‍ വച്ചിട്ടുള്ള പൈപ്പ് ഉപയോഗിച്ച് പെട്രോളല്ലാം ഊറ്റുകയാണ്‌. അപ്പോ പമ്പുകാര്‍ക്ക് ആവശ്യത്തിന്‌ പെട്രോള്‌ കിട്ടാണ്ടാവും അങ്ങനെ വെല കൂടും.!

അതേ പോലെ സിനിമാ പ്രതിസന്തി! ഇവറ്റ ഭൂമിക്കടിയില്‌ സാറ്റലൈറ്റ് ഫിറ്റ് ചെയ്ത് വലിച്ചെടുത്ത് സീഡിയടിച്ചെറക്കല്ലേ? പിന്നെങ്ങനെ തീയറ്ററിലാള്‌ കൂടും? "

സാറ്റലൈറ്റ് ഭൂമിക്കടിയിലോ? ജിബുവിന്‌ സംശയം.
ഭൂമിക്കടീല്‍ താമസിക്കുന്നോര്‍ക്ക് അവടെ സാറ്റലൈറ്റ് ഫിറ്റ് ചെയാനാണോ പാട്‌? നിനക്കറിയാണ്ടാ മോനേ അവരെ പറ്റി!
പരമുവേട്ടന്‍ ആ സംശയത്തെ നിസ്സാരമാക്കി തള്ളികളഞ്ഞു.

ഷൊര്‍ണൂരടുത്ത് കയിലിയാടായിരുന്നു പരമുവേട്ടന്റെ തറവാട്‌. അടാട്രി വീട്ടില്‍ രാമന്‍ നായരുടെയും ചിന്നമ്മുവമ്മയുടെയും ഇളയ മകന്‍ .ആറാം ക്ളാസ്സ് വരെ പഠിച്ചു. ആറാം ക്ലാസ്സിലെ തോല്‍വിയെ തുടര്‍ന്ന്‌ നാടുവിട്ടു. ആദ്യം മദ്രാസിലേക്കായിരുന്ന്. അവിടെനിന്ന്‌ വിജയവാഡക്ക്. അവിടെ ചായക്കടയിലും പിന്നീട് പാല്‍വിതരണക്കാരനായും ജോലി നോക്കി. വര്‍ഷങ്ങള്‍ മുമ്പെന്നോ കണ്ട മേലേകാവിലെ താലപൊലി ഒരു ദിവസം സ്വപ്നത്തില്‍ വീണ്ടും കണ്ടപ്പോഴാണ്‌ അയാള്‍ക്ക് പിന്നീട് നാടിനെ കുറിച്ചോര്‍മ്മ വന്നത്. അപ്പോഴേക്കും അയാള്‍ക്ക് മുപ്പത്തിരണ്ട് വയസ്സായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അയാള്‍ ഷൊര്‍ണൂര്‍ റയില്‍വേസ്റ്റേഷനില്‍ തിരിച്ചെത്തി. അങ്ങനെ അയാളെ കുറിച്ചാധിപിടിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകളുമായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന അച്ഛനും അമ്മക്കും അവരുടെ മരണത്തിനു മുമ്പേ അയാളെ വീണ്ടും കാണാന്‍ പറ്റി. തിരിച്ചെത്തിയ വര്‍ഷം തന്നെ അയാള്‍ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു. മുണ്ടായ കുണ്ടത്ത് വീട്ടില്‍ തങ്കമണിയായിരുന്നു വധു.അവര്‍ക്ക് രണ്ട് കുട്ടികളുണ്ടായി. ഗായത്രിയും സാവിത്രിയും. സന്തുഷ്ടകരമായിരുന്നു അവരുടെ ദാമ്പത്ത്യമെന്ന്‌ അയല്‍ക്കാരോര്‍ക്കുന്നു. എന്താണ്‌ സംഭവിച്ചതെന്ന്‌ ആര്‍ക്കുമറിയില്ല സന്തോഷകരമായ കുടുംബജീവിതത്തിനിടക്കപ്പോഴോ തങ്കമണിയുടെ മനസ്സിന്റെ താളം തെറ്റി. അവര്‍ വീടുവിട്ടു പോയി. അതോടെ പരമന്റെയും ആ കുടുംബത്തിന്റെയും താളം നഷ്ടമായി.ഷൊര്‍ണൂര്‍ റയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ ഗുഡ്സ് ട്രെയിനില്‍ ആയിടക്കെന്നോ കാണപ്പെട്ട ഒരുസ്ത്രീയുടെ ശരീരഭാഗങ്ങള്‍ തന്റെ ഭാര്യയുടേതാണെന്ന്‌ അയാള്‍ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തി. അത് ചെയ്തത് തന്റെ ശത്രുക്കളായ പതിനഞ്ച് പേരടങ്ങിയ അഞ്ജാതസംഘമാണെന്നും. ഭയമുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും പിന്നീടയാളുടെ ജീവിതം ആ സംഘത്തിനെതിരെയുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നു.ലോക്കല്‍ പോലീസ് സ്റ്റേഷന്‍ മുതല്‍ ഇന്ത്യന്‍ പ്രസിഡണ്ടു വരെയുള്ളവര്‍ക്ക് അയാള്‍ നിരന്തരമായി പരാതികളയച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. കൂടാതെ ആത്മരക്ഷക്കായി വ്യായാമമുറകളും അയാള്‍ ശീലിക്കുന്നുണ്ട്.വളരെ വിചിത്രമാണതിന്റെ രീതികള്‍. വേദി ഷൊര്‍ണൂരിലെ പഴയ റെയില്‍വേ പാലവും.

"പരമുവേട്ടന്‍ ഈ അയക്കാറുള്ള പരാതികള്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും ഫലമുണ്ടാവാറുണ്ടോ?
"പോലീസുകാര്‍ അന്വേഷിക്കാറില്ല അവര്‍ക്ക് തമാശയാണ്‌. ഞാനപ്പോ അവര്‍ക്കെതിരെ ചുമരഴെത്തെഴുതി. എന്നിട്ടവരൊന്നും ചെയ്തില്ലേ?

ഇല്ല. സ്റ്റേഷനീക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. പേടിപ്പിച്ചിട്ട് വിട്ടു. പക്ഷേ ഞാനിപ്പോളും പോസ്റ്ററെഴുതാറുണ്ട്.

ഇന്നലെക്കൂടി ഒന്നെഴുതി ട്രാന്‍സ്പ്പോര്‍ട്ട് ബസ്സിന്റെ പൊറകിലൊട്ടിച്ചു.

'ഇനി ഉണ്ടാകുന്നതല്ല. മരണം മാത്രം പ്രതീക്ഷിച്ചാല്‍ മതി' എന്ന്`.
"അധികാരികള്‍ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഈ പരാതി അയക്കല്‍ നിര്‍ത്തിക്കൂടെ?
എങ്ങന്യാ നിര്‍ത്താ..എതെന്നെ മാത്രം ബാധിക്കുന്ന കാര്യല്ലല്ലൊ? നാടിനെ മൊത്തം ബാധിക്കുന്നതല്ലേ? ഞാനവരുടെ മുഖ്യശത്രുവായി പോയീന്നുമാത്രം.

അവരുടെ പുതിയ തന്ത്രം കേള്‍ക്കണോ? ബസ്റ്റാന്റീക്ക് കന്നുകാലികളെ അഴിച്ചു വിടുക.

നമ്മളെ ട്രാന്‍സ്‌പ്പോര്‍ട്ട് സിസ്റ്റം തകര്‍ക്കാനാ..ഞാനതോണ്ടല്ലേ അവറ്റോളെ ബസ്റ്റാണ്ടീന്ന് ഓടിച്ച് വിടുന്നത്.

ബസ് സ്റ്റാന്റില്‍ നിന്ന്‌ കാലികളെ ഓടിക്കുന്നത് നല്ല കാര്യം തന്നെ.
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

ഷൊര്‍ണൂരില്‍നിന്ന് കുറച്ചു കിലോമീറ്ററുകള്‍ അകലെയുള്ള പരമേട്ടന്റെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് ഞങ്ങള്‍ പോയി. അതൊരു പൌരാണികാവശിഷ്ടം പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.അവിടെ അങ്ങിനെയൊരു വീടുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ പ്രയാസം തോന്നി.ഒരിക്കല്‍ പൂവിട്ടു തളിര്‍ത്തു നിന്നിരുന്ന ഒരു വീടാണ്‌ ആകെ ഇടിഞ്ഞു വീണ്‌ കാടും പടലയും പിടിച്ച് കിടക്കുന്നത് .

"നല്ല കൂട്യ ഇനം വള്ളിജാതിണ്ട്‌ , നോക്കി നടന്നോളൂട്ടോ.."
അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേച്ചിയാണ്‌.
ഞങ്ങള്‍ അവിടെ നിന്ന്‌ ഒരു ഇന്റര്‍വ്യൂ എടുക്കാനുള്ള പുറപ്പാടിലായിരുന്നു.

പരമേട്ടന്‍ പക്ഷേ അസ്വസ്ഥനായി കാണപ്പെട്ടു.
"മഴ വരും നമുക്ക് പൂവ്വാ..?
"മഴയോ..? ഈ ജാതി കത്തുന്ന വേനല്‍ക്കോ?" ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
" അത് മൂപ്പര്‍ക്കിവിടെ വന്നാ പതിവാ ..ഇങ്ങട്ട് വന്നാ പിന്നെ നിക്കില്ല.

എപ്പഴും മഴ വരുന്നൂന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പോയിക്കളയും.
..എനിക്കാ കുട്ട്യോള്‍ടെ കാര്യലോചിച്ചിട്ടാ.. "
"ആരെ..? ഗായത്രിയും സാവിത്രിയുമോ? ആ കുട്ടികളെവിടെയാണ്‌? ഞാവരോടന്വേഷിച്ചു.
"രണ്ടു പേരും ഓരോ ഗള്‍ഫാര്ടെ വീട്ടില്‍പണിക്ക് നിക്ക്വാ.."

ഇന്ത്യാരാജ്യത്തെ അപായപ്പെടുത്താന്‍ ഛിദ്രശക്തികള്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ചോര്‍ത്ത് വ്യാകുലപ്പെടുന്ന ആ മനുഷ്യന്‌ തന്റെ കുഞ്ഞുമക്കളെ കുറിച്ചോര്‍ത്തുമാത്രം വിഷമമൊന്നുമില്ല. കുട്ടികളെ കുറിച്ചന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ അവരെ അവര്‍ വേലക്ക് നില്‍ക്കുന്ന വീട്ടിലെ ആളുകള്‍ പൊന്നുപോലെ നോക്കുന്നുണ്ടെന്നായിരുന്നു മറുപടി.

എങ്ങനെയാണ്‌ അയാളുടെ ജീവിതം ഈ വിധമൊരു ദുരന്തമായി തീര്‍ന്നു പോയതെന്നറിയില്ല.തന്റെ ജീവിതം ദുരന്തപുര്‍ണമാക്കിയതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം അന്യരില്‍ ആരോപിക്കുന്നതിന്റെ സാംഗത്യവും മനസ്സിലായില്ല.ഒരിക്കല്‍ ജീവിതം അയാളെ ഭയപ്പെടുത്തി ആ ഭയപ്പാടിന്റെ നിഴലില്‍ നിന്ന്‌ ഒരിക്കലും അയാള്‍ക്ക് പുറത്തുകടക്കാനുമായില്ല.

"മഴയെ പേടിയാണോ? "
ഉവ്വ്.
"എന്തിനാണ്‌ ഇത്രക്ക് പേടിക്കുന്നത്?"
പേടിയില്ലാതെ ആര്‍ക്കും ജിവിക്കാമ്പറ്റില്ല.
മനുഷ്യമാര്‍ക്ക് ദൈവത്തെ പേട്യല്ലേ?
അമേരിക്കക്ക് ബിന്‍ലാദനെ പേടിയല്ലേ..?
തനിക്ക് പേടില്ലേ...
ജോലി പോവും എന്ന പേടി..?
ആള്‍ക്കാര്‍ എന്തു വിചാരിക്കുന്നുള്ള പേടി..?.
..ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും മരിക്കുമെന്നുള്ള പേടി...?.
...അയാളുടെ കണ്ണില്‍ എനിക്കൊരു ഉന്മാദത്തിന്റെ തിളക്കം കാണാനായി.

അയാള്‍ അന്നു പറഞ്ഞത് ഒരു ഉന്മാദത്തിലാണെന്നാണ്‌ തോന്നിപ്പിച്ചതെങ്കിലും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം അതിന്റെ തുടര്‍ച്ച എനിക്ക് വേറൊരിടത്തുനിന്ന്‌ കേള്‍ക്കാനിടയായി. അത് ജെ കൃഷ്ണമൂര്‍ത്തിയുടെ വാക്കുകളായിരുന്നു.....
" മരണത്തെ പറ്റി ഭയമുളവാകാതെ ചിന്തിക്കാന്‍ കഴിയുമോ? മരണം എന്ന വാക്ക് തന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നുവല്ലേ? അതേ പോലെ നിങ്ങളുടെ ഓര്‍മ്മകളിലുള്ള അനേകം മരണങ്ങളും? സ്നേഹമെന്ന വാക്കിന്‌ അതിന്റേതായ ഉദ്വേഗവും സങ്കല്‍പ്പവും ഉള്ള പോലെ മരണം എന്ന വാക്കും നിങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുവല്ലേ? അന്ത്യമെന്ന സങ്കല്‍പ്പത്തിനു പകരം അന്ത്യത്തില്‍ എത്തുന്നു എന്നുള്ളതാണോ നിങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്? മരണമെന്ന വാക്കാണോ അതോ യഥാര്‍ത്ഥ മരണമണോ നിങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്? വാക്കോ ഓര്‍മ്മകളോ ആണ്‌ നിങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത് എങ്കില്‍ അത് ഭയമേ അല്ല.കാലാന്തരത്തില്‍ വരാന്‍ പോകുന്ന ഒന്നിനെ ഭൂതകാലത്തിലെ ഓര്‍മ്മകളിലൂടെ നാം വെറുതെ ബന്ധിപ്പിച്ച് പീഡയനുഭവിക്കുന്നു...........
Freedom From The KNown : J. Krishnamurti

പാതാളത്തില്‍ നിന്നുള്ള ശത്രുക്കള്‍

2008-08-07T08:25:00.007+05:30

"Being frightened is an experience you can't buy."-

--- Anthony Price -

" കുട്ടി മരിക്കാന്‍ കാരണം കോളേജുകാര്‍ തന്നെ. കാരണെന്താച്ചാ..ആരും ശ്രദ്ധിക്കാഞ്ഞ ഒരു കാര്യണ്ട്, ആ കുട്ടീടെ ക്ലാസ്സ് മൂന്നാം നെലേലായിരുന്നു. ക്ലാസ്സ് നടക്കുമ്പൊ കുട്ടിക്കെന്തോ പങ്കപ്പാട് തോന്നി. പെങ്കുട്ട്യോളെല്ലേ..? അവരെ മനസ്സ് അങ്ങനത്തതല്ലേ..ചാടി. അത്രന്നെ..! അതോണ്ടാ ഞാമ്പറഞ്ഞെ, പെങ്കുട്ട്യോള്‍ടെ ക്ലാസ്സ് മൂന്നാനെലേല്‌ കൊണ്ടോയി വെച്ച കോളേജ് തന്ന്യാ കുറ്റക്കാര്.

വേറിട്ടകാഴ്ച്ചകള്‍ക്ക് വേണ്ടി സഹസംവിധായകനായി ജോലിചെയ്യുന്ന കാലം. ഞാനും എന്റെ കൂട്ടുകാരനും സഹപ്രവര്‍ത്തകനുമായിരുന്ന ജിബുവും കൂടെ നടത്താറുണ്ടായിരുന്ന റിസര്‍ച്ച് എന്ന യാത്രകള്‍ക്കിടയിലാണ്‌ പരമേട്ടനെ കണ്ടത്.ഷൊര്‍ണൂര്‍ ബസ് സ്റ്റാന്റില്‍ അലഞ്ഞു നടക്കുന്ന കന്നുകാലികളെ ആട്ടി തെളിക്കുകയായിരുന്നു അയാള്‍. അതൊരു വേറിട്ടതരം ജീവിതമാണെന്ന് ആദ്യത്തെ ആ കാഴ്‌ച്ചയിലേ തോന്നിയിരുന്നു. ഷൊര്‍ണൂരിലെ പച്ചക്കറി മാര്‍ക്കറ്റില്‍ സഹായിയായി ജോലി നോക്കൂകയാണ്‌ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പരമന്‍ എന്ന് നാട്ടുകാര്‍ക്കിടയില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന വേമ്പലത്തും പാടത്ത് അടിയാട്രി വീട്ടില്‍ പരമന്‍. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പരമന്‍ എന്ന പേര്‍ നാട്ടുകാര്‍ അയാള്‍ക്ക് ചാര്‍ത്തി കൊടുത്തതാണ്‌. അയാള്‍ അത് ആസ്വദിക്കുന്നുമുണ്ട്. സ്വയം വിശേഷണങ്ങളിലും തന്റെ ഔദ്യോഗികരേഖകളിലുമെല്ലാം അയാള്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പരമനെന്ന സി.പരമനാണ്‌.

കഷ്ടിച്ച് അന്ചടിയോളം ഉയരം. ഏതോ ബഷീറിയന്‍ കഥാപാത്രത്തിന്റെ മാനറിസങ്ങളോര്‍മിപ്പിക്കുന്ന രൂപം. നാട്ടുകാരുടെ സമരഭടനാണ്‌ പരമന്‍. എല്ലാ സാമൂഹികപ്രശ്നങ്ങളിലും അയാള്‍ സജീവമായി ഇടപെടും.രാവിലെ പത്തു മണി വരെയേ ചന്തയില്‍ അയാള്‍ക്ക് ജോലിയുള്ളൂ. അതു കഴിഞ്ഞാല്‍ പത്രവായനയാണ്‌. അന്ചു പത്രങ്ങള്‍ സ്ഥിരമായി അരിച്ചുപെറുക്കും. ഇഷ്ടപത്രം ചന്ദ്രികയും ഇഷ്ടമിലാത്ത പത്രം മനോരമയുമാണ്‌. അതു കഴിഞ്ഞാല്‍ തന്റെ മുഖ്യ പ്രവര്‍ത്തനമേഖലയിലെക്ക് ഇറങ്ങുകയായി. പോലീസ് സ്റ്റേഷനും പത്രമോഫീസുകളുമാണവ. പരാതികളുണ്ടാവും കയ്യില്‍.മിക്കവാറും ഒരേ സ്വഭാവമുള്ള പരാതികളായതു കൊണ്ട്‌ ആരും അതത്ര ഗൌനിക്കാറില്ല.അന്ന്‌ സമര്‍പ്പിക്കാനുദ്ദേശിക്കുന്ന സ്വന്തം കൈപ്പടയില്‍ എഴുതിയ ഒരു പരാതി പരമന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാട്ടിതന്നു.അന്ചോ ആറോ പേജുകളിലുള്ള വിശദമായ പരാതി തുടങ്ങുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്‌..

കഴിഞ്ഞ കുറെ വര്‍ഷങ്ങളായി പരമന്‍ അധികാരികള്‍ക്ക് മുമ്പില്‍ നിരന്തരമായി സമര്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പരാതിയാണിത്. അതിന്റെ രത്നചുരുക്കം അയാളുടെ ജീവിതം തന്നെയാണ്‌. രാജ്യത്തെ നശിപ്പിക്കുന്ന പതിനന്ചംഗ സംഘമടങ്ങിയ വിധ്വംസക ശക്തികള്‍ അയാളുടെ ഭാര്യയെ കൊന്നു കളഞ്ഞതും അയാളുടെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചതും വിവരിക്കുന്ന രേഖകളാണവ.ഈ ശക്തികളുടെ കേന്ദ്രം ഭൂമിക്കടിയില്‍ ആണെന്നാണ്‌ പരമന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നത്.അവിടെ നിന്ന്‌ അവര്‍ കംപ്യൂട്ടറുകളുപയോഗിച്ചാണ്‌ രാജ്യത്തെ തകര്‍ക്കുന്നത്.നാട്ടില്‍ നടമാടുന്ന കൊല,കൊള്ളി വെപ്പുകള്‍ തുടങ്ങി എല്ലാ അരക്ഷിതാവസ്ഥകള്‍ക്കും കാരണം അവര്‍ തന്നെ. പ്രതികളില്‍ ചിലര്‍ തമിഴ്നാട്ടുകാരായതിനാല്‍ തമിഴ്നാട് മുഖ്യമന്ത്രി ജയലളിതക്കും പരാതി അയച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവരുടെ ഗൂഢനീക്കങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞു പൊയി എന്നതാണ്‌ താനും തന്റെ ഭാര്യയും ചെയ്ത കുറ്റം! അതിനെ എതിര്‍ത്തു. അതിന്റെ പ്രതികാരം ഭീകരമായിരുന്നു.താന്‍ വീട്ടിലില്ലാതിരുന്ന സമയത്ത് ഭാര്യയെ മര്‍ദ്ദിച്ചു. മര്‍ദ്ദനം സഹിക്കവയ്യാതെ ആ പാവം വീടു വിട്ടോടി പോയി. പക്ഷേ പതിഞ്ചംഗ സംഘം അവരെ പിന്തുടരുകയും എറണാകുളം റയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ വച്ച് പിടികൂടി കൊന്നുകളയുകയും ചെയ്തു.ശരീരം കഷ്ണങ്ങളാക്കി ഒരു അട്ടപെട്ടിയിലിട്ട് ഒരു ഗുഡ്സ് ട്രെയിനില്‍ ഷൊര്‍ണൂര്‍ റയില്‍വേസ്റ്റേഷനിലേക്കയച്ചു.ഇന്ത്യാ മഹാരാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലാദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ഇത്തരമൊരു ദാരുണ സംഭവം.ഈ സംഭവം റയില്‍വേ പോലീസും ഉദ്യോഗസ്ഥരും മറച്ചുവച്ചു. അതിന്റെ ഭാഗമായിട്ടണ്‌ പെരുമണ്‍ ദുരന്തവും മറ്റും അവര്‍ ഉണ്ടാക്കിയത്.( ജനശ്രദ്ധ തിരിച്ചു വിടാന്‍ ) പരമുവിന്റെ ജീവിതത്തെ തകര്‍ത്തുകളഞ്ഞ്‌ അയാളുടെ ഭീഷനി ഇല്ലാതാക്കിയ ശേഷം അവരിപ്പോള്‍ അവരുടെ പദ്ധതികള്‍ ഓരോന്നായി നടപ്പിലാക്കി വരികയാണ്‌. "അതെങ്ങനെ?"ഇപ്പോ ഉദാഹരണത്തിന്‌ പെട്രോളിന്റെ വില കുതിച്ച് കേറ്വല്ലേ..?കാരണമെന്താ ഇവറ്റ തന്നെ. ഇവര്‍ ഭൂമിക്കടിയില്‍ വച്ചിട്ടുള്ള പൈപ്പ് ഉപയോഗിച്ച് പെട്രോളല്ലാം ഊറ്റുകയാണ്‌. അപ്പോ പമ്പുകാര്‍ക്ക് ആവശ്യത്തിന്‌ പെട്രോള്‌ കിട്ടാണ്ടാവും അങ്ങനെ വെല കൂടും.! അതേ പോലെ സിനിമാ പ്രതിസന്തി! ഇവറ്റ ഭൂമിക്കടിയില്‌ സാറ്റലൈറ്റ് ഫിറ്റ് ചെയ്ത് വലിച്ചെടുത്ത് സീഡിയടിച്ചെറക്കല്ലേ? പിന്നെങ്ങനെ തീയറ്ററിലാള്‌ കൂടും?

സാറ്റലൈറ്റ് ഭൂമിക്കടിയിലോ? ജിബുവിന്‌ സംശയം.

ഭൂമിക്കടീല്‍ താമസിക്കുന്നോറ്ക്ക് അവടെ സാറ്റലൈറ്റ് ഫിറ്റ് ചെയാനാണോ പാട്‌?നിനക്കറിയാണ്ടാ മോനേ അവരെ പറ്റി!

പരമുവേട്ടന്‍ ആ സംശയത്തെ നിസ്സാരമാക്കി തള്ളികളഞ്ഞു.

ഷൊര്‍ണൂരടുത്ത് കയിലിയാടായിരുന്നു പരമുവേട്ടന്റെ തറവാട്‌. അടാട്രി വീട്ടില്‍ രാമന്‍ നായരുടെയും ചിന്നമ്മുവമ്മയുടെയും ഇളയ മകന്‍ .ആറാം ക്ളാസ്സ് വരെ പഠിച്ചു. ആറാം ക്ലാസ്സിലെ തോല്‍വിയെ തുടര്‍ന്ന്‌ നാടുവിട്ടു. ആദ്യം മദ്രാസിലേക്കായിരുന്ന്. അവിടെനിന്ന്‌ വിജയവാഡക്ക്. അവിടെ ചായക്കടയിലും പിന്നീട് പാല്‍വിതരണക്കാരനായും ജോലി നോക്കി. വര്‍ഷങ്ങള്‍ മുമ്പെന്നോ കണ്ട മേലേകാവിലെ താലപൊലി ഒരു ദിവസം സ്വപ്നത്തില്‍ വീണ്ടും കണ്ടപ്പോഴാണ്‌ അയാള്‍ക്ക് പിന്നീട് നാടിനെ കുറിച്ചോര്‍മ്മ വന്നത്. അപ്പോഴേക്കും അയാള്‍ക്ക് മുപ്പത്തിരണ്ട് വയസ്സായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അയാള്‍ ഷൊര്‍ണൂര്‍ റയില്‍വേസ്റ്റേഷനില്‍ തിരിച്ചെത്തി. അങ്ങനെ അയാളെ കുറിച്ചാധിപിടിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകളുമായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന അച്ഛനും അമ്മക്കും അവരുടെ മരണത്തിനു മുമ്പേ അയാളെ വീണ്ടും കാണാന്‍ പറ്റി.തിരിച്ചെത്തിയ വര്‍ഷം തന്നെ അയാള്‍ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു. മുണ്ടായ കുണ്ടത്ത് വീട്ടില്‍ തങ്കമണിയായിരുന്നു വധു.അവര്‍ക്ക് രണ്ട് കുട്ടികളുണ്ടായി. ഗായത്രിയും സാവിത്രിയും. സന്തുഷ്ടകരമായിരുന്നു അവരുടെ ദാമ്പത്ത്യമെന്ന്‌ അയല്‍ക്കാരോര്‍ക്കുന്നു.എന്താണ്‌ സംഭവിച്ചതെന്ന്‌ ആര്‍ക്കുമറിയില്ല സന്തോഷകരമായ കുടുംബജീവിതത്തിനിടക്കപ്പോഴോ തങ്കമണിയുടെ മനസ്സിന്റെ താളം തെറ്റി. അവര്‍ വീടുവിട്ടു പോയി. അതോടെ പരമന്റെയും ആ കുടുംബത്തിന്റെയും താളം നഷ്ടമായി.ഷൊര്‍ണൂര്‍ റയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ ഗുഡ്സ് ട്രെയിനില്‍ ആയിടക്കെന്നോ കാണപ്പെട്ട ഒരുസ്ത്രീയുടെ ശരീരഭാഗങ്ങള്‍ തന്റെ ഭാര്യയുടേതാണെന്ന്‌ അയാള്‍ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തി. അത് ചെയ്തത് തന്റെ ശത്രുക്കളായ പതിനഞ്ച് പേരടങ്ങിയ അഞ്ജാതസംഘമാണെന്നും. ഭയമുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും പിന്നീടയാളുടെ ജീവിതം ആ സംഘത്തിനെതിരെയുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നു.ലോക്കല്‍ പോലീസ് സ്റ്റേഷന്‍ മുതല്‍ ഇന്ത്യന്‍ പ്രസിഡണ്ടു വരെയുള്ളവര്‍ക്ക് അയാള്‍ നിരന്തരമായി പരാതികളയച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.കൂടാതെ ആത്മരക്ഷക്കായി വ്യായാമമുറകളും അയാള്‍ ശീലിക്കുന്നുണ്ട്.വളരെ വിചിത്രമാണതിന്റെ രീതികള്‍. വേദി ഷൊര്‍ണൂരിലെ പഴയ റെയില്‍വേ പാലവും.

"പരമുവേട്ടന്‍ ഈ അയക്കാറുള്ള പരാതികള്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും ഫലമുണ്ടാവാറുണ്ടോ?

"പോലീസുകാര്‍ അന്വേഷിക്കാറില്ല അവര്‍ക്ക് തമാശയാണ്‌. ഞാനപ്പോ അവര്‍ക്കെതിരെ ചുമരഴെത്തെഴുതി.എന്നിട്ടവരൊന്നും ചെയ്തില്ലേ?ഇല്ല. സ്റ്റേഷനീക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. പേടിപ്പിച്ചിട്ട് വിട്ടു. പക്ഷേ ഞാനിപ്പോളും പോസ്റ്ററെഴുതാറുണ്ട്.ഇന്നലെക്കൂടി ഒന്നെഴുതി ട്രാന്‍സ്പ്പോര്‍ട്ട് ബസ്സിന്റെ പൊറകിലൊട്ടിച്ചു.'ഇനി ഭരണം ഉണ്ടാകുന്നതല്ല മരണം മാത്രം പ്രതീക്ഷിച്ചാല്‍ മതി' എന്ന്`.

"അധികാരികള്‍ ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഈ പരാതി അയക്കല്‍ നിര്‍ത്തിക്കൂടെ?

എങ്ങന്യാ നിര്‍ത്താ..എതെന്നെ മാത്രം ബാധിക്കുന്ന കാര്യല്ലല്ലൊ? നാടിനെ മൊത്തം ബാധിക്കുന്നതല്ലേ? ഞാനവരുടെ മുഖ്യശത്രുവായി പോയീന്നുമാത്രം. അവരുടെ പുതിയ തന്ത്രം കേള്‍ക്കണോ? ബസ്റ്റാന്റീക്ക് കന്നുകാലികളെ അഴിച്ചു വിടുക. നമ്മളെ ട്രാന്‍സ്‌പ്പോര്‍ട്ട് സിസ്റ്റം തകര്‍ക്കാനാ..ഞാനതോണ്ടല്ലേ അവറ്റോളെ ബസ്റ്റാണ്ടീന്ന് ഓടിച്ച് വിടുന്നത്.

ബസ് സ്റ്റാന്റില്‍ നിന്ന്‌ കാലികളെ ഓടിക്കുന്നത് നല്ല കാര്യം തന്നെ.

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

"നല്ല കൂട്യ ഇനം വള്ളിജാതിണ്ട്‌ , നോക്കി നടന്നോളൂട്ടോ.."

അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേച്ചിയാണ്‌.

ഞങ്ങള്‍ അവിടെ നിന്ന്‌ ഒരു ഇന്റര്‍വ്യൂ എടുക്കാനുള്ള പുറപ്പാടിലായിരുന്നു.പരമേട്ടന്‍ പക്ഷേ അസ്വസ്ഥനായി കാണപ്പെട്ടു.

"മഴ വരും നമുക്ക് പൂവ്വാ..?

"മഴയോ..? ഈ ജാതി കത്തുന്ന വേനല്‍ക്കോ?" ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

" അത് മൂപ്പര്‍ക്കിവിടെ വന്നാ പതിവാ ..ഇങ്ങട്ട് വന്നാ പിന്നെ നിക്കില്ല.എപ്പഴും മഴ വരുന്നൂന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പോയിക്കളയും.

എനിക്കാ കുട്ട്യോള്‍ടെ കാര്യലോചിച്ചിട്ടാ..

"ആരെ..? ഗായത്രിയും സാവിത്രിയുമോ? ആ കുട്ടികളെവിടെയാണ്‌?ഞാവരോടന്വേഷിച്ചു.

"രണ്ടു പേരും ഓരോ ഗള്‍ഫാര്ടെ വീട്ടില്‍പണിക്ക് നിക്ക്വാ.."

"മഴയെ പേടിയാണോ? "

ഉവ്വ്.

"എന്തിനാണ്‌ ഇത്രക്ക് പേടിക്കുന്നത്?"

പേടിയില്ലാതെ ആര്‍ക്കും ജിവിക്കാമ്പറ്റില്ല.

മനുഷ്യമാര്‍ക്ക് ദൈവത്തെ പേട്യല്ലേ?

അമേരിക്കക്ക് ബിന്‍ലാദനെ പേടിയല്ലേ..?

തനിക്ക് പേടില്ലേ...

ജോലി പോവും എന്ന പേടി..?

ആള്‍ക്കാര്‍ എന്തു വിചാരിക്കുന്നുള്ള പേടി..?.

..ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും മരിക്കുമെന്നുള്ള പേടി...?.

...അയാളുടെ കണ്ണില്‍ എനിക്കൊരു ഉന്മാദത്തിന്റെ തിളക്കം കാണാനായി.

" മരണത്തെ പറ്റി ഭയമുളവാകാതെ ചിന്തിക്കാന്‍ കഴിയുമോ? മരണം എന്ന വാക്ക് തന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നുവല്ലേ? അതേ പോലെ നിങ്ങളുടെ ഓര്‍മ്മകളിലുള്ള അനേകം മരണങ്ങളും? സ്നേഹമെന്ന വാക്കിന്‌ അതിന്റേതായ ഉദ്വേഗവും സങ്കല്‍പ്പവും ഉള്ള പോലെ മരണം എന്ന വാക്കും നിങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുവല്ലേ? അന്ത്യമെന്ന സങ്കല്‍പ്പത്തിനു പകരം അന്ത്യത്തില്‍ എത്തുന്നു എന്നുള്ളതാണോ നിങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്? മരണമെന്ന വാക്കാണോ അതോ യഥാര്‍ത്ഥ മരണമണോ നിങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്? വാക്കോ ഓര്‍മ്മകളോ ആണ്‌ നിങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത് എങ്കില്‍ അത് ഭയമേ അല്ല.കാലാന്തരത്തില്‍ വരാന്‍ പോകുന്ന ഒന്നിനെ ഭൂതകാലത്തിലെ ഓര്‍മ്മകളിലൂടെ നാം വെറുതെ ബന്ധിപ്പിച്ച് പീഡയനുഭവിക്കുന്നു...........

Freedom From The KNown : J. Krishnamurti

മാളിയേക്കല്‍ മറിയുമ്മ എലിയാസ് ഇംഗ്ലീഷ് മറിയുമ്മ

2008-07-09T10:16:00.009+05:30

...ഞങ്ങള്‍ 'ചോദിച്ചു ചോദിച്ചാണ്`' പൊയ്കൊണ്ടിരുന്നത്‌. ലഭ്യമായ അറിവു വെച്ച് തലശ്ശേരി ഓവര്‍ ബ്രിഡ്ജ്ന്റെ ഇടതുവശത്തെ ഒരു റോഡിലേക്കിറങ്ങി.പ്രശസ്തമായ പാരീസ് ഹോട്ടല്‍ കണ്ടു. അല്‍പ്പം മുന്നോട്ട്, ചെറിയ കനാല്‍ അതിന്റെ വലതു വശത്തായി ഒരു രണ്ടുനില കെട്ടിടം. കോളിങ്ങ് ബെല്‍ പരതുന്നതിനിടെ അകത്തു നിന്ന്‌ ആരോ ഉറക്കെ വായിക്കുന്നത് കേട്ടു. ഇംഗ്ളീഷാണ്‌, നല്ല ആക്സന്റ്.

....സ്ഥലം തെറ്റിയിട്ടില്ല. ഇതു തന്നെ ഇംഗ്ളീഷ് മറിയുമ്മയുടെ വീട്. തെറ്റിയിട്ടില്ല.!
വാതില്‍ തുറന്നത് തലയില്‍ തട്ടമിട്ട , കാച്ചിമുണ്ടുടുത്ത ഒരു മുസ്ലീം വൃദ്ധ. കയ്യില്‍ ഭഗവദ് ഗീതയുടെ ഇംഗ്ളീഷ് പരിഭാഷ. അതായിരിക്കണം അവര്‍ വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്. ആഗമനോദ്ദേശ്യം അറിയിച്ചു. ഇരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞ് അവര്‍ അകത്തേക്ക് പോയി. അകത്തു നിന്ന്` ആരോടോ ഫോണില്‍ പറയുന്നത് കേട്ടു.

" കൈരളി ടീവിക്കാര്‍ വന്നിനി...ഓല്ക്കെന്തോ ഇന്റര്‍വ്യൂ വേണം പോലും.."

ക്യാമറയെ അഭിമുഖീകരിക്കാന്‍ തയ്യാറെടുത്താണ്‌ അവര്‍ തിരിച്ചുവന്നത്. ആഭരണങ്ങളെല്ലാം അണിഞ്ഞ് മൊന്ചത്തിയായി!

"പേരെന്താണ്?"

" ടി സി എ പി എം മറിയുമ്മ..." തച്ചറാക്കെല്‍ കണ്ണോത്ത് പുതിയ മാളിയേക്കല്‍ മറിയുമ്മ" ഒറ്റശ്വാസത്തിലാണ്‌ മറുപടി!

ഇവിടെ തനിച്ചാണോ താമസിക്കുന്നത്?
"അതെ, ഇതെന്റെ മോന്‍ എനിക്ക് വെച്ചുതന്ന പൊരേണ്‌..പൊറത്ത് കണ്ടില്ലേ 'മറിയ മഹല്‍'.."
"ഉമ്മാക്ക് ഒരുപാട് പ്രായമായില്ലേ..ഏതെങ്കിലും വേലക്കാരെ നിര്‍ത്തിക്കൂടെ ? ഒരു സഹായത്തിന്‌ ? "
ജിബു ചോദിച്ചു.
"എന്തിന്‌ ? കണ്ടില്ലെ ഞാനിപ്പളും നല്ല എനര്‍ജറ്റിക്കാ...പിന്നെ..ഇബടെ അയിനും മാത്രം ജോല്യൊന്നൂല്ല..രാവിലെ വല്ല നാസ്തണ്ടാക്കണം .ഉച്ചക്ക് ചോറും രണ്ടുകൂട്ടം കറിം..വല്ല ഉപ്പേര്യും , ഞാനൊറ്റക്കല്ലെ ഉള്ളൂ.
" ഏതു വരെ പഠിച്ചു?"
"ഫിഫ്ത് ഫോം വരെ. നാലാം ക്ളാസ് വരെ എലമന്ററി സ്കൂളില്‍ . നാലാം ക്ളാസ് കഴിഞ്ഞ് ഫിഫ്ത് ഫോം വരെ തലശ്ശേരി സേക്രഡ് ഹാര്‍ട്ട് കോണ്‍വെന്റില്‍..യൂ നോ..ഐ വാസ് ദ ഒന്‍ലി മുസ്ലീം സ്റ്റുഡന്റ് വെന്‍ ഐ വാസ് ജോയിനിങ്ങ് ദേര്‍.. റ്റീച്ചേഴ്സൊക്കെ മംഗലാപുരത്ത്‌ന്ന്‌ള്ള നണ്‍സാര്ന്നു. ഏറ്റവും വലിയ ബാപ്പ സപ്പോര്‍ട്ട് തന്നെയാര്ന്ന്. ഹി വാസ് എ പയസ് മാന്‍."
അന്നത്തെ കാലത്ത്‌ ആളുകള്‍ എങ്ങെനെയാണ്‌ റിയാക്ട് ചെയ്തത്‌?
"വല്ലാണ്ടൊക്കെ മക്കാറാക്കിനി..! മൊയ്‌ലാരെ മോള്‌ സ്കൂളീപ്പോണ്‌ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ്‌. വൈന്നാരം സ്കൂളിന്ന്‌ ഓവീ റോഡ് വഴിക്ക് വേണം മടങ്ങാന്‍..ന്റെ ജഡ്ക്ക വണ്ടി കാണുന്നേരം രണ്ട് സൈഡീന്നുള്ള ഷോപ്പ്‌കളീന്ന് ആള്‍ക്കാര്‍ എറങ്ങി വരും. കാര്‍ക്കിച്ച് തുപ്പാന്‍! "
ഇത് മാളിയേക്കല്‍ മറിയുമ്മ, തലശ്ശേരിയിലെ പുരാതനമായ മാളിയേക്കല്‍ തറവാട്ടിലെ അംഗം. തലശ്ശേരി റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍ റോഡിലെ മറിയമഹല്‍ എന്ന വീട്ടില്‍ ഒറ്റക്ക് താമസിക്കുന്ന ഈ എണ്‍പത്തന്ന്ചുകാരിയാണ്‌ വടക്കേമലബാറില്‍ നിന്ന്‌ ആദ്യമായി കോണ്‍വെന്റ് സ്കൂളില്‍ പോയി ഇംഗ്ളീഷ് പഠിച്ചത്. തലശ്ശേരിയിലെ ആഢ്യകുടുംബമായ വാഴയില്‍ തറവാട്ടിലെ അംഗമായിട്ടും ഒരു ഉത്പതിഷ്ണുവായിരുന്നു അവരുടെ പിതാവ് ഒ വി അബ്ദുള്ള. പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കിയായിരുന്ന മകളെ സമുദായത്തിന്റെ എതിര്‍പ്പുകള്‍ വകവെക്കാതെ അദ്ദേഹം സ്കൂളിലയച്ചു. അതൊരു വിപ്ലവകരമായ തുടക്കം തന്നെയായിരുന്നു. അതിനു ശേഷം മുസ്ലീം പെണ്‍കുട്ടികള്‍ സ്കൂളില്‍ പോയി തുടങ്ങി. തലശ്ശേരിയിലെ യാഥാസ്ഥികരായ മുസ്ലീംപ്രമാണികള്‍ക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലപ്പുറമായിരുന്നു ഇത്. യാഥാസ്ഥികമനസ്ഥിതിയോടുള്ള മറിയുമ്മയുടെ സുദീര്‍ഘമായ പോരാട്ടത്തിന്റെ തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു അത്. സ്ത്രീകളെ വെറും ലൈംഗിക ഉപകരണങ്ങള്‍ മാത്രമായി കരുതിയിരുന്ന സമുദായത്തിന്റെ ആണ്‍കോയ്മക്കെതിരെ അവര്‍ സ്വന്തം തറവാട്ടിലെ പെണ്‍പടയേയും കൂട്ടി ആഞ്ഞടിച്ചു.
അല്ലെങ്കിലും മാളിയേക്കലിലെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക് ആര്‍ജ്ജവം ആപേക്ഷികേനേ കൂടുതലായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ്‌ 1935 ല്‍ മറിയുമ്മയുടെ മാതാമഹി ടീ സി കുഞ്ഞായിശുമ്മ അധ്യക്ഷയായി തലശ്ശേരി മുസ്ലീം മഹിളാ സമാജം രൂപം കൊണ്ടത്.

എന്തൊക്കെയായിരുന്നു മഹിളാ സമാജത്തിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍? ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചു.

"സാക്ഷരതാ ക്ലാസ്, തയ്യല്‍ ക്ലാസ്. വിധവാ പെന്‍ഷന്‍ അഗതി പെന്‍ഷന്‍ തുടങ്ങിയവക്കുള്ള പേപ്പറുകള്‍ ശരിയാക്കി കൊടുക്കല്‍ ഇതൊക്കെയായിരുന്നു മെയിന്‍ ആക്റ്റിവിറ്റീസ്. അന്നൊക്കെ വിധവാ പെന്‍ഷന്റെ പേപ്പര്‍ ശരിയാക്കി കിട്ടാന്‍ വേണ്ടി തറവാടിന്റെ മുറ്റം നെറച്ച് പെണ്ണുങ്ങളാര്ന്ന്.സാക്ഷരതാ ക്ലാസ് ഇനോഗ്രേറ്റ് ചെയ്തത് പീയെന്‍ പണിക്കരാര്ന്ന്.! തയ്യല്‍ ക്ലാസിന്‍ റ്റീച്ചേഴ്സുണ്ടായിനി. ഓലെ ഫീസെല്ലാം ഞങ്ങള്‍ തറവാട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങളായിരുന്ന് കൊട്ത്തത്! പിന്നെ ഫാമിലി പ്ലാനിങ്ങ് ക്ലാസ്. ബെനഫിറ്റ്സൊക്കെ എല്ലാവര്‍ക്കും ഈക്വലായിട്ടായിരുന്നു . നോ കാസ്റ്റ് ബാര്‍..!
(എനിക്കത്ഭുതം തോന്നിയത് 1930കളില്‍ ഒരു മുസ്ലീം തറവാട്ടുമുറ്റത്ത് കുടുംബാസൂത്രണ ക്ലാസ് നടന്നിരുന്നു എന്നു കേട്ടപ്പോഴായിരുന്നു. ! )

" ഞ്ഞി തറവാട് കണ്ടിട്ടില്ലാലോ...? വാ നമക്ക് തറവാട്ടിലേക്ക് പോകാം .

അന്ന്‌ സമുദായത്തിന്റെ പ്രതികരണമെങ്ങിനെയായിരുന്നു ?
മാളിയേക്കലിലേക്ക് നടക്കും വഴി ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.
"സമുദായൊക്കെ എതിര്‍ത്തിനി ! ഞങ്ങളൊന്നും വകവെക്കാമ്പൊയില്ല."
ഞങ്ങള്‍ മാളിയേക്കലിലെത്തി.

കാലപഴക്കം ചുമരുകളിലേക്ക് കാളിമ പടര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു. ഉമ്മറത്തിരുന്ന് അവര്‍ ഞങ്ങളോട് മാളിയേക്കല്‍ തറവാടിന്റെ ചരിത്രം വിവരിച്ചു. മറിയുമ്മയുടെ മാതാമഹന്‍ കാടാങ്കണ്ടി കുട്ട്യാമു ഹ്യാജി തന്റെ പെണ്‍മക്കള്‍ക്കായി 1919ല്‍ പണികഴിപ്പിച്ചതായിരുന്നത്ത്രേ മുപ്പത് മുറികളുള്ള ആ മാളിക. ഒരു കുടുംബങ്ങള്‍ കുടിപാര്‍ത്തിട്ടുള്ള തറവാട്ടില്‍ ഇപ്പോള്‍ മൂന്ന് കുടുംബങ്ങളാണുള്ളത്. ( 'അറ സമ്പ്രദായം' വടക്കേമലബാറില്‍ ഇന്നും പരക്കെ നിലവിലുണ്ട്. )

ഉമ്മയുടെ കല്യാണം എന്നായിരുന്നു.?
"പതിനെട്ടാമത്തെ വയസ്സില്‍. പുതിയാപ്പിള വി കെ മായന്‍ അലി. ആര്‍മിയില്‍ റിക്രൂട്ടിങ്ങ് ഓഫീസറാര്ന്ന്. 1975ല്‍ മരിച്ചു. "
ഉയര്‍ന്ന ചിന്തയും ധിഷണാശേഷിയുമുണ്ടായിരുന്ന മറിയുമ്മയുടെ ഭര്‍ത്താവ്‌ മായന്‍അലി അവരുടെ ഓരോ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളേയും പിന്തുണച്ചു. നാലുമക്കളില്‍ മസൂദും സാറയും മരണപ്പെട്ടു. ബാക്കിയുള്ള മക്കളില്‍ അബ്ബാസ് ഷാര്‍ജയിലും അയിഷ കുടുംബമായി പെരുമ്പാവൂരിലും താമസിക്കുന്നു. മസൂദ് ചെറുപ്പത്തിലെ മരണപ്പെട്ടിരുന്നു. കിഷോര്‍കുമാറിന്റെ പാട്ടുകള്‍ ജീവനായിരുന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു തലശ്ശേരിയിലെ പഴയ ബ്ലൂജാക്സ് ഓര്‍ക്കസ്ട്രയുടെ അമരക്കാരന്‍. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് ബ്ലൂജാക്സ് സംഘടിപ്പിച്ച സംഗീതമേളയില്‍ പാടാന്‍ വന്നത് മലയാളത്തിലെ ഇന്നത്തെ പ്രശസ്തനായ ഒരു ഗായകനായിരുന്നു. തനിക്ക് തരാമന്നേറ്റ പണം മുഴുവന്‍ ഗാനമേള തുടങ്ങും മുമ്പ് കയ്യില്‍ തരാതെ പാടാനാവില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം ശഠിച്ചു. ഇതറിഞ്ഞ മറിയുമ്മ സ്റ്റേജിലേക്ക് വന്ന് തന്റെ കഴുത്തിലെ പത്തുപവനോളം വരുന്ന മാല ഊരി ഗായകന്‌ നല്‍കി ഗാനമേള എത്രയും വേഗം തുടങ്ങാനാവശ്യപ്പെട്ടു. അന്ധാളിച്ചു പോയ ഗായകന്‍ ഒരു വിധേന ഗാനമേള മുഴുവനാക്കി രക്ഷപ്പെടുകയായിരുന്നത്രേ !
ഉമ്മാക്ക് ഇപ്പോഴത്തെ തലമുറയിലെ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭാസനിലവാരത്തെപ്പറ്റി എന്താണ്‌ പറയാനുള്ളത്‌ ?
"കുട്ട്യേളൊക്കെ ഇപ്പം നല്ലൊം പഠിക്കണോരാ..അതോണ്ടന്നെ വരുന്ന ഭര്‍ത്താക്കന്‍മാരെയൊന്നും അവര്ക്ക് പറ്റ്ന്നില്ല ! ന്റെ സാറാടെ മോള്‍ ഡോക്ടറാ. എം ബി ബീ എസ്സ് ബോംബ്ബെ നായിക്ക് ഹോസ്പിറ്റലീന്ന്, എംഡി കഴിഞ്ഞ് റിസര്‍ച്ച് ബാംഗ്ളൂര്‍ നിംമാന്‍സിന്ന് ഓളായിരുന്ന് ആ വര്‍ഷത്തെ ബെസ്റ്റ് ഔട്ട് ഗോയിങ്ങ് സ്റ്റുഡന്റ് . ഇന്ത്യന്‍ പ്രസിഡണ്ട് കലാമിന്റെ കയ്യീന്ന് അവാര്‍ഡൊക്കെ കിട്ടിനി ! ഇപ്പോ അമേരിക്കേലാ.. ഓള്‌ ഡിവോഴ്സ്യാ..കാരണം ഓന്‌ ഓളത്ര പഠിപ്പും വിവരോം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെ പൊരുത്തപ്പെട്ട് പോവാമ്പറ്റണ്ടേ.. ഞാനും ഓളെ സപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തിനി. ഓള്‌ അവടെ ഒറ്റക്കാ..പക്ഷേ അതോള്‌ മാനേജ് ചെയ്തോളും."
ഉമ്മ സിനിമയിലും അഭിനയിച്ചു എന്ന്‌ കേട്ടല്ലോ? അതെങ്ങെനെയായിരുന്നു ?
" അതോ.. അതീ ദൈവനാമത്തില്‍ സിനിമടെ ഷൂട്ടിങ്ങ് ന്റെ മാമാടെ വീട്ടിലാര്ന്ന്. അപ്പോ മാമാടെ മോള്ന്നെ വിളിച്ച്.. മറിയതാത്താ...ഇങ്ങള്‌ വാ ഷൂട്ടിങ്ങ് കാണാന്നു്‌ പറ്ഞ്ഞ്...അങ്ങനേ ആടെ പോയത്, പോയപ്പോ അന്ന് പ്രിത്തീരാജിന്റിം ഭാവനിന്റിം നിക്കാഹാര്ന്ന്. നല്ല ഉഷാറുള്ള മൈലാഞ്ചി ! നമ്മളെ തറവാട്ടിലെ പെങ്കുട്ട്യേളെ പാട്ടും ഒക്കെ കൂടി ശരിക്കും ഒരു മങ്കലപൊര തന്നെ ! ഞാനന്ന് ഓള്‍ക്ക് മൈലാഞ്ചി ഇട്ട്‌കൊട്‌ക്കുന്നത് അഭിനയിച്ച്. പിറ്റേന്ന് കണ്ട് ഷൌക്കത്ത് (ആര്യാടന്‍ ഷൌക്കത്ത്) വിളിക്ക്‌ന്ന് ! ഉമ്മാ... ഇങ്ങളൊന്ന് വരണം.. ഇങ്ങളെ ഒരു ഡയലോഗ് നമക്ക് വേണൊംന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ്...! ആവൂല്ലാന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് നോക്കി. പിന്നെ എന്താക്കാനാണ്‌, ഇങ്ങനെ നിര്‍ബന്ധിക്കുന്നേരം ? അങ്ങനേണ്‌ അഭിനയിച്ചത്‌ . ഭാവനോടൊപ്പം , ...ഡയലോഗൊന്നും ഓര്‍മ്മയില്ല.
ഉമ്മ ആ സിനിമ കണ്ടിരുന്നോ?
" ഇല്ല. ആ സിനിമക്ക് പോയപ്പൊ ടിക്കറ്റ് കിട്ടിയില്ല."
സിനിമയൊക്കെ കാണാന്‍ പോവാറുണ്ടോ?
" നല്ലതാന്നേരം പോയി കാണും. സീരിയലൊന്നും കാണാറില്ല. എനിക്കീ കരയുന്ന സീരിയലൊന്നും ഇഷ്ടല്ല. സിനിമാന്ന്‌ള്ളത്‌ സന്തോഷിക്കാനുള്ളതല്ലേ.? ഇതിങ്ങനെ ഏറിയ നേരോം കരഞ്ഞിട്ട്....
ഇടക്ക് അവര്‍ ളുഹര്‍ നമസ്കരിക്കാന്‍ പോയി. അതിനു ശേഷം കുറച്ചു സമയം ഖുര്‍ ആന്‍ ഓതാനിരുന്നു. ആ സമയത്ത് ഞങ്ങള്‍ പാരീസ് ഹോട്ടലില്‍ പോയി തലശ്ശേരി ബിരിയാണി കഴിച്ചു വന്നു. തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ നല്ല തിരക്കിട്ട എഴുത്തിലാണ്‌ പുള്ളിക്കാരി. ടേപ്പ് റിക്കോര്‍ഡറില്‍ വെസ്റ്റേണ്‍ ക്ലാസിക്കല്‍ വെച്ചിരിക്കുന്നു .
എന്താണ്` എഴുതുന്നത്?
"ഹിന്ദു പത്രത്തിന്റെ എഡിറ്റര്‍ക്ക് ഒരു കത്തയക്കണം. ദെയാര്‍ അണ്‍നെസസ്സറി പ്രമോട്ടിങ്ങ് നരേന്ദ്ര മോഡി , വികസനനായകനാത്രേ ... ! ..ആളേളെ ഇങ്ങനെ കൊന്നൊടുക്കീട്ട് എന്തു വികസനം ..? "
എന്‍ റാം അതിനെന്ത് മറുപടിയാണ്‌ നല്‍കിയത് എന്നറിയില്ല!
ഞാനവരുടെ കാസറ്റ് ശേഖരം പരിശോധിച്ചു.അതില്‍ പാശ്ചാത്യ ക്ലാസിക്കല്‍ മ്യൂസിക് തൊട്ട് ആബിദ പര്‍വീന്റെ ഖവാലികളും തുടങ്ങി എരഞ്ഞോളി മൂസയുടെ മാപ്പിളപ്പാട്ടുകള്‍ വരെയുണ്ട് ! അവരുടെ രസനകളും അവരുടെ ജീവിതം പോലെ വൈവിധ്യം നിറഞ്ഞതാണ്‌. വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ഉള്ളില്‍ നിന്നുകൊണ്ടു തന്നെ അതിനെ എതിര്‍ക്കുകയും തിരുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന സവിശേഷത നിറഞ്ഞ ഒരു ജീവിതം . മതേതരമായ ഒരു ജ്ഞാനാസക്തി അവര്‍ക്കിപ്പോഴും പുലര്‍ത്താന്‍ സാധിക്കുന്നത് അവരുടെ ഉള്ളിലുള്ള ഇത്തരം വൈവിധ്യം കൊണ്ടുതന്നെയായിരിക്കണം .
വൈകുന്നേരത്തോടെ ഞങ്ങള്‍ക്കാവശ്യമായ ഷോട്ടുകളും ബൈറ്റുകളും ലഭിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി. ചായക്ക് മുട്ടമാല പോലുള്ള വടക്കേമലബാര്‍ പലഹാരങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. കൊടുന്നുവെച്ച പലഹാരങ്ങള്‍ മുഴുവന്‍ തീറ്റിച്ചിട്ടേ അവര്‍ ഞങ്ങളെ വിട്ടുള്ളൂ.

പിന്‍കുറി: മാളിയേക്കല്‍ മറിയുമ്മ കേരളത്തിലെ മുസ്ലീം ചരിത്രത്തില്‍ എവിടെയാണ്‌ സ്ഥാനം പിടിച്ചിട്ടുള്ളത് എന്നെനിക്കറിയില്ല. അല്ലെങ്കിലും കേരളത്തിലെ മുസ്‌ലീം സ്ത്രീകളില്‍ ആരെങ്കിലും ചരിത്രം കുറിച്ചവരായുണ്ടോ എന്നും എനിക്ക് വലിയ തിട്ടമില്ല. ഒരു ജസ്റ്റിസ് ഫാതിമാബീവിയോ ബിയെം സുഹ്‌റയോ അപവാദമായുണ്ടാവണം. അല്ലെങ്കിലും 'മെയില്‍ ഷോവനിസം' കൂടുതലുള്ള എന്റെ സമുദായത്തിന്റെ ഐക്കണുകള്‍ ബെന്‍സ് കാറുകളില്‍ പായുന്ന ഔലിയാക്കളും തങ്ങന്‍മാരുമൊക്കെയല്ലേ ? അവരുടെയൊക്കെ മുമ്പില്‍ ഈ സ്ത്രീ ആരാണ്‌? സ്ത്രീകളെ പര്‍ദ്ദക്കുള്ളില്‍ ഒളിപ്പിക്കാന്‍ യാഥാസ്ഥികരും പുരോഗമനക്കാരും അക്ഷീണം പരിശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അതില്‍ അവര്‍ വിജയിക്കുന്നുമുണ്ട്. ..പെണ്ണുങ്ങളേ നിങ്ങളെ പടച്ചവന്‍ തന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

പുനര്‍ജന്‍മം

2008-03-25T08:33:00.000+05:30

ഇനിയൊരു ജന്‍മമുണ്ടെങ്കില്‍,
എന്തായിട്ടായിരിക്കും ഞാന്‍ പുനര്‍ജനിക്കുക?
പാമ്പായിട്ടാണെങ്കില്‍,
പകയോടെ ഇഴഞ്ഞു വന്ന് നിന്നെ കൊത്തും,തീര്‍ച്ച.
നായാണെങ്കില്‍,
തന്ന സ്നേഹത്തിന്‌ നന്ദിയോടെ വാലാട്ടും
ഇതേ ‍ജന്‍മം തന്നെയാണെങ്കിലോ?
നിന്നെ സ്നേഹിക്കുക എന്ന മണ്ടത്തരം ഞാന്‍ വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിച്ചേക്കും !

ഉറുമ്പുകള്‍

2008-03-20T22:44:00.000+05:30

പറഞ്ഞു വന്നത് ഞങ്ങള്‍ ഉറുമ്പുകളെ കുറിച്ചായിരുന്നല്ലോ

നിര തെറ്റാതെ നടക്കും

ചതഞ്ഞരയുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും

ഭയക്കാതെ,

(കയ്യൂരു തൊട്ട് കണ്ണൂരു വരെ നിങ്ങളുമത് കണ്ടതല്ലേ?)

നിറമൊട്ടു മങ്ങിയെങ്കിലും

ഞങ്ങളിപ്പോഴും ചുവപ്പാണ്‌.

ഞങ്ങള്‍ നെയ്യുറുമ്പുകളെ ചോണനുറുമ്പുകള്‍ നയിക്കും.

അപൂര്‍വ്വം ചില പുളിയുറുമ്പുകളും ഉണ്ട്.

അവ മധുരം ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത വയസ്സന്‍മാരാണ്.

അവരുടെ കഴുത്തില്‍ ചോണനുറുമ്പുകള്‍

പിടിമുറുക്കിയിട്ടുണ്ട്.

പാവങ്ങള്‍..

(മുമ്പ്‌ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന കട്ടുറുമ്പുകളുടെ ഗതി കണ്ടിട്ടും പഠിക്കുന്നില്ല. )

പോട്ടെ,

ദൂരെ നിന്ന് വസന്തത്തിന്റെ ഇടിമുഴക്കം കേള്‍ക്കുന്നില്ലേ...?

അവിടെയെത്തണം.

അവിടെയാണ്‌ വിപ്ലവത്തിന്റെ ചക്കരക്കുടം.

ലെയ്സ്

2008-03-13T23:18:00.001+05:30

ബസ്സ് മൂന്നാമത്തെ കയറ്റം കയറിയിറങ്ങി. ഇനി ചെങ്കുത്തായ രണ്ടെണ്ണം കൂടി പിന്നിട്ടാല്‍ സമതലത്തിലേക്കെത്താം. യാത്രക്കാരേക്കാളധികം പച്ചക്കറികളും പൂക്കൂടകളുമാണ്‌ ബസ്സ് നിറയെ. ഒരു ചരക്കുലോറിയിലിരുന്ന്‌ പോകുന്ന പോലെ. മുന്‍ ഭാഗത്ത് മൂന്നുനാല്‌ സ്ത്രീകള്‍ ഉച്ചത്തില്‍ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. എണ്ണമയം ഒട്ടുമില്ലാത്ത അവരുടെ മുടിയില്‍ നിന്നായിരിക്കണം ബസ്സിലാകെ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ വാടിയഗന്ധം. സമതലമായി. സൂര്യാഘാതമേറ്റ് മുരടിച്ചുപോയ കുറ്റിചെടിക്കാടുകള്‍ കടന്ന് ഗ്രാമങ്ങള്‍ കണ്ടുതുടങ്ങി.
ചോളവും സൂര്യകാന്തിപ്പൂക്കളും വിളയുന്ന അതേ വയലുകള്‍.
ഇനി അധികം ദൂരമില്ല അങ്ങോട്ട്.
ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ വേഗം കൂടുന്നുണ്ടോ?..
മനസ്സിനോട് പറഞ്ഞു. അരുത്‌ ശാന്തമാവുക.
മുഖത്തേക്ക് വരണ്ട കാറ്റടിക്കുന്നു. പതുക്കെ കണ്ണുകളടച്ച് പലതും ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
കാറ്റില്‍, എന്റെ അടഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ക്ക് മേലെ പാറികളിക്കുന്ന ദുപ്പട്ടയുടെ തലോടല്‍ അറിയാനാവുന്നുണ്ട്.
ഉവ്വ്.. അതേ ഗന്ധം..
ഷാമ്പുവിന്റെ നേര്‍ത്ത സ്പര്‍ശമുള്ള മുടിയിഴകളുടെ ....

പതുക്കെ അവളെയൊന്ന്‌ പാളി നോക്കി. അവള്‍ എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പുറത്ത് ഓടിമറയുന്ന സൂര്യകാന്തിപ്പാടങ്ങളില്‍ കണ്ണ്‌ നട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരുമണിക്കൂറിലേറെയായി അവള്‍ ആ ഇരിപ്പ് തുടങ്ങിയിട്ട്. കുറച്ച് ദിവസമായി മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തിയത് സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അവള്‍ എന്നില്‍ നിന്ന് അകന്നു തുടങ്ങിയെന്ന്‌ മനസ്സിനെ വിശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ പേടിയായിരുന്നു.
അവളില്ലാതെ ഞാന്‍ എങ്ങനെയാണ്‌?
ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ വേണ്ടി ബസ് ഹൈവേയിലെവിടെയോ നിര്‍ത്തിയതായിരുന്നു. വയ്യെന്ന്‌ പറഞ്ഞ് അവള്‍ ഇറങ്ങിയില്ല. പാര്‍സല്‍ വാങ്ങിയ രണ്ട്ദോശ നീട്ടി.
" എനിക്ക് വേണ്ട, നിറയെ പൊടിയായിരിക്കും. ബാക്ടീരിയയും കാണും.
ലെയ്സ് വാങ്ങിതന്നാല്‍ മതി "
" ആണോ? ഞാന്‍ വാങ്ങിത്തന്നിട്ട് എന്റെ കുട്ടി ലെയ്സ് കഴിക്കില്ല.
നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ഭൂരിഭാഗവും, അതായത് ഞാനുള്‍പ്പടെയുള്ളടെയുള്ള സാധാരണക്കാര്‍ കഴിക്കുന്നത് ഇത്തരം ഭക്ഷണമാണ്‌. നിനക്കത് മനസ്സിലാവില്ല, ബിക്കോസ് യുവാര്‍ ഫ്രം ബ്ലഡി അപ്പര്‍ മിഡില്‍ ക്ളാസ്...! "
വെറുതെയൊന്ന്‌ പ്രകോപിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയതായിരുന്നുവെങ്കിലും കുറച്ച് ദിവസമായി മന്സ്സിലടക്കി വച്ച ക്ഷോഭമെല്ലാം അറിയാതെ പുറത്തുവന്നു. അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും ലെയ്‌സ് വാങ്ങി വന്നു.
അവള്‍ എന്നെയൊന്ന്‌ ഉറ്റുനോക്കി. എന്നിട്ട് ശാന്തയായി.
" നമുക്ക് പിരിയാം,
നിനക്ക് ഒരു ബ്ളഡി അപ്പര്‍ ക്ളാസ് പെണ്‍കുട്ടിയെ മനസിലാക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടായിരിക്കും.
കോള കുടിക്കരുത്‌, ലെയ്സ് തിന്നരുത്,
കോള്‍ സെന്ററില്‍ ജോലി ചെയ്യരുത്.
എനിക്ക് മതിയായി ഈ ഡൂസും ഡോണ്ട് ഡൂസും കേട്ട്,
എനിക്കിനി നിന്റെ കൂട്ട് വേണ്ട. പിരിയാം.."
ഒറ്റ ശ്വാസത്തിലാണ്‌ അവളത് പറഞ്ഞു തീര്‍ത്തത്‌.
കേട്ടപ്പോള്‍ ഒരു തരം മരവിപ്പാണ്‌ അനുഭവപ്പെട്ടത്.
"എനിക്ക് മതിയായി.. "
ആ വാക്കിങ്ങനെ ഉള്ളില്‍ കിടന്ന്‌ മുഴങ്ങുന്നു.
ഒരപകടം പോലെ എന്തോ ഒന്ന്‌ മനസ്സിനെ ഭയപ്പെടുത്തിരുന്നുവെങ്കിലും അത് ഇതാവുമെന്ന്‌ തീരെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല എന്നതായിരുന്നു സത്യം. എത്ര നേരം അങ്ങനെ ഇരുന്നെന്നറിയില്ല.ഞങ്ങള്‍ക്കിറങ്ങേണ്ട സ്റ്റോപ്പായി. ഒരു പരിചയവുമില്ലാത്തവരെ പോലെ ഒരുമിച്ചു നടന്നു.
...എന്താണ്‌ സംഭവിച്ചത്‌.. എന്താണ്‌ എനിക്ക് നഷ്ടമാവുന്നത്‌?
എന്നെയും അവളെയും ബന്ധിച്ചിരുന്ന ഏത് ദുര്‍ബലമായ നൂലിഴയാണ്‌ പൊട്ടിപോയത്‌?
സങ്കടം ചങ്കിലൂടെ അരിച്ചു കയറി തൊണ്ടക്കുഴിയിലെത്തി നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്.
കരയരുത്. മനസ്സിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ശാസിച്ചു.
അലക്കുകാരുടെ കോളനിയെത്തി, ഒരു വളവു കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ അവളുടെ ഹോസ്റ്റല്‍ കാണാം. തലേന്ന് പെയ്ത മഴ കാരണം റോഡിലാകെ ചളിയാണ്‌. റോഡിന്റെ വശങ്ങളില്‍ രൂപപ്പെട്ട വെള്ളക്കെട്ടില്‍ പന്നികള്‍ കുത്തിമറിയുന്നു. കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു രണ്ടുമൂന്നുവയസ്സായ കുട്ടിയേയും കണ്ടു. അവന്‍ ഒരു പന്നിയുടെ പുറത്തുകയറാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്‌.
അലക്കുകാരുടെ കോളനി കഴിഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഹോസ്റ്റലിന്റെ നീല ജനാലകള്‍ കണ്ടു തുടങ്ങി.
ഇനിയെന്താണ്‌ ബാക്കി...
ഔപചാരികമായ ഒരു യാത്ര പറച്ചില്‍? യാതൊരു വികാരക്ഷോഭവും കാണിക്കരുത്.

നിസ്സംഗമായി തിരിച്ചു പോരണം. പക്ഷേ, ഹോസ്റ്റല്‍ അടുക്കും തോറും ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ വേഗം കൂടുന്നു. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും എന്താണ്‌ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്തത്? പുറകില്‍ നിന്ന് അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ്‌ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. പുറകില്‍ അവളെ കണ്ടില്ല.
ശബ്ദം കേള്‍ക്കുന്നത് അലക്കുകാരുടെ ചാളയില്‍ നിന്നാണ്‌. ചെന്നു നോക്കി. അവള്‍ ഒരു പൈപ്പിനു കീഴെ ഒരു കുഞ്ഞിനെ കുളിപ്പിക്കുന്നു.
പന്നികളുടെ ഇടയില്‍ കളിച്ചിരുന്ന അതേ കുട്ടി!
അവള്‍ അതിനെ ഒക്കത്തെടുത്ത് കയ്യിലെ ടവലെടുത്ത് അതിന്റെ ദേഹം തുടച്ചെടുത്തു.
" പാവം ..നമുക്കിതിനെ ഇതിന്റെ അമ്മയുടെ അടുത്താക്കാം.
അവരെ നല്ല ചീത്തയും പറയണം ..
ചെറിയ കുട്ട്യോളെ ഇങ്ങനെ ശ്രദ്ധിക്കാണ്ടിരുന്നാലോ? "
ഞാന്‍ യാന്ത്രികമായി തലയാട്ടി.
" ആ ലെയ്സ് പാക്കെന്ത്യേ..? അത് തന്നേ.."
ഞാന്‍ ബാഗ് തുറന്ന് അത് കൊടുത്തു. അവളത് പൊളിച്ച് ആ കുഞ്ഞിന്‌ കൊടുത്തു.
" മേലപ്പടി ചളിയായി.."
ശരിയാണ്‌. ചളി അവളുടെ വെളുത്ത ഉടുപ്പിലാകെ ആയിട്ടുണ്ട്.
ഏത് ദുര്‍ബലമായ നൂലിഴയാണ്‌ എന്നെയും അവളെയും ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്നതെന്ന്‌ എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
എനിക്ക് കരച്ചില്‍ വന്നു.

* ****************
മാപ്പ്..വേദനിപ്പിച്ചതിന്‌
" സാര്‍..മീരു ഇക്കട ദിഗാലി..? " കണ്ടക്ടറാണ്‌.
ഞാന്‍ വീണ്ടും ഇവിടെയെത്തിയിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണശിലകളും പനമരങ്ങളും അതിരിടുന്ന, കള്ളനെ പോലെ മഴ ഒളിച്ചു വരുന്ന എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പട്ടണത്തില്‍. ഇവിടെ അവളുണ്ട് . എന്റെ കിളിക്കുഞ്ഞ്. മൂന്നുവര്‍ഷത്തിനിപ്പുറം ഒരു തുടര്‍ച്ച പോലെ ഇപ്പോള്‍ വീണ്ടു കരഞ്ഞത് എന്തിനാണ്‌? അവളെ നഷ്ടമായതിന്റെ വേദന കൊണ്ടോ അതോ അത്മപുച്ഛം കൊണ്ടോ..
"സാര്‍...ഏക്കട ദിഗാലി?"
കാണണ്ട. അല്ലെങ്കിലും കണ്ടിട്ടെന്താണ്‌?
കണ്ണിറുക്കിയടച്ച് മറുപടി പറഞ്ഞു.

" റെയില്‍വേസ്റ്റേഷന്‍"
ഡ്രൈവര്‍ തെലുങ്കില്‍ എന്തോ പിറുപിറുത്ത് വണ്ടിയെടുത്തു.
ബസ് വീണ്ടും ഇളകി തുടങ്ങി.

മസാലദോശ

2008-01-22T14:04:00.000+05:30

അയാള്‍ രാവിലെ ഒപ്പിട്ട ശേഷം ഓഫീസില്‍ നിന്ന്‌ ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു. ഒന്നു രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളെ കാണേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. ആ പട്ടണത്തിലെ പ്രശസ്തമായ ഒരു ബിസിനസ്സ് കുടുംബത്തിലെ ഇളയ സഹോദരങ്ങളായിരുന്നു അവര്‍. അവിടെ അടുത്തു തന്നെ വരാന്‍ പോകുന്ന ബസ്സ്റ്റാന്റിന്റെ പ്രവേശന കവാടം അവരുടെ ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്‌ എതിര്‍വശത്തായി വരണം. അതായിരുന്നു അവരുടെ ആവശ്യം. അയാള്‍ക്കാണ്‌ ആ പ്രോജക്റ്റിന്റെ ചുമതല. അയാള്‍ക്ക് ആ കാര്യത്തില്‍ എന്തു ചെയ്യാനാവുമെന്ന്‌ അവര്‍ക്കും അവരുടെ ആവശ്യത്തിന്റെ 'മൂല്യം'അയാള്‍ക്കും നന്നായി അറിയുന്നതു കൊണ്ട് വിലപേശലൊന്നും വേണ്ടി വന്നില്ല . ഇരുപത്തയ്യായിരം രൂപക്ക് ഉറപ്പിച്ചു. അയാളെ ആയിടെയായി ക്യാമറയുള്ള ഒരു മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ വല്ലാതെ പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. " ഒരു ക്യാമറ ഫോണ്‍ , ഭാര്യയോടും മോളോടുമൊത്ത് ക്രിസ്മസ് വെക്കേഷന്‌ ഒരു ടൂര്‍.." അയാള്‍ കണക്കുകൂട്ടി.
വെയ്റ്റര്‍ അയാള്‍ ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തിരുന്ന ഷേക്ക്‌ കൊണ്ടു വന്നു വച്ചു. അയാള്‍ ചുറ്റുമൊന്നു നോക്കി. ശീതികരിച്ച ഹാളായതുകൊണ്ടാവും തിരക്ക് തീരെയില്ല. നേര്‍ത്ത പിയാനോ സംഗീതം. വശങ്ങളില്‍ ഗ്ളാസ്സ് ജനലുകള്‍, താഴത്തെ ഹാളിന്റെ പകുതി പോലും വലുപ്പം മുകള്‍ത്തട്ടിനുണ്ടായിരുന്നില്ല . ജനലുകളിലൂടെ നോക്കിയാല്‍ താഴെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവരെ കാണാം. താഴെ നല്ല തിരക്ക് കാണപ്പെട്ടു. കുറേ സ്കൂള്‍ കുട്ടികളാണ്‌. പട്ടണത്തില്‍ ഏതോ സ്കൂള്‍ കലോല്‍സവം നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് പത്രത്തില്‍ വായിച്ചിരുന്നു. മുഖത്ത് ചായം തേച്ച പെണ്‍കുട്ടികളേയും കൂട്ടത്തില്‍ കാണാനുണ്ട്. കുട്ടികള്‍ ശരിക്ക് ബഹളം കൂട്ടുന്നുണ്ടെന്ന്‌ അവരുടെ ചലനങ്ങളില്‍ നിന്നു തന്നെ അറിയാം. മിക്കവരുടെയും കൂടെ അച്ഛനമ്മമാരുമുണ്ട്‌. രണ്ട് ആണ്‍ കുട്ടികള്‍ ഒരു ടേബിളൊഴിയുന്നതും കാത്ത്‌ നില്‍ക്കുന്നത്‌ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടു. പരിചയമില്ലാത്ത ഏതോ സ്ഥലത്ത് എത്തിപ്പെട്ടതിന്റെ പകപ്പ് അവരുടെ മുഖത്തുണ്ട്‌. മുഷിഞ്ഞ യൂണിഫോം..ചെരിപ്പിടാത്ത കാലുകള്‍.ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്ന്‌ കലോല്‍സവം കാണാന്‍ വന്നതാണെന്ന്‌ കണ്ടാല്‍ തന്നെ അറിയാം.ഒരു കുട്ടി ലേശം തടിച്ചിട്ടാണ്‌. അവരെ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ച്‌ പതുക്കെ ഷേക്ക്‌ നുണഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അവസാനം ആ കുട്ടികള്‍ക്ക് രണ്ട്‌ സീറ്റ് ഒഴിവായി കിട്ടി. പെട്ടെന്നു തന്നെ ഓര്‍ഡര്‍ മുന്നിലെത്തുന്നതും കണ്ടു. മസാല ദോശയാണ്‌.. വല്ലാത്ത ആര്‍ത്തിയോടെയായിരുന്നു ആ കുട്ടികള്‍ കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്. അയാള്‍ക്ക് എന്തോ പെട്ടന്ന്‌ ഇരുപത്തിരണ്ട്‌ വര്‍ഷം മുമ്പത്തെ ഒരു എട്ടാം ക്ളാസ്സുകാരനെ ഓര്‍മ്മ വന്നു..
..ഒരിക്കല്‍ ശാസ്ത്രമേള കാണാന്‍ ആ നഗരത്തിലേക്ക് വന്നപ്പോഴായിരുന്നു ആ കുട്ടി ജീവിതത്തിലാദ്യമായി ഒരു ഹോട്ടലില്‍ കയറുന്നത്. അന്നു കഴിച്ച മസാല ദോശ അവനൊരു കൊതിപ്പിക്കുന്ന ഓര്‍മ്മയായി മാറി. അവന്‍ മിക്കവാറും രാത്രികളില്‍ മസാലദോശ തിന്നുന്നത് സ്വപ്നം കാണാന്‍ തുടങ്ങി. അങ്ങനെയാണ്` അമ്മയോട് ആദ്യമായി കളവ് പറഞ്ഞത്. പാഠപുസ്തകം വാങ്ങിക്കാനണെന്നൊ മറ്റോ അമ്മയോട്‌ നുണ പറഞ്ഞ് പതിനന്ച് രൂപ വാങ്ങി ടൌണിലേക്ക് ബസ്സ് കയറി. അമ്മയോട് നുണ പറയുന്നത് അന്നും തന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാറില്ലായിരുന്നു.അടുത്ത വീട്ടിലെ അടുക്കളയുടെ പുറകില്‍, മുന്നില്‍ കുന്നു കൂടിയിരുന്ന പാത്രങ്ങള്‍ക്ക് മീതെക്കൂടി ആ മുഷിഞ്ഞ നോട്ടുകള്‍ നീട്ടുമ്പോള്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിരുന്നു. " ...ന്നാ ...നി ബുക്ക്‌ല്ലാച്ചിട്ട് ഇന്റെ മോന്‍ പടിക്കാണ്ടിരിക്കണ്ട..!"
കോളേജില്‍ ചേര്‍ന്ന്, അവളെ പരിചയപ്പെട്ട ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ ജന്‍മദിനത്തിന്‌ സമ്മാനം വാങ്ങി കൊടുക്കാന്‍ കാശിനു വേണ്ടി അമ്മയോട്‌ എന്തു നുണയാണ് പറഞ്ഞത്?....അന്നു തന്ന നോട്ടുകള്‍ക്ക് ഏത് സോപ്പുപൊടിയുടെ മണമായിരുന്നു ? ..ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല.
അയാള്‍ വീണ്ടും കുട്ടികളെ നോക്കി. മസാലദോശ കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് കുട്ടികള്‍ ബില്ലടക്കാന്‍ വേണ്ടി ചില്ലറ പെറുക്കികൂട്ടുകയാണ്‌. തടിച്ച കുട്ടി നാണയങ്ങള്‍ എണ്ണി തിട്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. അയാള്‍ക്കെന്തോ അപ്പോള്‍ വീണ്ടും അമ്മയെ ഓര്‍മ്മ വന്നു. അമ്മ ഇപ്പോള്‍ എവിടെയായിരിക്കും? അവസാനമായി എന്നാണ്‌ അമ്മയെ കണ്ടത്‌? കണ്ണുകളടച്ച് അയാള്‍ അമ്മയെ അവസാനം കണ്ട നാള്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. തനിക്ക് ഒന്നും ഓര്‍ത്തെടുക്കാനാകുന്നില്ലെന്ന് അയാള്‍ പരിഭ്രാന്തിയോടെ മന്സ്സിലാക്കി. അയാള്‍ കണ്ണുകള്‍ ഇറുകെയടച്ചു...ഇരുട്ട്..പിന്നെ തീക്ഷ്ണമായ ഒരു ചുവപ്പു നിറം...അത്ര മാത്രം..അല്ല എന്തോ ഒരു ശബ്ദവും കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു മുരള്‍ച്ച പോലത്തെ എന്തോ ഒരു ശബ്ദം. ഇപ്പോള്‍ ആ ശബ്ദം തൊട്ടടുത്തു നിന്നാണ്‌..അതൊരു മുരള്‍ച്ചയല്ലെന്നും തനിക്ക് പരിചിതമായ ഒരു ശബ്ദമാണെന്നും അയാള്‍ക്ക് തോന്നി. പതുക്കെ പതുക്കെ ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ആവൃത്തി വര്‍ദ്ധിക്കുന്നു. ..ഇപ്പോള്‍ കര്‍ണ്ണപുടങ്ങളെ തകര്‍ക്കും വിധം തൊട്ടടുത്തുനിന്നാണ്‌ അത്‌. ഒന്നും തന്റെ തോന്നലല്ലെന്നും അമ്മ പാത്രം മോറുന്ന ശബ്ദമാണ്‌ താനിപ്പോള്‍ കേള്‍ക്കുന്നതെന്നും അയാള്‍ക്ക് മനസ്സിലായി. ആ ശബ്ദം അയാള്‍ക്ക് സഹിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതിലും ഉച്ചത്തിലായി .. അയാള്‍ക്ക് കരച്ചില്‍ വന്നു. ഒന്നും കാണാനാവുന്നില്ല..ഭ്രാന്തമായ ശബ്ദം മാത്രം...
മുഖത്ത് വെള്ള നനവ് തട്ടിയപ്പോഴാണ്‍ എണീറ്റത് . ചുറ്റും അപരിചിതരായ ആളുകള്‍ .
"എന്തു പറ്റി സര്‍, ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പോകണോ? "
എന്താണ്‌ തനിക്ക് പറ്റിയത്‌?
"ഒന്നുമില്ല, ഒന്നു തല ചുറ്റി."
അയാള്‍ തന്റെ ചുറ്റും കൂടിയ ആളുകളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി പുറത്തു കടന്നു. പതുക്കെ റോഡിലെ ജനതിരക്കിലേക്ക് ചേരുന്ന ആ മനുഷ്യനെ നമുക്കിനി ഉപേക്ഷിക്കാം. അല്ലെങ്കിലും മറ്റുള്ളവരുടെ പുറകെ പോയിട്ട് നമുക്കെന്താണ്‌?

രണ്ട്‌ കൊച്ചു കവിതകള്‍

2008-01-07T22:16:00.000+05:30

ഇടം

മറ്റൊരാളുടെ ഹൃദയത്തില്‍ നിന്ന്‌

നമ്മള്‍ ഒരിടം തിക്കിയെടുക്കുന്നതാണത്രേ

പ്രണയം..

സ്വാര്‍ത്ഥത തന്നെ!

സാദൃശ്യങ്ങള്‍

കൊടുത്ത ചൂല്‌ മുഴുവന്‍

വിറ്റ് തീര്‍ക്കാഞ്ഞതിന്‌ അച്ഛന്റെ കയ്യില്‍ നിന്ന്‌

കാല്‍വണ്ണക്ക് അടി വാങ്ങി

കരഞ്ഞു കരഞ്ഞുറങ്ങിയ

നല്ലമ്മ എന്ന ആന്ധ്രാക്കാരി പെണ്‍കുട്ടിയും

പോഗോ കാണാന്‍ സമ്മതിക്കാഞ്ഞതിന്‌

മമ്മിയോട് പിണങ്ങി

അത്താഴം കഴിക്കാതെ ഉറങ്ങിയ

മനു എന്ന തൃശൂരുകാരന്‍ ആണ്‍കുട്ടിക്കും

സാദൃശ്യങ്ങള്‍ ഏറെയാണ്‌..

രണ്ടു പേര്‍ക്കും വയസ്സ് പത്ത്

മനസ്സു വിഷമിച്ചാണ്‌ രണ്ടു പേരും ഉറങ്ങിപ്പോയത്‌

ഉറങ്ങിയപ്പോഴാവട്ടേ..

രണ്ടു പേരും കണ്ടത് ഒരേ സ്വപ്നവും

ചുവപ്പും നീലയും കലര്‍ന്ന ചിറകുകളുള്ള പൂമ്പാറ്റകളെ .

നനവ്‌

2007-09-02T19:02:00.001+05:30

നനവ്‌ എന്നും അവന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.

നാനാര്‍ത്ഥങ്ങളോടെ

അമ്മയുടെ കണ്ണുകള്‍ എന്നും നനഞ്ഞതും

കൂര നനവിറ്റു വീഴുന്നതും

ആകെയുള്ള രണ്ടുടുപ്പുകള്‍ നനവ് വിട്ടുമാറാത്തതുമായിരുന്നു.

അമ്മ പിടിവെച്ചു തരുന്ന പഴന്ചോറിനും

നനവുണ്ടായിരുന്നു.

അത്താഴപഷ്ണി കിടന്നിരുന്ന വാത്സല്യത്തിന്റെ നനവ്

ഒരു നനഞ്ഞ സന്ധ്യക്കാണ്‌ അമ്മ പോയത്

പിറ്റേന്ന് ചിതയില്‍ കത്തിയാളുമ്പോഴും അമ്മയെ ഒരു മഴചാറ്റല്‍ നനച്ചിരുന്നു.

മഴ നനഞ്ഞ് അവള്‍ ഒരു നാള്‍ മുന്നില്‍ വന്നു

അന്നു മുതലായിരിക്കണം

അവന്‍ നനവിനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.

അവള്‍ തന്ന ഓരോ ഉമ്മയിലും

സ്നേഹത്തിന്റെ നനവുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം അവള്‍ യാത്ര പറഞ്ഞു പോയി.

അതിനു ശേഷം

ഒരു പിന്‍വിളിക്കായി കാതോര്‍ത്തു കിടന്നിരുന്ന ഓരോ രാത്രിയിലും

കവിളിലൂടെ നനവ് അരിച്ചിറങ്ങുമായിരുന്നു.

പിന്നെ ഒട്ടും നനവില്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തില്

‍പൊടിക്കാറ്റും മണലില്‍ പുതഞ്ഞകാലുകളുമായി

മരുയാത്രകള്‍

‍ഇപ്പോള്‍

വീണ്ടുമൊരു ഞാറ്റുവേല,

എന്നോ നഷ്ടമായ നനവുകള്

‍എത്ര നേരം ഈ മണ്ണില്‍

കാല്‍ ചവിട്ടി നിന്നാലാണ്‌

തിരിച്ചു പോകുമ്പോള്‍

ഈ നനവിനെ ഒപ്പിയെടുത്ത്

കടലുകള്‍ക്കപ്പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടു പോകാനാവുക?

രണ്ട് മഴക്കവിതകള്‍

2007-06-22T18:28:00.000+05:30

വെള്ളത്തില്‍ മഷി വീണ പോലെ
മാനത്ത് സങ്കടം പരക്കുന്നത് കണ്ടു.
ഇന്നേതായാലും പുറത്തിറങ്ങുന്നില്ല
ആകാശം അതിന്റെ സങ്കടം കരഞ്ഞു തീര്‍ക്കട്ടെ.
ഇന്നു മുഴുവന്‍ വരാന്തയിലിരുന്ന്‌
സങ്കടം പെയ്യുന്നതും നോക്കിയിരിക്കണം. ആരോ ജലതരംഗം വായിക്കുന്നത്

കേട്ടാണ്‌ ചെന്നു നോക്കിയത്‌.
നോക്കിയപ്പോള്‍,
ചായ്‌പിലെ ഇറവെള്ളത്തില്‍
വൃത്തം വരച്ച്‌ കളിക്കുകയാണ്‌
ഓട്ടിന്‍പുറത്ത് ബാക്കിയായ
മഴത്തുള്ളികള്‍ .

പ്രാര്‍ത്ഥന

2007-06-18T18:08:00.000+05:30

കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ..

അവര്‍ എത്ര ഭാഗ്യവാന്‍മാരും ഭാഗ്യവതികളുമാണ്‌ !

ചിത്രശലഭങ്ങളെ കണ്ടുകൊണ്ട്‌ ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നവര്‍!

എന്നും അരൂപികളായ ആത്‌മാക്കളെ

സ്വപ്നം കണ്ടുണര്‍ന്ന്‌

പിന്നെയുറങ്ങാന്‍ കഴിയാത്ത എനിക്ക്,

അവരോട്‌ അസൂയയുണ്ട്‌

അതുകൊണ്ടല്ലേ എന്റെ ദൈവമേ..

ഉറങ്ങുമ്പോഴെങ്കിലും

എന്നെയുമൊരു കുട്ടിയാക്കി മാറ്റിത്തരുവാന്‍

ഞാന്‍ എന്നും നിന്നോട് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നത്‌.

മുറുക്ക്

2007-06-07T12:53:00.000+05:30

ഉമ്മ വെറ്റിലമുറുക്ക് നിര്‍ത്തി.
വായില്‍ കാന്‍സര്‍ വരും
എന്നു പേടിച്ചിട്ടൊന്നുമല്ല.
അദ്ദുള്ളാക്ക പീടിക പൂട്ടി
അങ്ങാടിയില്‍
അംബാനി എന്ന ആളാണ്‌
ഇപ്പോള്‍ പലചരക്ക് കച്ചവടം.
അവിടെ,
സേലം വെറ്റിലയും പഴുക്കടക്കയും
പുകലയും ചുണ്ണാമ്പും കിട്ടാനില്ല.
പിന്നെ ഉമ്മ എന്തു ചെയ്യും?
വയസ്സു കാലത്തിനി
ഹാന്‍സ് ശീലിക്കാന്‍ പറ്റുമോ?

അവ്വ

2007-05-11T20:05:00.000+05:30

"ജീവിതം ഒരു മഹാത്ഭുതമാണ്‌ .

ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത എന്തോ ഒന്നിനെ

അത്‌ നിങ്ങള്‍ക്കായി എപ്പോഴും കരുതി വെച്ചിട്ടുണ്ടാവും"

: ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട്‌ (ചിദംബരസ്മരണ)

ചില ജീവിതങ്ങള്‍ നമ്മെ അതിശയപ്പെടുത്തുന്നവയാണ്‌. ചില ഓര്‍മ്മകളും.
താഴെ കുറിച്ചിടുന്നതും അത്തരത്തിലുള്ള ഒന്നാണ്‌. അതൊരു സ്ത്രീയെക്കുറിച്ചാണ്‌. തന്റെ ജീവിതം
മുഴുവന്‍ അവസാനിക്കാത്ത കൊടുങ്കാറ്റുകള്‍ ചേക്കേറിയിട്ടും ഉലയാതെ പിടിച്ചു നിന്ന ഒരു സ്ത്രീ.

"തിരുനെല്ലിയില്‍ , കഴിഞ്ഞ നാല്‍പ്പത്‌ വര്‍ഷമായി കാട്ടില്‍ തനിച്ചു

താമസിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധയുണ്ടെത്രേ. നീ പോകുന്നതിന്‌ മുമ്പ് നമുക്ക് അത്‌ ഷൂട്ട് ചെയ്താലോ..?
മീനങ്ങാടി കോളേജില്‍ എന്റെകൂടെ പടിച്ചിരുന്ന രാജന്‍ പറഞ്ഞതാണ്‌, അവനിപ്പൊ ഫോറസ്റ്റിലാണ്‌.
വേണ്ട ഹെല്‍പ്പൊക്കെ അവന്‍ ചെയ്തുതരും. വയനാട്ടിലേക്കൊരു ട്രിപ്പ്. നിന്റെയീ വെടക്ക് മൂഡും മാറിക്കിട്ടും...നോക്കിയാലോ?"

കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഫെബ്രുവരിയിലാണ്‌ ജിബു ഇത്‌ പറയുന്നത്.
എനിക്ക് ദുബായിലേക്ക് പോകാനുള്ള വിസിറ്റ് വിസ വന്നിട്ടുണ്ട്. പോകാനിനി അധികം
ദിവസമില്ല.അതിനിടയില്‍ ഒരു യാത്ര... ഞാന്‍ സംശയത്തിലായി. പക്ഷേ വയനാടന്‍ കാടുകളിലെ ഷൂട്ട്,
കാട്ടില്‍ തനിയെ താമസിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധ.. കൌതുകമുണ്ട്. പറഞ്ഞ പോലെ മൂഡും ഒന്ന്‌ ചെയ്‌ന്ചായിക്കിട്ടും. പോകുക തന്നെ.
അങ്ങനെയാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ തിരുനെല്ലിയിലേക്ക് പോയത്‌.

ജിബുവിന്റെ സ്നേഹിതന്‍ രാജന്‍ അപ്പപാറ ഫോറസ്റ്റ് സ്റ്റേഷനില്‍ ഞങ്ങളെ കാത്തിരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. രാജന്‍ ഞങ്ങളുടെ 'കാരക്ടറിനെ' പറ്റി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

"ലക്ഷ്മി അവ്വ എന്നാണ്‌ അവരുടെ പേര് , ഇവിടെ ഗാര്‍ഡായി ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ദാസന്‍ ഷെട്ടി എന്നയാളുടെ ഭാര്യ. അയാള്‍ പത്തുവര്‍ഷം മുമ്പ് മരിച്ചുപോയി. അയാള്‍ക്ക് കാട്ടില്‍ ഒരൊന്നര ഏക്കര്‍ വനം പട്ടയമായി കിട്ടിയിരുന്നു. അയാളും ഭാര്യയും അവിടെയാണ്‌ താമസിച്ചിരുന്നത്‌, ഈ സ്ത്രീ തനിച്ചായിട്ടിപ്പോള്‍ പത്ത് വര്‍ഷമാവുന്നു.നാല്‍പ്പത്‌ എന്ന്‌ എനിക്ക് തെറ്റിയതാണ്‌. ഇടെക്കിടെ ഓഫീസില്‍ വരും അവര്‍ക്ക് ഭൂമിയില്‍ ആകെകൂടിയുള്ള ബന്ധുക്കള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഫോറസ്റ്റുകാരാണെന്നാണ്‌ പറയുക.ഇവിടെനിന്ന്‌ ഒരു ഒന്നര കിലോമീറ്റര്‍ ഉള്‍ക്കാട്ടിലേക്ക്‌ പോവണം അവരുടെ വീട്‌ നില്‍ക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക്‌. കേരളത്തില്‍ കാണപ്പെടുന്ന ഒരുവിധം എല്ലാ വന്യജീവികളും കാണപ്പെടുന്ന വനപ്രദേശമാണ്‌ ഇത്‌.രസകരമായ ഒരു വസ്തുതയെന്താണെന്താല്‍ അവരെ ഇതുവരെ ഒരു വന്യമൃഗങ്ങളും ഇത്രകാലമായി ഉപദ്രവിച്ചിട്ടില്ല. മാത്രമല്ല അവര്‍ ആനകളോടും മാനുകളോടും സംസാരിക്കാറുണ്ടത്രെ! ശരിയാണോ എന്ന്‌ എനിക്കറിയില്ല.എന്തായാലും ഇവര്‍ നിങ്ങളുടെ പ്രോഗ്രാമിന്‌ ഉപകാരപ്പെടുമെന്നു തോന്നുന്നു.കൂടുതല്‍ വിശദമായി പറഞ്ഞു തരാന്‍ കഴിയുക മനോജിനാണ്‌, ഇവിടുത്തെ ഡ്രൈവര്‍. മനോജിനെ സ്വന്തം മകനെപ്പോലെയാണ്‌ അവര്‍ക്ക്. രാജന്‍ പറഞ്ഞു നിറുത്തി.

ലക്ഷ്മി അവ്വയുടെ കഥ ബാക്കി പറഞ്ഞു തന്നത്‌ മനോജാണ്‌,

ഇടുക്കി 'തൊമ്മന്‍കുത്ത്‌' സ്വദേശി. "അവ്വ എന്നാല്‍ അമ്മ എന്നാണ്‌. ഇവിടുത്തെ ആദിവാസികള്‍ അവരെ സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുന്നതാണ്‌. അവര്‍ മലയാളിയല്ല. മൈസൂരിനടുത്ത് എച്ച് ഡീ കോട്ടയിലാണ്‌ ശരിക്കും വീട്‌. ഷെട്ടി ഇങ്ങോട്ട്‌ കല്യാണം കഴിച്ചു കൊണ്ടുവന്നതാണ്‌.ജീവിതത്തില്‍ പലതും സഹിച്ചിട്ടുള്ളവരാണ്‌. ഏതോ പകര്‍ച്ച വ്യാധി അവരെ ചെറുപ്പതിലേ അനാഥയാക്കി. അപ്പ, അമ്മ,സഹോദരങ്ങള്‍ എല്ലാവരെയും ചെറുപ്പത്തിലെ തന്നെ നഷ്ടമായി. അവ്വയെയും മുത്തശ്ശിയെയും മാത്രമാണ്‌ രോഗം ബാക്കി വെച്ചത്‌. പിന്നെ അവ്വയും മുത്തശ്ശിയും ഒരു അകന്ന ബന്ധുവിന്റെ ആശ്രയത്തിലായിരുന്നു.

ഒരുപാട്‌ കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു കുട്ടികാലമെന്ന്‌ അവ്വ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്‌. വളര്‍ന്നപ്പോള്‍അവരുടെ ഒരകന്ന ബന്ധുവിന്‌ കല്യാണം നിശ്‌ചയിച്ചു.അയാള്‍ കല്യാണത്തിനു കുറച്ചു ദിവസം മുമ്പ് മദ്രാസിലേക്ക് പോയതായിരുന്നു. മൃതദേഹമാണ്‌ തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയത്‌. അയാള്‍ക്ക് കോളറയായിരുന്നു. അതു കൂടിയായപ്പോള്‍ ഒരു ശാപജന്‍മത്തിന്റെ പേരും അവ്വക്ക് ചാര്‍ത്തികിട്ടിയിരിക്കണം. പിന്നെയാരും കല്യാണം കഴിക്കാന്‍ വന്നില്ല. ആകെയുണ്ടായിരുന്ന മുത്തശ്ശി മരണകിടക്കയിലുമായി.

.... അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ്‌ ഒരിക്കല്‍ മൈസൂരിലുള്ള ബന്ധുവിനെ കാണാന്‍ പോയ ദാസന്‍ ഷെട്ടിയുടെ കണ്ണില്‍ അവ്വ പെടുന്നത്‌.അയാളവരെ കല്യാണമാലോചിച്ചുചെന്നു. തന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞാല്‍ ലക്ഷ്മിക്ക് ആരാണ്‌ ഉണ്ടാവുക എന്നോര്‍ത്ത് ആധി പിടിച്ച്‌ കിടന്നിരുന്ന മുത്തശ്ശിക്ക് ദാസന്‍ ഷെട്ടി വിവാഹിതനാണെന്നോ ഒരു മധ്യവയസ്കനാണെന്നോ ഉള്ളത്‌ ഒരു പ്രശ്നമായി തോന്നിയില്ല.അവര്‍ക്ക് ലക്ഷ്മിയെ ആരുടെയെങ്കിലും കയ്യില്‍ ഭദ്രമായി ഏല്‍പ്പിച്ചാല്‍ സമാധാനമായി കണ്ണടക്കാമായിരുന്നു.അങ്ങനെയാണ്‌ മുത്തശ്ശിയുടെ നിര്‍ബന്ധപ്രകാരം ഇരുപത്തെട്ടാം വയസ്സില്‍ ദാസന്‍ഷെട്ടിയുടെ രണ്ടാം ഭാര്യയായി ഈ കാട്ടില്‍ വന്നത്‌.

...എനിക്കിവിടെ ഡ്രൈവറായി താല്‍ക്കാലിക നിയമനം കിട്ടിയിട്ടിപ്പോള്‍ മൂന്നു വര്‍ഷമായി.ഓഫീസില്‍ ഇടക്കിടെ വരാറുള്ള അവ്വയെ ശ്രദ്ധിക്കുമായിരുന്നു. അത്ഭുതം തോന്നിയിട്ടുണ്ട് അവര്‍ ഒറ്റക്ക് കാട്ടില്‍ കഴിയുന്നതെങ്ങനെയെന്നോര്‍ത്ത്. അങ്ങനെയാണ്‌ ഒരു ദിവസം കാട്‌ കയറി അവരുടെ വീട്ടില്‍ പോയി.അന്ന്‌ മനസ്സിലായി അവരുടെ അവസ്ഥ.അവര്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് മൂന്നു ദിവസമായിരുന്നു. നമ്മളൊക്കെ മനുഷ്യന്‍മാരല്ലേ? എനിക്ക് എന്റെ അമ്മച്ചിയെയാണ്‌ ഓര്‍മ്മ വന്നത്‌.ഞാന്‍ അപ്പപാറ പോയി കുറച്ച് അരിയും സാധനങ്ങളും വാങ്ങി വന്നു.ഞാനന്നവര്‍ക്ക് ചോറു വെച്ചു കൊടുത്തു.അത്‌ നിര്‍ബന്ധിച്ച് കഴിപ്പിച്ചു. ..അതിനു ശേഷം മിക്കവാറും എല്ലാ ദിവസവും അവിടെ പോകും, ഭക്ഷണ സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങികൊടുക്കു . വലിയ അഭിമാനിയാണ്‌, ആദ്യമൊന്നും കൂട്ടാക്കിയിരുന്നില്ല ഞാന്‍ കൊടുക്കുന്നത്‌ വാങ്ങിക്കാന്‍. പിന്നെ പിന്നെ അവരെന്നെ ഒരു മകനായി അംഗീകരിച്ചു തുടങ്ങി.മനു എന്നാണ്‌ എന്നെ വിളിക്കാറ്.."
രാജനും മനോജിനും അന്ന്‌ ജോലിതിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. അവര്‍ 'താമ' എന്ന ഒരു ആദിവാസിയെ അവ്വയുടെ വീടിലേക്കുള്ള വഴി കാണിച്ചുതരാന്‍ ഏര്‍പ്പാടാക്കി. പോകും വഴിക്ക്‌ ചൂടു മാറാത്ത ആനപിണ്ടികള്‍ കണ്ടു. ആയിടെ അപ്പപാറ അങ്ങാടി വരെ ആനയിറങ്ങിയത്രേ. അവ്വയുടെ വീടിന്‌ കുറച്ചടുത്തുവച്ച്‌ ചുള്ളി പെറുക്കുവാന്‍ പോയ ഒരു കുറുമ സ്ത്രീയെ ആന ചവിട്ടി കൊന്നുവെന്നും താമ പറഞ്ഞു. "അവ്വയെ എന്താണ്‌ ആന ഒന്നും ചെയ്യാത്തത്‌?" ഞങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു. ആനകള്‍ക്ക് അവ്വയെ ഇഷ്ടമാണെന്ന്‌ താമ മറുപടി പറഞ്ഞു.അവ്വ 'ഗണേശന്‍ എന്നു പേരിട്ടിട്ടുള്ള ഒരാനയുണ്ടത്റെ.ആ ആന അവ്വ വിളിച്ചാല്‍ വിളി കേള്‍ക്കുമത്രേ!ആനകള്‍ വെള്ളം കുടിക്കാന്‍ വരുന്ന തടാകത്തിനടുത്താണ്‌ അവ്വയുടെ വീട്‌.ചിലപ്പോള്‍ ആനകള്‍ അവ്വ വെള്ളമെടുക്കുമ്പോള്‍ വരും.അവ്വ വെള്ളെമെടുത്ത് കഴിയും വരെ ആനകള്‍ കാത്ത് നില്‍ക്കുമത്രേ.! താമ കണ്ടിട്ടില്ല. പറയുന്നത്‌ കേട്ടതാണ്‌, വീടെത്തി. മുറ്റത്ത് ഒരു മാന്‍ക്കൂട്ടം. ഞങ്ങളെ കണ്ട പാടെ അവ സ്ഥലം വിട്ടു. വീട്‌ പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു. അവ്വ സാധാരണ എങ്ങോട്ടും പോവാറില്ലെന്ന്‌ പറഞ്ഞിട്ട്?എന്തായാലും കാത്തിരിക്കാന്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഉച്ചക്ക് ഭക്ഷണവുമായി വരാമെന്ന്‌ പറഞ്ഞ് താമ സ്ഥലം വിട്ടു.

നടത്തത്തിന്റെ ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു.ഞങ്ങള്‍ കാട്ടിലെ പുല്ലില്‍ മയങ്ങാന്‍ കിടന്നു. ഉച്ചയായിക്കാണണം ഞങ്ങള്‍ വന്ന വഴിക്കു നിന്ന്‌ അസ്‌പഷ്ടമായ സംസാരവും പാട്ടും കേള്‍ക്കുന്നു. " മുഗുതിയിട്ടാ സരവല്ല ഹേനപ്പാ ഹനുജാ" 'കന്നഡയാണ്‌' രാമായണമാണെന്നു തോന്നുന്നു. പൂച്ചക്കണ്ണുകളുള്ള മെലിഞ്ഞ ഒരു വൃദ്ധ!. അത്‌ അവ്വയായിരുന്നു. കിളികളോടായിരുന്നിരിക്കണം സംസാരിച്ചിരുന്നത്‌. അവ്വ ഞങ്ങളുടെ വരവിനെ കുറിച്ച്‌ താഴെ അപ്പപാറയില്‍ നിന്നേ അറിഞ്ഞിരുന്നു.മാസത്തിലൊരിക്കലുള്ള ഷോപ്പിങ്ങിന്‌ അപ്പപാറ അങ്ങാടിയിലേക്ക്‌ പോയതാണ്‌.അവിടെ നിന്നാണ്‌ അറിഞ്ഞത്‌ "ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന 'ഹുഡുഗര്‍'(കുട്ടികള്‍) ബന്ദത്‌!.കന്നടവും മലയാളവും കലര്‍ന്ന സംസാരം."ഫോട്ടോ പിടിക്കുന്നത്‌ ഏതായലും ഇവത്തു ബേഡ (ഇന്നു വേണ്ട)." "നടന്ന്‌ നടന്ന്‌ തീരെ വയ്യ ". "അമേലെ 'ബരി"(പിന്നീട് വാ ). കാലില്‍ നീര്‍ക്കെട്ടിയത്‌ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാട്ടി തന്നു. എന്തായാലും ഞങ്ങള്‍ വീട്‌ വരെ കൂടെ വരാമെന്ന്‌ പറഞ്ഞ് പിന്ന്നലെക്കൂടി . നടക്കാന്‍ പ്രയാസമുണ്ട്‌. വടി കുത്തിപ്പിടിച്ചിട്ടും നടക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്‌. ഞാനും ഷിജിയും (ക്യാമറാമാന്‍) താങ്ങി. കന്നഡത്തിലുള്ള ശ്ളോകങ്ങള്‍ ചൊല്ലുന്നുണ്ട്‌.അറിയാവുന്ന കന്നഡ ഞാനും പ്രയോഗിച്ചു. അശോകവനത്തിലെ സീതയെ കുറിച്ച്‌, ഇടക്ക്‌ നടത്തം നിര്‍ത്തി ശ്ളോകത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം വിശദീകരിക്കുന്നുമുണ്ട്‌. നിഷ്‌കളങ്കവും മനോഹരവുമായി ചിരിക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു. അവ്വയെ ഞങ്ങള്‍ താങ്ങി വീടെത്തിച്ചു.അവ്വയെകൊണ്ട്‌ അന്ന്‌ സംസാരിപ്പിക്കാനുള്ള ഞങ്ങളുടെ എല്ലാ ശ്രമവും വിഫലമായി.അവ്വ വഴങ്ങിയില്ല. അന്ന്‌ ഞങ്ങള്‍ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി.

പിറ്റേന്ന്‌ ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം മനോജും രാജനും ഡപ്യൂട്ടി റേന്ചര്‍ ദാമോദരന്‍ സാറുമുണ്ടായിരുന്നു. അവ്വ താമസിക്കുന്ന 'കോട്ടപ്പാടി' എന്ന വനമേഘല വന്യമൃഗങ്ങളുടെ ഒരു 'പാസേജ്‌' ആണെന്ന്‌ അവര്‍ പറഞ്ഞു തന്നു."കാട്ടി, കരടി, തുടങ്ങിയ അപകടകാരികളായ ജീവിജാലങ്ങള്‍. .. അവയോട്‌ ഇഴുകി ചേര്‍ന്ന്‌ ഒരു സ്ത്രീ ഇത്രയും കാലം ജീവിക്കുക!.എനിക്കിപ്പോഴും അതൊരു അല്‍ഭുതമാണ്‌." ദാമോദരന്‍ സാര്‍ പറഞ്ഞു. രാജന്‍ ആനകള്‍ കേറി മദിച്ച മുളങ്കാടുകള്‍ കാട്ടിതന്നു.അവ്വയുടെ വീടിന്റെ തൊട്ടടുത്ത്!

മനോജിനെയും സാറന്‍മാരെയും കണ്ടപ്പോള്‍ അവ്വക്ക് സന്തോഷമായി.ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ച്‌ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.(മീനും ഇറച്ചിയും കഴിക്കുന്നവര്‍ അകത്തേക്ക് കയറേണ്ടെന്ന്‌ ആദ്യമേ പറഞ്ഞിരുന്നു.'മനു'വിന്‌ കുഴപ്പമില്ല.ഞാന്‍ എന്റെ പേര് മാറ്റി 'ബാബു' എന്ന പേര്സ്വീകരിച്ചു!)

ഞങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി ആദ്യം മനോജ്‌ 'അഭിമുഖം' തുടങ്ങി. എന്റെ എന്തോ ഒരു ചോദ്യം കേട്ട്‌ ഇടക്കൊന്ന്‌ പ്രകോപിതയായെങ്കിലും പതുക്കെ എന്നോട്‌ സ്‌നേഹം കാണിച്ചു തുടങ്ങി.(ജിബുവിനെ ഓടിച്ചു വിട്ടു!). വളരെ നിസ്സംഗയായി അവ്വ അവരുടെ ജീവിതം പറഞ്ഞു. കുട്ടിക്കാലം , മൈസൂരിലെ ദസറ..ഉഗാദി..പട്ടം പറത്തിയത്‌,ആദ്യമായി ചുവന്ന പട്ടു ദാവണിയുടുത്തത്‌, ബാലകൃഷ്ണ എന്ന കൂട്ടുകാരനെ കുറിച്ച്‌, (അയാളാണ്‌ അവ്വയെ കല്യണം കഴിക്കാനിരുന്നത്‌.) അവരൊന്ന്‌ പുന്ചിരിച്ചു.നനുത്ത ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ ഓര്‍മ അവരില്‍ മിന്നി...അവ്വ ചെറുപ്പത്തില്‍ സുന്ദരിയായിരുന്നു അല്ലേ?ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. മറുപടിയായി മനോഹരമായി ഒന്നു ചിരിച്ച ശേഷം അവ്വ ഒരു കന്നഡ ശ്ളോകം ചൊല്ലി . (" നാരിഗെ ഗുണമേ ശൃംഗാര.." എന്നു തുടങ്ങുന്ന കന്നഡ ശ്ളോകമായിരുന്നെന്നാണ്‌ ഓര്‍മ്മ).അവര്‍ ആ ഒറ്റ നിമിഷം നീലക്കണ്ണുകളുണ്ടായിരുന്ന കൌമാരക്കാരിയായി മാറി!

മുത്തശ്ശി മരണകിടക്കയിലായപ്പോള്‍ അവരുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിന്‌ വഴങ്ങിയാണ്‌ ദാസന്‍ ഷെട്ടി എന്ന മധ്യവയസ്കന്റെ രണ്ടാം ഭാര്യയായത്‌. അല്ലാതെ ഒരു ജീവിതം മോഹിച്ചല്ല. എല്ലാം സഹിക്കാനുള്ള കരുത്ത് തനിക്കുണ്ട്.എന്നിട്ടവര്‍ ദാമ്പത്ത്യജീവിതത്തെ കുറിച്ച്‌ പറഞ്ഞു. ഷെട്ടി അവ്വയെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് വന്ധ്യംകരണശസ്ത്രക്രിയക്ക് വിധേയനായിരുന്നു. അതയാള്‍ മറച്ചു വെച്ചു. അവര്‍ക്ക് അതിന്‌ അയാളോട്‌ പരാതിയില്ല.ഭര്‍ത്താവിനെ അവര്‍ ദൈവമായിതന്നെ കണ്ട്‌ സ്നേഹിച്ചു.തന്റെ യൌവ്വനത്തിലേ കിടപ്പിലായിപോയ അയാളെ അവര്‍ ശുശ്റൂഷിച്ചു.താന്‍ പൂവിടാതെ പടുപെട്ടു പോയ ഒരു കള്ളിമുള്‍ചെടിയായി പോവേണ്ടി വന്നതിന്‌ കാരണക്കാരന്‍ ആ മനുഷ്യനായിട്ടും അവര്‍ക്ക് അയാളോട്‌ ക്ഷമിക്കാനായി. അതാണ്‌ അവ്വ! കുറ്റബോധത്താല്‍ നീറിയാണ്‌ ദാസന്‍ ഷെട്ടി മരിച്ചത്‌. അവരുടെ മടിയില്‍ കിടന്നു തന്നെ.

(ദാമോദരന്‍ സാറിന്‌ ഇപ്പോഴും ഓര്‍മ്മയുണ്ട്‌ .ഷെട്ടി മരിച്ച ദിവസംചൂട്ടും കത്തിച്ചു പിടിച്ച്‌ കാടിറങ്ങി വന്ന അവ്വയെ.) ഷെട്ടി മരിച്ച ശേഷം ഡിപ്പാര്‍ട്ട്‌മെന്റ്‌ പറഞ്ഞതാണ്‌ കാട്ടില്‍ നിന്ന്‌ മാറി താമസീക്കാന്‍. കാടിന്‌ പുറത്ത് വീട്‌ വെച്ചു തരാമെന്നും പറഞ്ഞതാണ്‌.സമ്മതിച്ചില്ല.ഭര്‍ത്താവിന്റെ ഓര്‍മ്മകളുള്ള ഈ കാട്‌ വിട്ട്‌ എങ്ങോട്ടും പോകണ്ട. തനിക്ക്‌ മൃഗങ്ങളും കിളികളുമുണ്ട്‌ മക്കളായി.. അവരോട്‌ സംസാരിക്കാം. പിന്നെ മനോജ് ,ഫോറസ്റ്റിലെ സാറന്‍മാര്‍...അവരൊക്കെയില്ലേബന്ധുക്കളായി?ഒരു ദിവസം ഭഗവാന്‍ വിളിക്കും .അന്നു വരെ ഈ വനവാസം തുടരും.

ഒരു തരിപ്പോടെയാണ്‌ അവരുടെ വാക്കുകള്‍ മുഴുവന്‍ കേട്ടിരുന്നത്‌. കെട്ടുകഥയേക്കാള്‍ അവിശ്വസനീയമായ ജീവിതകഥ. അവ്വ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കുറേ പാട്ടുകള്‍ കൂടി പാടിതന്നു. മനോജ്‌ അകത്തുപോയി കട്ടന്‍ തിളപ്പിച്ചു. വൈകുന്നേരമാവുമ്പോഴേക്ക് ഞങ്ങള്‍ക്കും അവരോട്` ഒരാത്മബന്ധം സ്ഥാപിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നെ അവര്‍ 'മോനൂ' എന്നു വിളിച്ചു. വൈകുന്നേരമായി . ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാടിറങ്ങണം. ഇനി വൈകുന്തോറും അപകടമാണ്‌.ഞങ്ങള്‍ അവരോട്‌ യാത്ര പറഞ്ഞു. പ്രൊഡക്ഷന്റെ ചെലവില്‍ അന്ന്‌ ബാക്കി വന്ന പൈസ ഞാനവരുടെ കയ്യില്‍ വെച്ചുകൊടുത്തു.ആദ്യം വാങ്ങിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല.പിന്നെ വാങ്ങി.അവര്‍ എന്റെ മുടിയില്‍ വിരലോടിച്ചു. എനിക്ക് പെട്ടെന്ന്‌ എന്റെ 'പെറ്റമ്മയെ'(വല്യുമ്മ)ഓര്‍മ്മ വന്നു. പരൂര് ഞാലില്‍ പള്ളി ഖബര്‍സ്ഥാനില്‍ മയിലാന്ചി ചെടികള്‍ക്കു കീഴെ കിടക്കുന്ന അവരാണ്‌ എന്നെ തൊടുന്നത്` എന്ന്‌ തോന്നിപ്പോയി.

തിരിയെ കാടിറങ്ങുമ്പോള്‍ മനോജ് പറഞു. കുറേ നിര്‍ബന്ധിച്ചതാണ്‌ അവ്വയെ, നാട്ടില്‍ അമ്മച്ചിയുടെ അടുത്ത് കൊണ്ടുപോകാന്‍.അമ്മച്ചിക്കും സന്തോഷമായിരുന്നു അവ്വ വരുന്നത്‌.എന്തോ അവ്വ അതിന്‌ സമ്മതിച്ചില്ല. ഞാനയാളെ നോക്കി അത്ഭുതാദരങ്ങളോടെ തന്നെ! മനുഷ്യസ്‌നേഹത്തിന്റെ വറ്റാത്ത ഉറവയെ. ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റില്‍ ദിവസക്കൂലിക്കാരനായ ആ യുവാവാണ്‌ ഒരു ലാഭേച്ഛയും കൂടാതെ സ്‌നേഹം സംരക്ഷണവും നല്‍കുന്നത്‌.ആ ഓഫിസിലെ ജീവനക്കാരുടെ പെരുമാറ്റവും പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും ഒരു സര്‍ക്കാര്‍ മിഷിണറിയെ കുറിച്ചുള്ള എന്റെ എല്ലാ ധാരണയും തെറ്റിക്കുന്നതായിരുന്നു.

കല്‍പ്പറ്റക്ക് തിരിച്ചുള്ള യാത്രയില്‍ ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഷിജി ഇടക്കിടെ സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാന്‍ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചു ഓര്‍ക്കുകയായിരുന്നു. അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന ജീവിതങ്ങളെ, സ്‌നേഹത്തെ, വിധിയോട്‌ ഒരു തരി പോലും പരാതി പറയാതെ ജീവിക്കുന്ന സ്ഥൈര്യത്തിന്റെ ആ സ്ത്രീ രൂപത്തെ, പിന്നെ ഒരു ചെറിയ കാറ്റില്‍ പോലും ഉലഞ്ഞു പോവുന്ന എന്നെ കുറിച്ച്..എനിക്ക് പിന്നെ കരച്ചിലടക്കാനായില്ല.

ഒരാഴ്‌ച്ച കഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ ദുബായിലേക്ക് പോയി.പിന്നെ ഞാന്‍ അവരെ പറ്റി ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. തിരികെ നാട്ടിലെത്തിയിട്ടും.ഇക്കഴിഞ്ഞ ദിവസം വരെ. കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞാനവരെ സ്വപ്നം കണ്ടു. അതോടെഎന്റെ സ്വസ്ഥത നഷ്ടപ്പെട്ടു.പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ മനോജിന്റെ നമ്പറില്‍ വിളിച്ചു നോക്കി.ആ നമ്പര്‍ ഇപ്പോള്‍ നിലവിലില്ല. അവ്വ ഇപ്പോള്‍ എങനെയുണ്ടാവും? അവ്വ കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലം അതിജീവിച്ചിരിക്കുമോ?.എനിക്ക് ആത്മനിന്ദ തോന്നുന്നുണ്ട്‌ അവരെ അന്വേഷിക്കാതിരുന്നതിലല്ല,അവരെ വെറുതെയെങ്കിലും ഒന്ന്‌ ഓര്‍ക്കാന്‍ പോലും കഴിയാഞ്ഞതില്‍,

മനുവിന്‌ ഒരുമ്മ!

ഞാനും ഷിജിയും അവ്വയുടെ വീടിനടുത്ത്‌ ( ഒരു ടോപ്പ് ആംഗിളാണ്‌ ഉന്നം!)

എനിക്കും കിട്ടി ഒരുമ്മ!

രാജനും മനോജും അവ്വയോടോത്ത്‌.

പകരം

2007-04-30T11:41:00.001+05:30

തിരിച്ചു വന്നപ്പോള്‍
തെക്കേപ്പുറത്ത് ചെന്നുനോക്കി
അവിടെ ഒരു മുളങ്കൂടുണ്ടായിരുന്നത് കാണുന്നില്ല
പകരം,
ആളുയരത്തില്‍ ഹോളോബ്രിക്സിന്റെ ഒരു മതില്‍
(അയല്‍ക്കാര്‍ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരാതിരിക്കാനാണ്‌!)
വാരിയെല്ലൊടിയുന്ന ശബ്ദം കേള്‍പ്പിച്ച്‌
കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്നിരുന്ന മുളകള്‍ക്ക് പകരം
കാറ്റിലാടുന്ന ബോഗണ്‍വില്ല
മുളകളുടെ നഗ്നതയിലേക്ക് വള്ളി പടര്‍ത്തിയിരുന്ന
കാവത്ത്‌കൊടിയേയും കാണുന്നില്ല
പകരം,
വലിയ ഇലകളുള്ള ഒരു ആന്തൂറിയം
വേറെയും പാര്‍പ്പുകാരുണ്ടായിരുന്നല്ലോ?
വാലിലൂന്നി പിണഞ്ഞുയര്‍ന്ന്‌ നിന്ന്
അവസാനം വശംകെട്ട്‌ നിലത്ത് വീണിരുന്ന
രണ്ട് കരിന്ചേരകള്‍...
ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെ സദാസമയവും
ബഹളം കൂട്ടിയിരുന്ന കുറേ പൂത്താങ്കീരികള്‍...
എവിടെപോയിരിക്കും അവരോക്കെ?
സ്വസ്ഥമായി പ്രണയിക്കാന്‍
വേറൊരിടം കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവുമോ
ആ ചേരകള്‍ക്ക്‌?
പൂത്താങ്കീരികള്‍,
എങ്ങോട്ടെങ്കിലുംവിരുന്നു പോയതാവണം
...ബഹളം വെച്ചതിന്‌ അവരെ
അവിടെ നിന്നും പുറത്താക്കി കാണുമോ?

വേനലവധി

2007-04-25T13:07:00.000+05:30

വേനലവധി

ഒഴിഞ്ഞ ഇടനാഴികള്‍ ...

വീണ്ടും നടന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍

ഹൃദയത്തില്‍ കോറിവരഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ .

" യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു പോവുമ്പോള്‍

തിരിഞ്ഞു നോക്കില്ല ഞാന്‍..

എനിക്കു വയ്യ,

നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിലൂടെ

നിന്നെ വീണ്ടും കാണാന്‍..."

തിളക്കത്തിനു പകരം കണ്ടത് അപരിചിതത്വം..

സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്താന്‍ നിന്നില്ല

തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

ഉണങ്ങി പോയിരുന്ന ഗുല്‍മോഹറും

കാറ്റു പിടിച്ച കരിമ്പിന്‍തോട്ടങ്ങളും പിന്നിട്ട്

വെയില്‍ മെഴുകിയ പാടത്തെത്തി .

കുഴഞ്ഞ കാലുകളോടെ

മഴയുടെ ആരവത്തിന്‌ കാതോര്‍ത്തു.

ഞാവല്‍മരം ഉലച്ച്‌ പൊഴിക്കുന്ന വേനല്‍മഴ ..

കിഴക്കു നിന്ന്‌ മഴയുടെ പടയൊരുക്കം കേട്ടു.

എനിക്കൊരു ഞാവല്‍പ്പഴം വേണം..

മണ്ണില്‍ വീണുടയാത്ത ഒരു ഞാവല്‍പ്പഴം

പൈലി ചേട്ടന്‍: നന്‍മയുടെ ഒരു ഒറ്റമരം

2007-03-22T15:18:00.000+05:30

സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി രൂക്ഷമായ ഒരു ദിവസമാണ്‌ സ്റ്റുഡിയോയുടെ

പുറകുവശത്തു കിടന്നിരുന്ന ഹാന്‍കുക്കിന്റെ നാല്‌ ടയറുകള്‍ കണ്ണില്‍പ്പെട്ടത്‌.

പ്രത്യേകിച്ച് ഉപയോഗമൊന്നുമില്ലാതെ കൊതുകു വളര്‍ത്തല്‍ കേന്ദ്രം മാത്രമായിട്ടാണല്ലോ കിടപ്പ്...!പിന്നെയൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല . പെട്ടിയോട്ടോ വിളിച്ച് സാധനം പട്ടാളം മാര്‍ക്കറ്റിലെത്തിച്ചു.

പട്ടാളം മാര്‍ക്കറ്റ് അറിയില്ലേ? തൃശൂരിന്റെ സ്വന്തം ഗുജ്‌രി..!

ടയറുകള്‍ക്ക് നല്ല വില തരുന്നത്‌ പൈലി എന്ന ആളാണെന്ന്‌ ഒരു ഗഡ്ഡി ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പൈലിയുടെ കട തപ്പി കണ്ടുപിടിച്ചു. 32 ആം നമ്പര്‍ കട .

'പട്ടാളം പൈലി '..!

ഒരു ബാലപ്രസിദ്ധീകരണത്തില്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട് .

"എന്ത്‌ട്ടാ ഗഡ്ഡികളേ വേണ്ടേ..?"

തനി തൃശൂര്‍ സ്ളാങ്ങില്‍ ഒരു ആജാനബാഹു ! ആവശ്യം അറിയിച്ചപ്പോള്‍ ആള്‍ക്ക് സമയമില്ല.

ഒരിടത്ത് പോവാനുണ്ട്.

"ചേട്ടാ ഇതൊന്ന്‌ നോക്കിയിട്ട് പോവാം .."

"ഒരു രക്ഷീല്ല മക്കളേ ശുശ്രൂഷ വിട്ടുള്ള ഒരു കളില്ല.. പോയിട്ട് നാളെ ഉച്ചക്ക് വാ.. ഒരു ടാവിനെ ന്ന്‌ പാലക്കാട്ടെക്ക് കൊണ്ടാക്കണം.. അതിന്‌ പൈസ സംഘടിപ്പിക്കണം... ന്ന്‌ ഫുള്‍ ബിസ്യാ..!

ഞങ്ങള്‍ക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. എന്താണ്‌ 'ശുശ്രൂഷ'..? ഞങ്ങള്‍ രണ്ടും മിഴിച്ചു നിന്നു.

"ഇങ്ങളെന്തൂട്ടാള്‍ക്കാരാണ്‌?

പൈലിചേട്ടന്റെ ശുശ്രൂഷേനെ പറ്റി അറില്ലെ..?

..മെഡിക്കകോളേജിലെ രോഗ്യേള്‍ടെ ദൈവാണ്‌ ഈ ഗഡ്ഡി..!"

അടുത്ത കടയിലെ ചേട്ടനാണ്‌. ഞാനും ജിബുവും മുഖത്തോട്‌ മുഖം നോക്കി .

ഞങ്ങളിലെ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകര്‍ ഉണര്‍ന്നു.

"പൈലി ചേട്ടാ എങ്ങോട്ടാണ്‌ യാത്ര? "ഞങ്ങള്‍ പുറകെക്കൂടി

"നുമ്മക്കീ മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‌ ഒരു ചെറിയ ശുശ്രൂഷണ്ടേ.. ആരുല്ലാത്ത മക്കളെ നമ്മളെകൊണ്ടാവുന്ന പോലെ സഹായിക്ക..! അത്ത്രന്നെ..പത്തിരുപത്‌ വര്‍ഷായി അതിങ്ങനെ മുടക്കാണ്ട് കൊണ്ടട്ക്ക്ണ്ട്‌.. "

ഞങ്ങള്‍ക്ക് താല്‍പര്യം കൂടി.

"ഞങ്ങളും വരുന്നു പൈലിചേട്ടന്റെ കൂടെ,

ടയര്‍ നമുക്ക് നാളെ നോക്കാം..."

ഞങ്ങള്‍ പൈലിചേട്ടനോടൊപ്പം എത്തിപ്പെട്ടത് മുളങ്കുന്നത്ത് കാവ്‌ മെഡിക്കല്‍ കോളെജിലാണ്‌. പട്ടാളം മാര്‍ക്കറ്റിലെ ആ സാധാരണ കച്ചവടക്കാരനെയും കാത്ത് ആശുപത്രി സൂപ്രണ്ടടക്കം കുറേപേര്‍ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആശുപത്രിയില്‍ നിന്ന്‌ ഒരു രോഗിയെ ഡിസ്‌ചാര്‍ജ് ചെയ്യുകയാണ്‌ . ബന്ധുക്കളാരുമില്ലാത്ത ഒരു വൃദ്ധന്‍. അയാളെ പാലക്കാടുള്ള ഒരു അഗതി മന്ദിരത്തില്‍ കൊണ്ടാക്കുന്നു. ആ വൃദ്ധന്‍ കാറില്‍ കേറാന്‍ നേരം പൈലിചേട്ടനെ കെട്ടിപിടിച്ച്‌ കരഞ്ഞു.

"ഞാനും കൂടെ പോവ സാറെ.. "

പൈലിചേട്ടനും കാറില്‍ കയറി...

ഞങ്ങള്‍ പൈലി ചേട്ടനെ കുറിച്ച് കൂടുതലറിഞ്ഞു. തറയില്‍ അന്തോണി മകന്‍ പൈലി..

അമ്പത്‌ വര്‍ഷത്തോളമായി പട്ടാളം മാര്‍ക്കറ്റില്‍ കച്ചവടം , ബെന്‍സ് , ലെയ്‌ലണ്ട്, തുടങ്ങിയ വണ്ടികളില്‍ സ്പെഷലൈസേഷന്‍, രാവിലെ ആറു മണീക്ക് തൃശൂര്‍ ചേറൂരിലെ വീട്ടില്‍നിന്നിറങ്ങും.പുത്തന്‍പ്പള്ളിയിലെ ആദ്യ കുര്‍ബ്ബാനക്ക് തന്നെ കൂടും.എന്നിട്ട് പോയി കട തുറന്നിടും പിന്നെ പാണ്ടിസമൂഹം റോഡിലെ നളന്ദ ഹോട്ടലിലേക്കാണ്‌.. കുറഞ്ഞത്‌ മുപ്പത്‌ പേര്‍ക്കുള്ള ഭക്ഷണം വാങ്ങും. നേരെ മോപ്പഡിലും ബസ്സിലുമായി മുളങ്കുന്ന്ത്തുകാവിലേക്ക് ..രോഗികള്‍ക്കുള്ള പ്രാതലാണ്` അത്‌. എല്ലാവര്‍ക്കും ഭക്ഷണം വിതരണംചെയ്യും..ഊട്ടേണ്ടവരെ ഊട്ടും..അതുകഴിഞ്ഞ് രോഗികളെ പ്രാഥമിക കൃത്യങ്ങള്‍ക്ക് സഹായിക്കും, കുളിപ്പിക്കും. ഉച്ചയോടെ അവിടെനിന്ന്‌ കടയിലേക്ക് മടങ്ങും പട്ടാളത്തിലേക്ക്.. പിന്നെ പട്ടാളം പൈലിയായി മാറും.ഇരുപത്‌ വര്‍ഷമായി ഇതാണ്‌ ദിനസരി.

രോഗികളോടുള്ള ഒരു ശുശ്രൂഷകന്റെ ബന്ധത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു

അല്‍പം മുമ്പ് ഞങ്ങള്‍ കണ്ടത്‌.

കച്ചവടത്തില്‍ നിന്ന്‌ കിട്ടുന്ന കാശുകൊണ്ട്‌ വേണം തന്റെ കുടുംബം പോറ്റാനും ആരുമില്ലാത്ത 'മക്കളെ' തീറ്റിപോറ്റാനും! ഇപ്പോഴും വാടകവീട്ടില്‍ താമസിക്കുന്ന, ഒരു പക്കാ കച്ചവടക്കാരനായ ഇയാള്‍ പഴയൊരു ക്വട്ടേഷന്‍ ഗുണ്ട കൂടെയായിരുന്നു എന്നു കൂടി കേട്ടപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഉറപ്പിച്ചു ഇയാള്‍ ഒരു വേറിട്ടകാഴ്ച തന്നെയെന്ന്‌. അയാളെ 'ഡോക്യുമെന്റ്' ചെയ്യേണ്ടത്‌ ഒരു ആവശ്യമാണെന്ന്` തോന്നി. ക്യാമറയും കൊണ്ട്‌ അദ്ധേഹത്തിന്റെ ഒരു ദിവസം ഞങ്ങള്‍ ഒപ്പിയെടുത്തു.

നന്‍മയുടെ ഒറ്റമരം പോലുള്ള ആ മനുഷ്യനെ

ഇന്ന്‌ (വ്യാഴാഴ്ച) രാത്രി പത്തുമണിക്ക് ( ഇന്ത്യന്‍ സമയം) കൈരളിയിലെ വേറിട്ടകാഴ്ചകളില്‍ കാണാം ..

മറക്കരുത്‌ ഇന്ന്‌ രാത്രി പത്തുമണിക്ക്‌..

സംവിധാനം വി കെ ശ്രീരാമന്‍ ,
ആഖ്യാനപാഠം കെ എ മോഹന്‍ദാസ്‌.

പൈലി ചേട്ടന്‍
: മുകളിലെ ഫോട്ടോയില്‍ കാണുന്നത്‌ സത്യ എന്ന ആന്ധ്രാക്കാരനായ കുട്ടി .. ട്രെയിനില്‍ പോപ്‌കോണ്‍വില്‍ക്കലായിരുന്നു ജോലി. ട്രെയിനില്‍ നിന്ന്‌ വീണ്‌ പരിക്കേറ്റു . കഴിഞ്ഞ മൂന്ന്‌ മാസമായി പൈലി ചേട്ടന്‍ സ്വന്തം മോനെ പോലെ ഈ കുട്ടിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.

അമിട്ട്

2007-02-27T14:35:00.000+05:30

തീചൂട്ട് പകര്‍ന്നു കഴിഞു..
ഇനി,
ഒരു തീനാളം വന്ന്‌ നെറ്റിയിലുമ്മ വെക്കുന്ന
സമയത്തിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പ് മാത്രം.
അലോസരപ്പെടുത്തുന്ന ഈ മരണം
ഇഷ്ടമുണ്ടായിട്ടല്ല
പക്ഷേ..
ഒരുപാട്‌ അസ്വസ്ഥകളെ
ഒന്നിച്ചുള്ളിലൊതുക്കിയവന്‌
വിധിലിഖിതം വേറെയെന്താണ്‌?
തീ കത്തിച്ചാതാരെന്നോ?
അറിയില്ല
ആരായാലും സാരമില്ല
അല്ലെങ്കിലും അവരോട് പരിഭവിച്ചിട്ടെന്താണ്‌
ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഉള്ളില്‍ വീര്‍പ്പുമുട്ടുന്ന
ഈ ഗന്ധകക്കൂട്ടുകളുടെ അസ്വസ്ഥകളെങ്കിലും
ഒന്ന്‌ തീര്‍ന്നുകിട്ടുമല്ലോ

ഒരു യാത്രയുടെ ഓര്‍മ

2007-02-14T12:45:00.000+05:30

നാളെ ഫെബ്രുവരി 14.. വലന്റൈന്‍സ് ഡേ ..

( എന്താണ്‌ ഈ പ്രണയദിനത്തില്‍ ഞാന്‍ എഴുതുക? )

ഇങ്ങനെ തുടങ്ങിയാലോ...?

" നിന്നെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മകളും നിന്റെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ശബ്ദവും

ഞാന്‍ മറന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

എങ്കിലും ...ഇപ്പോഴും ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോരോ ജാലകങ്ങളിലും

നിന്റെയൊരു ക്ഷണികദര്‍ശനം എനിക്ക് ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. "

മൂന്ന് വര്‍ഷം മുമ്പത്തെ ഒരു വലന്റൈന്‍ ഡേ..

തിരുപ്പതിയിലേക്ക് പോകുകയായിരുന്ന ഒരു പാസന്ചര്‍ ട്രെയിനിലെ വിന്‍ഡോ സീറ്റില്‍ ഞാന്‍...

എന്റെ മടിയില്‍ അരുമയായി തല വെച്ചുറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കിളികുഞ്ഞ്...

അതിന്റെ കയ്യില്‍ ഉറക്കത്തിലും പിടിയയക്കാതെ രണ്ടുമൂന്ന് ചുവന്ന ട്യൂലിപ് പൂക്കള്‍ ..

(...അത് അന്ന്‌ രാവിലെ വളരെ നാടകീയമായി ഞാനവള്‍ക്ക് സമ്മാനിച്ചതായിരുന്നു. ഏതോ സിനിമയിലെ

ഷാറൂഖ്‌ ഖാന്റെ പ്രകടനത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍..)

...അവള്‍ എല്ലാം മറന്നുറങ്ങുകയായിരുന്ന ആ രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ നേരം ഞാനായിരുന്നു ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അഭിമാനിയായ മനുഷ്യന്‍ .....

നഷ്ട സ്മൃതികള്‍ വല്ലാതെ വേട്ടയാടുന്നതു കൊണ്ടാവണം കലണ്ടറിലെ ചില അക്കങ്ങളില്‍ മനസ് അറിയാതെ തടഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നത്. നാളെ വീണ്ടുമൊരു പ്രണയദിനം. നിറയെ പൂപ്പാടങ്ങളുള്ള, കരിമ്പാറക്കെട്ടുകളും പനമരങ്ങളും അതിരിടുന്ന,മഞ്ഞള്‍ മെഴുകിയ തെരുവുകളുള്ള ആ കൊച്ചു പട്ടണത്തില്‍ അവളുണ്ട്...

ഇപ്പോള്‍ ...

ചുരുണ്ട് കിടന്നുറങ്ങുന്നുണ്ടാവും എന്റെ കിളികുഞ്ഞ്....

നാളെവീണ്ടുമൊരു പ്രണയദിനം.

ഞാനിവിടെ ഒറ്റക്കാണ്‌.

ആള്‍ക്കൂട്ടങ്ങളില്‍... ബഹളങ്ങളില്‍ ...മരുയാത്രകളില്‍...

എല്ലായിടത്തും നീ കൂട്ടിനില്ലാതെ തനിച്ച്..

വേവും വേനലും നിറഞ്ഞ നിരാര്‍ദ്രമായ ഈ ലോകത്തേക്കാണ്‌ നിയെന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചത്.

ഇത്‌ നീ ഒരിക്കലും വായിക്കില്ലന്നറിയാം...

എങ്കിലും.. ഇത്രയും നിനക്കായി കുറിക്കാതിരിക്കാന്‍ ആവുന്നില്ല.

നന്ദി

സഹനത്തിന്...

കാരുണ്യത്തിന്‌...

സ്വപ്നങ്ങളില്‍ മാലാഖയായി വന്ന്‌

ഇന്നും ആത്മാവിന്‌ സൌഖ്യം പകരുന്നതിന്‌...

മാപ്പ്...

പിന്‍കഴുത്തിലുമ്മവെച്ച്

ചുട്ടുപൊള്ളിച്ചതിന്‌..

നിന്റെ ഓര്‍മകളില്‍ നിന്ന്‌

എത്ര ചുരണ്ടി കളഞ്ഞിട്ടും

മായാത്ത കറുത്ത വടുവായി

ഇന്നും

ജീവിക്കുന്നതിന്‌.....

ചെടിയും ഇലയും

2007-02-01T20:04:00.000+05:30

അറിയാമോ

ചെടിയും ഇലയും

വേറെ വേറെത്തന്നെയെന്ന്‌...?

ഉള്ളിലെപ്പച്ച

മങ്ങി മങ്ങി

മഞ്ഞയായായി തുടങ്ങുമ്പോള്‍

ഒരോ ഇലയും വ്യസനിക്കും;

കൈവിടല്ലേയെന്ന്‌

ചെടിയോട് കേഴും..

ഓജസ്സ് വറ്റി

ആര്‍ക്കും വേണ്ടാതാവുമ്പോഴും

വീഴാതെ അള്ളിപ്പിടിക്കും

ഒരു കാറ്റ് വന്ന്‌

കൊഴിച്ചിടും വരെ.

ചെടിയാവട്ടെ

പോകുന്നവര്‍

പോവട്ടെയെന്നും കരുതി

പുതിയവര്‍ തളിരിട്ടു

വരുന്നതും കാത്തിരിക്കും.

ഫോട്ടോ

2007-01-20T11:57:00.000+05:30

മറന്നു പോയേക്കുമോ

എന്നു പേടിച്ചിട്ടാവണം

എല്ലാവരും

ഓര്‍മ്മകള

ഇടക്കിടക്ക്

പൊടിതട്ടിയെടുക്കുന്നത് .

എടുത്തുനോക്കി,

തുടച്ചുമിനുക്കി,

വിരലോടിച്ച്,

സങ്കടപ്പെട്ട്,

അതേപടി തിരികെ വെക്കുന്നത്..

ചന്ദ്രസേനന്റെ ഒരു ദിവസം..

2007-01-18T16:15:00.000+05:30

ചന്ദ്രസേനന്‍,
നാല്‍പ്പത്തിയെട്ടു വയസ്സ്,
നാലു കുട്ടികള്‍,
ജലസേചന വകുപ്പില്‍ സൂപ്രണ്ട്.
എന്നും രാവിലെ കുറ്റുമുക്കമ്മയെ തൊഴുത് ,
ചോറ്റുപൊതിയുമായി
ഒമ്പത് മണിയുടെ മയില്‍വാഹനത്തില്‍ കയറും.
എത്ര തിരക്കുണ്ടെങ്കിലും
ഊളിയിട്ട് മുന്നിലെത്താനറിയാം,
പലതരം ഷാമ്പൂമണങ്ങള്‍ ഇഷ്ടമാണ്‌.
സ്പര്‍ശനങ്ങള്‍,
സാരിത്തലപ്പുകളുടേതായാലും ധന്യനാവും.

ഓഫീസില്‍,

പതിനൊന്നരയുടെ ചായവരും വരെ ഒപ്പുകള്‍..
പിന്നെ ഗ്രാജുവിറ്റി , പി എഫ് ആവലാതികള്‍..
അപ്പോഴേക്കും നേരം ഉച്ചയാവും.
ഉച്ചക്ക് ,
ഭാര്യ കൊടുത്തുവിട്ട
ഉപ്പും പുളിയും പിടിക്കാത്ത കറികള്‍ കൂട്ടി ഊണ്‌ .
അല്‍പ്പം മധുരം ,
ഒരു പകുതി വില്‍സ്, ഇവയും പതിവുണ്ട്.
ശേഷം രാഷ്ട്രീയചര്‍ച്ചകള്‍..
വലത്തോട്ട് ചായുന്ന ഇടതുപക്ഷത്താണ്‌ സ്ഥാനം.
എന്നാലും ജി സുധാകരനെ ഇഷ്ടമല്ല.
ചെറിയ മയക്കം വിട്ടുണരുമ്പോഴേക്ക്
വീണ്ടും ചായ വരും.
വീണ്ടും ഒപ്പുകളിടാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍
ഓഫീസ് സമയം കഴിയും.

ബസ്റ്റോപ്പില്‍,

പ്ളസ് ടു ട്യൂഷന്‍ ക്ളാസ്സ് വിടുന്ന സമയം അറിയാം
കാരണം,
ആ സമയത്താണ്‌ ചേറൂര്‍ക്കുള്ള ബസ്സ്.
ചുവപ്പില്‍ ചെറിയ കറുത്ത കള്ളികളുള്ള
കോണ്‍വെന്റ് യൂണിഫോം ഇഷ്ടമാണ്‌.
കൂടുതലിഷ്ടം അതിന്റെ മുന്‍വശമാണ്‌.
(എത്ര പെട്ടെന്നാണ്‌ പെണ്കുട്ടികള്‍ വളരുന്നത്?)

തിരികെ വീട്ടില്‍,

സന്ധ്യക്ക് മുടങ്ങാതെ ഭാഗവതം വായിക്കും
മുത്തശ്ശി പഠിപ്പിച്ച ശീലമാണ്‌.
ടി വി കാണും..
'അളകനന്ദ'യുണ്ടെങ്കില്‍ വാര്‍ത്ത
അല്ലെങ്കില്‍ 'ചിരിക്കും തളിക'.
(ആരും അടുത്തില്ലെങ്കില്‍ 'മ്യൂട്ടാക്കി' എഫ് ടിവി)
അത്താഴത്തിന്` ചപ്പാത്തി,
കുറുമ,
കൂടെ പാട കളഞ്ഞ പാലും

കിടപ്പറയില്‍,

വിമ്മും അരിമാവും കൂടിക്കുഴഞ്ഞ ഒരു മണം അടുത്ത് വരും.
( ഒന്നു കുളിച്ചിട്ടു വരാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ കേള്‍ക്കില്ല.)
ഓക്കാനം വരും.
തിരിഞ്ഞു കിടക്കും
കിടന്നപാടെ കൂര്‍ക്കം വലിക്കും.

കൂര്‍മ്മാവതാരം

2007-01-17T16:28:00.000+05:30

ഏറ്റവും നല്ല അവതാരമേതെന്ന്‌
ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാല്‍
ഞാന്‍ പറയും കൂര്‍മ്മാവതാരമെന്ന്‌.
എന്താണെന്നല്ലേ..
ആമയാവുമ്പോള്‍
തല ഉള്ളിലേക്ക് വലിക്കാം
ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മറുപടി പറയേണ്ടല്ലോ?
കൂടാതെ,
നല്ല ഉറപ്പുണ്ട് ഈ പുറന്തോടിന്‌ .
കൂര്‍ത്ത വാക്കുകള്‍ക്ക്
അത്ര പെട്ടെന്നൊന്നും എന്നെയിനി
മുറിപ്പെടുത്താന്‍ പറ്റില്ല.
..മാത്രമല്ല
തണുപ്പനായി പോയതു കൊണ്ട്
മിടുക്കന്‍മാര്‍ക്കൊപ്പമിനി
ഓട്ടമത്സരങ്ങളില്‍ ഓടുകയും വേണ്ട.
ഒരു 'പതി' കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
സ്വസ്ഥമായി
ഒരിടത്തിനി ഒളിച്ചിരിക്കാം.

പാഠഭേദം

2007-01-10T19:31:00.002+05:30

എനിക്കൊരു കൂട്ടുകാരിയുണ്ടായിരുന്നു.
ഇണങ്ങിയും പിണങ്ങിയും
ആത്മാവുകള്‍ പരസ്പരം കോര്‍ത്തെടുത്തും
ഞങ്ങള്‍ പ്രണയിച്ചു പോന്നു.
ജീവിതത്തെ പഠിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച് ഞാന്‍
നിരന്തരം പരാജയപ്പെടുന്നതിനിടക്കെന്നോ
അവള്‍ വൈദ്യശാസ്ത്രം പഠിക്കാന്‍ പോയി.
ഞങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ പ്രണയത്തിന്റെ രസതന്ത്രം
തലച്ചോറിലെ ഏതോ ഹോര്‍മോണിന്റെ
വിക്രിയകള്‍ മാത്രമായിരുന്നെന്ന്‌
ബയോകെമിസ്ട്രി ടെക്‌സ്റ്റ് പുസ്തകത്തില്‍ നിന്ന്‌
ഒരു ദിവസം അവള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അപ്പോഴവള്‍ അവളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയിരുന്ന
എന്തൊ ഒന്നിന്റെ ചുറ്റുകള്‍
ഓരോന്നോരോന്നായി അഴിച്ചെടുത്തു.
അതൊരു ബന്ധനമായിരുന്നെന്നും
ഞാന്‍ നിന്നില്‍ നിന്നും
സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുവെന്നും
അവള്‍ എന്നെയറിയിച്ചു.
അതോടെ,
ഞാന്‍ അവള്‍ക്കു മുമ്പിലെ സര്‍ജറിമേശയിലെ
കെഡാവറായി മാറി.
വിറങ്ങലിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്ന എന്റെ ഹൃദയത്തെ
അവളൊരു കത്തി കൊണ്ട് കീറിമുറിച്ചു.
എന്നിട്ടതില്‍ നിന്ന്‌ ,
തന്ന സ്വപ്നങ്ങളെയെല്ലാം അവള്‍ തിരിച്ചെടുത്തു.
പക്ഷേ..
ഓര്‍മ്മകളുടെ സന്ദേശങ്ങളെ വഹിക്കുന്ന
ഞരമ്പുകളെ മുറിച്ചിടാന്‍
അവള്‍ മറന്നു പോയതുകൊണ്ടായിരിക്കണം
എനിക്കിപ്പോഴും അവളെ ഓര്‍മ്മ വരുന്നുണ്ട്.

മസാല ദോശ

2006-12-30T11:57:00.000+05:30

മുപ്പത്താറുവയസ്സുള്ള,പൊതുമരാമത്ത്‌ വകുപ്പില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു എന്‍ജിനീയറാണ്‌ നമ്മുടെ കഥാനായകന്‍. ഒരു കൊച്ചു പട്ടണത്തിലെ സാമാന്യം തിരക്കുള്ള ഒരു തെരുവില്‍ വെച്ചാണ്‌ നാമയാളെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത്‌. പട്ടണത്തിലെ പഴയതും എന്നാല്‍ പ്രശസ്തവുമായ ഒരു ഹോട്ടല്‍ ഉന്നം വെച്ചാണ്‌ അയാള്‍ നടക്കുന്നത്‌ എന്നു തോന്നുന്നു. എന്തായാലും നമുക്കയാളെ പിന്തുടരാം.
അന്ചു മിനിറ്റേ ആവുന്നുണ്ടായിരുന്നുള്ളു അയാള്‍ നടത്തം തുടങ്ങിയിട്ട് ,അപ്പോഴേക്കും അയാളുടെ ഷര്‍ട്ടിന്റെ പിന്‍ഭാഗം വിയര്‍പ്പില്‍ കുതിര്‍ന്നിരുന്നു. അയാള്‍ ഹോടലിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്ന്‌ മുകള്‍തട്ടിലേക്ക്‌ കോണി കയറി. അവിടം ആധുനിക രീതിയില്‍ സജ്ജീകരിച്ച ഐസ്ക്രീം പാര്‍ലറായിരുന്നു. വെയ്റ്റര്‍ അയാളില്‍ നിന്ന്‌ ഒരു മില്‍ക്ക് ഷേക്കിന്റെ ഓര്‍ഡര്‍ സ്വീകരിച്ചു.
അയാള്‍ രാവിലെ ഒപ്പിട്ട ശേഷം ഓഫീസില്‍ നിന്ന്‌ ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു.
ഒന്നു രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളെ കാണേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. ആ പട്ടണത്തിലെ പ്രശസ്തമായ ഒരു ബിസിനസ്സ് കുടുംബത്തിലെ ഇളയ സഹോദരങ്ങളായിരുന്നു അവര്‍. അവിടെ അടുത്തു തന്നെ വരാന്‍ പോകുന്ന ബസ്സ്റ്റാന്റിന്റെ പ്രവേശന കവാടം അവരുടെ ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്‌ എതിര്‍വശത്തായി വരണം. അതായിരുന്നു അവരുടെ ആവശ്യം. അയാള്‍ക്കാണ്‌ ആ പ്രോജക്റ്റിന്റെ ചുമതല. അയാള്‍ക്ക് ആ കാര്യത്തില്‍ എന്തു ചെയ്യാനാവുമെന്ന്‌ അവര്‍ക്കും അവരുടെ ആവശ്യത്തിന്റെ 'മൂല്യം'അയാള്‍ക്കും നന്നായി അറിയുന്നതു കൊണ്ട് വിലപേശലൊന്നും വേണ്ടി വന്നില്ല . ഇരുപത്തയ്യായിരം രൂപക്ക് ഉറപ്പിച്ചു. അയാളെ ആയിടെയായി ക്യാമറയുള്ള ഒരു മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ വല്ലാതെ പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. " ഒരു ക്യാമറ ഫോണ്‍ , ഭാര്യയോടും മോളോടുമൊത്ത് ക്രിസ്മസ് വെക്കേഷന്‌ ഒരു ടൂര്‍.." അയാള്‍ കണക്കുകൂട്ടി.

വെയ്റ്റര്‍ അയാള്‍ ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തിരുന്ന ഷേക്ക്‌ കൊണ്ടു വന്നു വച്ചു. അയാള്‍ ചുറ്റുമൊന്നു നോക്കി. ശീതികരിച്ച ഹാളായതുകൊണ്ടാവും തിരക്ക് തീരെയില്ല. നേര്‍ത്ത പിയാനോ സംഗീതം. വശങ്ങളില്‍ ഗ്ളാസ്സ് ജനലുകള്‍, താഴത്തെ ഹാളിന്റെ പകുതി പോലും വലുപ്പം മുകള്‍ത്തട്ടിനുണ്ടായിരുന്നില്ല . ജനലുകളിലൂടെ നോക്കിയാല്‍ താഴെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവരെ കാണാം. താഴെ നല്ല തിരക്ക് കാണപ്പെട്ടു. കുറേ സ്കൂള്‍ കുട്ടികളാണ്‌. പട്ടണത്തില്‍ ഏതോ സ്കൂള്‍ കലോല്‍സവം നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് പത്രത്തില്‍ വായിച്ചിരുന്നു. മുഖത്ത് ചായം തേച്ച പെണ്‍കുട്ടികളേയും കൂട്ടത്തില്‍ കാണാനുണ്ട്. കുട്ടികള്‍ ശരിക്ക് ബഹളം കൂട്ടുന്നുണ്ടെന്ന്‌ അവരുടെ ചലനങ്ങളില്‍ നിന്നു തന്നെ അറിയാം. മിക്കവരുടെയും കൂടെ അച്ഛനമ്മമാരുമുണ്ട്‌. രണ്ട് ആണ്‍ കുട്ടികള്‍ ഒരു ടേബിളൊഴിയുന്നതും കാത്ത്‌ നില്‍ക്കുന്നത്‌ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടു. പരിചയമില്ലാത്ത ഏതോ സ്ഥലത്ത് എത്തിപ്പെട്ടതിന്റെ പകപ്പ് അവരുടെ മുഖത്തുണ്ട്‌. മുഷിഞ്ഞ യൂണിഫോം..ചെരിപ്പിടാത്ത കാലുകള്‍.ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്ന്‌ കലോല്‍സവം കാണാന്‍ വന്നതാണെന്ന്‌ കണ്ടാല്‍ തന്നെ അറിയാം.ഒരു കുട്ടി ലേശം തടിച്ചിട്ടാണ്‌. അവരെ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ച്‌ പതുക്കെ ഷേക്ക്‌ നുണഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അവസാനം ആ കുട്ടികള്‍ക്ക് രണ്ട്‌ സീറ്റ് ഒഴിവായി കിട്ടി. പെട്ടെന്നു തന്നെ ഓര്‍ഡര്‍ മുന്നിലെത്തുന്നതും കണ്ടു.

മസാല ദോശയാണ്‌.. വല്ലാത്ത ആര്‍ത്തിയോടെയായിരുന്നു ആ കുട്ടികള്‍ കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്. അയാള്‍ക്ക് എന്തോ പെട്ടന്ന്‌ ഇരുപത്തിരണ്ട്‌ വര്‍ഷം മുമ്പത്തെ ഒരു എട്ടാം ക്ളാസ്സുകാരനെ ഓര്‍മ്മ വന്നു..

..ഒരിക്കല്‍ ശാസ്ത്രമേള കാണാന്‍ ആ നഗരത്തിലേക്ക് വന്നപ്പോഴായിരുന്നു ആ കുട്ടി ജീവിതത്തിലാദ്യമായി ഒരു ഹോട്ടലില്‍ കയറുന്നത്. അന്നു കഴിച്ച മസാല ദോശ അവനൊരു കൊതിപ്പിക്കുന്ന ഓര്‍മ്മയായി മാറി. അവന്‍ മിക്കവാറും രാത്രികളില്‍ മസാലദോശ തിന്നുന്നത് സ്വപ്നം കാണാന്‍ തുടങ്ങി. അങ്ങനെയാണ്` അമ്മയോട് ആദ്യമായി കളവ് പറഞ്ഞത്. പാഠപുസ്തകം വാങ്ങിക്കാനണെന്നൊ മറ്റോ അമ്മയോട്‌ നുണ പറഞ്ഞ് പതിനന്ച് രൂപ വാങ്ങി ടൌണിലേക്ക് ബസ്സ് കയറി. അമ്മയോട് നുണ പറയുന്നത് അന്നും തന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാറില്ലായിരുന്നു.അടുത്ത വീട്ടിലെ അടുക്കളയുടെ പുറകില്‍, മുന്നില്‍ കുന്നു കൂടിയിരുന്ന പാത്രങ്ങള്‍ക്ക് മീതെക്കൂടി ആ മുഷിഞ്ഞ നോട്ടുകള്‍ നീട്ടുമ്പോള്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിരുന്നു. " ...ന്നാ ...നി ബുക്ക്‌ല്ലാച്ചിട്ട് ഇന്റെ മോന്‍ പടിക്കാണ്ടിരിക്കണ്ട..!"

കോളേജില്‍ ചേര്‍ന്ന്, അവളെ പരിചയപ്പെട്ട ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ ജന്‍മദിനത്തിന്‌ സമ്മാനം വാങ്ങി കൊടുക്കാന്‍ കാശിനു വേണ്ടി അമ്മയോട്‌ എന്തു നുണയാണ് പറഞ്ഞത്?....അന്നു തന്ന നോട്ടുകള്‍ക്ക് ഏത് സോപ്പുപൊടിയുടെ മണമായിരുന്നു ? ..ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല.

അയാള്‍ വീണ്ടും കുട്ടികളെ നോക്കി. മസാലദോശ കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് കുട്ടികള്‍ ബില്ലടക്കാന്‍ വേണ്ടി ചില്ലറ പെറുക്കികൂട്ടുകയാണ്‌. തടിച്ച കുട്ടി നാണയങ്ങള്‍ എണ്ണി തിട്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. അയാള്‍ക്കെന്തോ അപ്പോള്‍ വീണ്ടും അമ്മയെ ഓര്‍മ്മ വന്നു. അമ്മ ഇപ്പോള്‍ എവിടെയായിരിക്കും? അവസാനമായി എന്നാണ്‌ അമ്മയെ കണ്ടത്‌? കണ്ണുകളടച്ച് അയാള്‍ അമ്മയെ അവസാനം കണ്ട നാള്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. തനിക്ക് ഒന്നും ഓര്‍ത്തെടുക്കാനാകുന്നില്ലെന്ന് അയാള്‍ പരിഭ്രാന്തിയോടെ മന്സ്സിലാക്കി. അയാള്‍ കണ്ണുകള്‍ ഇറുകെയടച്ചു...ഇരുട്ട്..പിന്നെ തീക്ഷ്ണമായ ഒരു ചുവപ്പു നിറം...അത്ര മാത്രം..അല്ല എന്തോ ഒരു ശബ്ദവും കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു മുരള്‍ച്ച പോലത്തെ എന്തോ ഒരു ശബ്ദം. ഇപ്പോള്‍ ആ ശബ്ദം തൊട്ടടുത്തു നിന്നാണ്‌..അതൊരു മുരള്‍ച്ചയല്ലെന്നും തനിക്ക് പരിചിതമായ ഒരു ശബ്ദമാണെന്നും അയാള്‍ക്ക് തോന്നി. പതുക്കെ പതുക്കെ ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ആവൃത്തി വര്‍ദ്ധിക്കുന്നു. ..ഇപ്പോള്‍ കര്‍ണ്ണപുടങ്ങളെ തകര്‍ക്കും വിധം തൊട്ടടുത്തുനിന്നാണ്‌ അത്‌. ഒന്നും തന്റെ തോന്നലല്ലെന്നും അമ്മ പാത്രം മോറുന്ന ശബ്ദമാണ്‌ താനിപ്പോള്‍ കേള്‍ക്കുന്നതെന്നും അയാള്‍ക്ക് മനസ്സിലായി. ആ ശബ്ദം അയാള്‍ക്ക് സഹിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതിലും ഉച്ചത്തിലായി .. അയാള്‍ക്ക് കരച്ചില്‍ വന്നു. ഒന്നും കാണാനാവുന്നില്ല..ഭ്രാന്തമായ ശബ്ദം മാത്രം...

മുഖത്ത് വെള്ള നനവ് തട്ടിയപ്പോഴാണ്‍ എണീറ്റത് . ചുറ്റും അപരിചിതരായ ആളുകള്‍ .

"എന്തു പറ്റി സര്‍, ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പോകണോ? "

എന്താണ്‌ തനിക്ക് പറ്റിയത്‌?

"ഒന്നുമില്ല, ഒന്നു തല ചുറ്റി."

അയാള്‍ തന്റെ ചുറ്റും കൂടിയ ആളുകളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി പുറത്തു കടന്നു. പതുക്കെ റോഡിലെ ജനതിരക്കിലേക്ക് ചേരുന്ന ആ മനുഷ്യനെ നമുക്കിനി ഉപേക്ഷിക്കാം. അല്ലെങ്കിലും മറ്റുള്ളവരുടെ പുറകെ പോയിട്ട് നമുക്കെന്താണ്‌?